lovely red rosy

Άκουσε με να δύω
Πάνω από τις κεραίες στις ταράτσες
καθώς ένα χημικό καλοκαίρι
θα ανατέλλει από την αντίθετη πλευρά του ορίζοντα

ψεύτικα δάκρυα για δείπνο
τα είδωλα σου πέφτουν πάνω στη λίμνη μου και τη σπάνε σε θρύψαλα

δεν έχει πια σημασία
το τέλος έχει πάντα την ίδια μυρωδιά

harajuku

Δεν είμαι κουρασμένη
απλώς μερικώς εξαντλημένη
είπε η χελώνα στο λαγό
και τον πυροβόλησε τρεις φορές ανάμεσα στα μάτια

Το σιφόνι της μπανιέρας
έχει βουλώσει
από συσσωρευμένη απάθεια

ψάχνω να σε βρω
μέσα στους σωλήνες της αποχέτευσης

μετά

καταπίνω χημικά αστέρια
με την ελπίδα ότι
θα πνιγώ
σε χρυσαφένιο εμετό

αυτή η κωλοπόλη
λιώνει ήσυχα
μέσα στα χέρια σου
ενώ μικρά ηφαίστεια
φυτρώνουν στη ραχοκοκκαλιά μου

ελλείψη καλύτερης δικαιολογίας
θα ρουφήξω στα σκοτάδια
λευκά ελιξήρια θανάτου

κι αυτές οι λέξεις
δεν είναι απλά λέξεις
είναι γιαπωνέζικα στιλέτα
που μου τρυπάνε το στομάχι

κι όμως
θα χρειαστεί κομπρεσέρ
για να τρυπήσει
αυτή πλαστική στολή
που έχω φορέσει

θέλω να βγω από εδώ
αλλά έχω χάσει τα κλειδιά

black hole sun

Καθισμένη σε μια μωβ παραλία
προσπαθώντας να συναρμολογήσω τα κόκκαλά μου
κάτω από ένα μικρό υπεριώδη ήλιο
φτιαγμένο από κίτρινο πλαστικό

σπονδυλωτά κατσαβίδια και τανάλιες
τρέχουν σαν έντομα πάνω στην αμμουδιά
ανακατεύονται με πολύχρωμα
παιδικά
κουβαδάκια και φτυαράκια
βίδες και καρφιά σε αφθονία

ωστόσο

λείπει το εγχειρίδιο
με τις οδηγίες συναρμολόγησης
ένα γιγαντιαίο
αθόρυβο χταπόδι
το άρπαξε σε ένα από τα πλοκάμια του
ύστερα

έφυγε έρποντας μαλακά πάνω στη μωβ άμμο
λίγο πριν εξαφανιστεί
πρόλαβα να το δω να κρατάει σε ένα άλλο
ένα παγωτό μηχανής
και σ΄ένα άλλο
έναν ανεμόμυλο

καθώς γλιστρούσε μακριά

μου έκλεισε το μάτι
εγώ το αποχαιρέτησα
κουνώντας αφηρημένα τις άκρες των δαχτύλων μου

έπειτα
έπιασα και πάλι
να γνέφω ιστούς και να φτύνω ψευδαισθήσεις
για να καλύψω τα κομμάτια που λείπουν

μια διαφανής ησυχία
τυλίγει σαν σελοφάν
τα άσκοπα χιλλιόμετρα της παραλίας
εδω μέσα
δεν ακούγεται τίποτα
παρα μόνο
το ηλεκτρικό κύμα που σπάει πάνω στο τέλος
και μετουσιώνεται σε φως

μωβ χαρτοπόλεμος
γλιστράει από τον ουρανό

και πέφτει στο έδαφος
ανανεώνοντας το τοπίο
χάρτινες μωβ νιφάδες
μπλέκονται απρόθυμα στα μαλλιά μου

κρυσταλλικά μόρια αρμύρας
σκονίζουν το ακάλυπτο ηλιοκαμμένο μου δέρμα

γύρω μου φτερουγίζουν
σμήνη
από μικροσκοπικά
ηλεκτροφόρα
ουράνια τόξα

στο στόμα μου ξεκουράζεται
μία μικρή
ροζ
γυάλινη γλώσσα