Μπήκε στο διαμέρισμα κουρασμένη όπως πάντα. Λες και δεν είχε περάσει τις προηγούμενες πέντε μέρες να κολυμπάει στα ευεργετικά νερά της αδράνειας, λες και δεν είχε μείνει με τις ώρες ξαπλωμένη κάτω από ήλιο παγανιστικό. Άκουσε τη μουσική που γλίστραγε από το δωμάτιο στο βάθος, προχώρησε με αβέβαια βήματα στο διάδρομο και μόνο όταν βεβαιώθηκε ότι κανείς άλλος δεν έβγαζε αναπνοές στο χώρο, μπήκε μέσα και τη δυνάμωσε. Κάθισε στον καναπέ κοιτάζοντας τα απίθανα τοπία που έφευγαν από τον τοίχο μπροστά της, λες και δεν είχε δοκιμάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή δεκάδες τέλη. Άνοιξε την πρώτη μπύρα και μετά από μερικές κατεβασιές άρχισε να μεθάει, λες και δεν είχε καλωσορίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή στο αίμα εκατοντάδες ανακουφιστικά λίτρα αλκοόλ.
Αρχισε να σκέφτεται και πάλι ανύπαρκτες προοπτικές, πίστευε ότι η διαδικασία αυτή την βοηθούσε να κρατάει μια κάποια -ιδιότυπη έστω- επαφή με τον εξωτερικό κόσμο ενώ παράλληλα την προστάτευε από την πραγματικότητα.
Πάντα θεωρούσε τον εαυτό της μοναδικό κάτοικο ενός άγονου πλανήτη, με κάποιο τροπο είχε καταφέρει να πείσει τον εαυτό της ότι επρόκειτο για ένα χάρισμα εξαιρετικό, αντί για φριχτής μορφής εγωισμό. Μόνο τώρα που οι αυτιστικές χάρες επέστρεφαν κάνοντας πέρα ο,τι με κόπο είχε κερδιθεί τον προηγούμενο καιρό συνειδητοποιούσε το τίμημα της χρόνιας απομόνωσης. Τα προστατευτικά της πέπλα μετατρέπονταν σε νέμεση τρομερη, και με δόντια κοφτερά ξεσκιζαν το κουκούλι που με σάλιο και λάσπη έχτιζε γύρω της για χρόνια αφήνοντας τον εαυτό της στο μέσο όλου αυτού του πλήθους να φανεί όπως πραγματικά ήταν: γυμνός, αδύναμος,αναποτελεσματικός και ανεπαρκής. Οι υγρες ψευδαισθησεις μεγαλείου που έτρεφαν την πληγωμένη της ματαιοδοξία για χρόνια αρχισαν να στεγνώνουν κάτω από ένα βλέμμα καυτό και αυστηρό