amour impossible et melo

Απογευματινός παρατηρητής στα οροπέδια των εξαρχείων
Ξυπνάω ολοένα και πιο συχνά τα βράδια
με δυο χέρια γύρω από το λαιμό μου
Το υψόμετρο είναι τέτοιο
που
δε μπορω να αναπνεύσω

Είναι τόσο τέλειο που σχεδόν πονάει

telepathic star wars/invisible guns


Ξεχασμένη κάτω από μεταλλικούς ηλεκτροφόρους καταρράκτες
Τα χλιαρά μου ηρεμιστικά δεν πιάνουν αυτή τη φορά
Τα μαλλιά μου μυρίζουν χημικό γιασεμί
Αλλά τη σημασία έχει
Αφού εσύ δε θα αφήσεις να γλιστρήσει από την παλάμη σου ποτέ
Αυτός ο κόκκος της άμμου
Που προαπαιτείται
για να τα μυρίσεις
Δεν ξέρω αν με νοιάζει πια
Η αν μου αρκεί να παίζω
Με τους ούλτρα ψυχεδελικούς μου βόλους
Καθισμένη στο ξύλινο πάτωμα
Με τη μόνη συντροφιά του γυμνού μου δέρματος
Ενώ τα πλοία φεύγουν από τον Πειραιά
Με προορισμό
Πανέμορφες βόρειες παγωμένες θάλασσες
Και επώδυνα λευκά αλπικά τοπία
Προκατασκευασμένα στον κενό χρόνο του ύπνο μου
Απο διάφανη κρυσταλλική ζάχαρη

Πόσο οινόπνευμα πρέπει να χύσω
Για να καεί αυτή η σάρκα

taxloss lover

i' m waisting my time on you

κυριακάτικο ψητό

Aδυναμία συγκέντρωσης

Χρόνια αισθήματα κενού

Ασαφής, διάχυτη αίσθηση του εαυτού