Monday, September 1, 2008

strawberry fields forever



Ο θόρυβος του ψυγείου πέφτει πάνω στο μωσαικό και σπάει σε χίλλια κομμάτια

διαιρείται στο άπειρο

και έτσι μπρεί και παραμένει συνεχής και αδιάσπαστος

Η κανονικότητα της επανάληψης της διαίρεσης τον καθιστά άχρονο και άρα του εξασφαλίζει

την αιωνιότητα

Προσπαθώ να τον μιμηθώ

διαιρώντας το πάνω μέρος

της επιφάνειας του χεριού μου

μα γρηγορα κουράζομαι

ξαπλωμένη πάνω στο φιλόξενο ξύλινο πάτωμα

-αυτό το πάτωμα

με θρέφει-

ζωγραφίζω με το δάχτυλο συναρτήσεις

και αναρωτιέμαι

Τι να κάνουν οι άνθρωποι απόψε

Αραγε?

Ηχογραφώ σκηνές από όνειρα- ή μήπως πρόκειται για σεκάνς από ταινίες-

και κλείνω τις κασσέτες σε ένα ξύλινο κουτί

Από πάνω βάζω περιοδικά

και εφημερίδες

1 βιβλίο

2 ημερολόγια

1 σκουλαρίκι

2 ρολλά κουζίνας

γάλα

ψωμί

σου έχω πει να κρατάς λίστες

διαφορετικά ξεχνάς

και τι νόημα έχει να ζούμε

αν δε μπορούμε να θυμηθούμε

ποιο τραγούδι έπαιζε στο ραδιόφωνο την πρώτη φορά που ήρθα στο σπίτι σου


Τα βράδια κολυμπάω σε πισίνες μέσα στη θάλασσα

Γι'αυτό το πρωί

Πάω στη δουλειά κουρασμένη