νεκρός σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου

Αν μπορούσα

να κοιμηθώ
για χίλια χρόνια

θα ξυπνούσα
με τα δάχτυλα εξωγήινων
να μου χαιδεύουν τα μαλλιά

με τα χρώματα των αστεριών
ραμένα στις μπότες μου

με τις φωνές των κοχυλιών
να πηδάνε στη γλώσσα μου

θα ξυπνούσα

πιο νέα από τους θρύλους
καλύτερη από τις μέδουσες
πιο ασημένια και από τα φύλλα του τσαγιου

η ζωή τότε
θα ήταν πιο διαφανής
και εγώ θα μπορούσα
να σ’ αγαπάω καλύτερα

first day at school

Οι μπάτσοι στην απέναντι κλούβα
βγάζουν τα μπουφάν τους

τους βλέπω
αναμέσα στα χριστουγεννιάτικα φωτάκια
πίσω από τα τζάμια της βιτρίνας
μέσα από τη βροχή που πέφτει ρυθμικά
πίσω από το συρματόπλεγμα της προστασίας

αυτό το σχεδόν
σχολικό πρωινό

τα παιδιά
που περνάνε από μπροστά
κρατάνε στα χέρια αριθμητήρια
και οι μανάδες τους μαλακά
τα τραβάνε από το γιακά
όλα
γίνονται
τόσο τρυφερά
κάτω
από τις σκονισμένες
σταγόνες

νωρίτερα σκεφτόμουν
πρέπει να βρούμε
περισσότερους άσπρους τοίχους
για να γράψουμε τις ιστορίες μας

και χθες το βράδυ ότι
Για σένα αξίζει
να προσπαθώ ν’ αλλάζω
τους δήθεν κανόνες
της ζωής μου

let´s grow old together and die at the same time

Ξυπνάω μέσα στη νύχτα

και
σέρνω τα κοιμισμένα μου βήματα μέχρι το μπάνιο

Σηκώνω το καπάκι της τουαλέτας

στις υμιυπόγειες
αστικές λίμνες

του πάτου της λεκάνης
βλέπω να καθρεφτίζεται καθαρά

ένα τραπέζι στρωμένο για τέσσερις
και έπειτα
-ελάχιστα μόνο παραπέρα-
ένας οικογενειακός τάφος

μνημείο
στην προβλεψιμότητα της ζωής της