Κάθομαι σε ένα γιγαντιαίο κορνφλέηκ
και προσπαθώ να είμαι υπομονετική
Κάθομαι σε ένα γιγαντιαίο κορνφλεηκ
και προσπαθώ να είναι ευγενική
Γύρω μου
γιγαντιαίες νιφάδες καλαμποκιού
Απειλούν να με καταπιούν
Κάπου
Σε κάποια νότια ήπειρο
τα παιδιά πεθαίνουν από την πείνα
Αλλά
στον λυκαβητό
Ο ήλιος ετοιμάζεται να ανατείλει ξανά
Τα μάτια μου
Είναι και πάλι κόκκινα
Κανείς
Δεν νοιαζεται γιατί
λύκοι
Βγαίνουν στο βουνό
Στην διδότου δεν ξημερώνει ποτέ

νοκτούρνα

Η καρδιά μου γεννήθηκε στην Ιαπωνία
Γι΄αυτό αφήνει τα παπούτσια της στην πόρτα
Πριν μπει στο σπίτι
Μεγαλώνοντας
Γίνομαι όλο και πιο μικρή
Μέχρι να σας χωρέσω όλους
Δαχτυλάκια
Ικανά να ικανοποιήσουν κάθε σας επιθυμία
Διψάω
Για λίγη νάρκωση
Τέτοιες ώρες
Η αναπνοή σου έχει γεύση διοξείδιο του άνθρακα
Βατόμουρα
Λιώνουν
Ανάμεσα στα πόδια μου
Μετράω τρία τραντάγματα
Και μετά
Όξινα σύννεφα τρέχουν ήσυχα
Πάνω στη σπονδυλική μου στήλη
Έπειτα
Βρίσκω το μυαλό μου να κολυμπάει σε ένα υγρό
Μωβ και ζεστό
Το στήθος της
Δεν είναι μεγαλύτερο από ένα ακτινίδιο
Αλλά έχει γεύση
Γλυκό κυδώνι
Σύντομα η κοιλιά μου
Θα γίνει
Το πιο απαλό πράγμα
Που ακούμπησες ποτέ σου
Σου δίνω το ψαλίδι
Σβήνω το φως
Και σου ζητάω να μου κόψεις τα μαλλιά

πανικ

Τελευταία πιανω τον εαυτό μου να πλάθει κουλουράκια
Ενω κανονικά θα έπρεπε
Να χτυπάω νουμερα στην αριθμομηχανη
Μικρα χαριτωμένα κοριτσάκια
Τα λατρεύω
Με αηδιάζουν τόσο
Που μου έρχεται να κάνω εμετό
Αν μόνο το σώμα μου
Μύριζε συνέχεια ζάχαρη
Θα μπορούσα ίσως
Να σταματήσω τα βράδια να περπατάω στα καλώδια
Και αν το νερό ήταν αρκετά ζεστό
Θα μπορούσε ίσως
Να κόψει την επιθυμία μου στη μέση
Αλλά
Όπως σου είπα και προηγουμένως
Η πρωτοτυπία δεν είναι το παν
Το θέμα είναι
Να καταφέρουμε να βγούμε ζωντανοί
Απο δω μέσα
Η μήπως ήταν
Να καταφέρουμε να πεθάνουμε;
Δε μπορώ να θυμηθώ
Με τρύπια μυαλά
Δε θα γίνει η δουλειά
Όπως και να χει
Οφείλουμε να δραπετεύσουμε
Σε μια χώρα
Που να μπορεί να βαστάξει
Το βάρος της αδυναμίας μας
Να είμαστε κανονικοί
Βλέπω τις σκέψεις μου να σκαρφαλώνουν στη γωνία του τοίχου σαν κατσαρίδες
Ας σκοτώσει κάποιος
Αυτά τα έντομα