τι κάνεις?

Περιμένω τον χρόνο μου να τελειώσει.

άνοιξη

αντι-ύλη

Και τώρα νιώθω ότι είναι όλο και πιο κοντά η εποχή που δεν θα υπάρχει σπίτι που να μπορεί να μας χωρέσει, ή τροφή ικανή να μας θρέψει, ή νερό που να μπορεί να σβήσει τη δίψα μας, ή ρούχα που να μποόύν να μας κρατήσουν ζεστούς. Αλλά τότε δεν θα μας νοιάζει για όλα αυτά γιατί δεν θα είμαστε αυτά τα όντα τα ατελή που είμαστε τώρα, θα είμαστε ένα αραιό νέφος από μόρια που θα αιωρούνται εδω και εκεί, και δεν θα υπάρχει σώμα, ούτε δικό σου και δικό μου, ούτε εγώ ούτε εσύ, παρά θα μπλεκόμαστε ο ένας μέσα στον άλλο και εγώ θα είμαι εσυ και εσύ εγώ, και δεν θα υπάρχει ανάγκη γιατί δεν θα υπάρχει τίποτα που να χρειαζόμαστε, ούτε επιθυμία, γιατί θα έχουμε τα πάντα πριν προλάβουμε να τα επιθυνήσουμε, θα υπάρχει μόνο μία καθολική και απόλυτη, αδιαίρετη ευφορία.

Χθες το βράδυ

Χθες το βράδυ εχασα το σκουλαρίκι μου. Δεν το είχα αγοράσει, το είχα μαζέψει από ένα τραπέζι στη δουλειά. Μ'αρέσει να φοράω πράγματα που απλά βρίσκονται στο δρόμο μου. Κουβαλάω μαζί μου ένα κομμάτι κάποιου ξένου ανθρώπου, κάτι που αγόρασε και ενθουσιάστηκε, κάτι που του χάρισαν ως ένδειξη αγάπης, κάτι που φορούσε σε μια στιγμή ιδιαίτερη. Και με βοηθάει να φοράω πράγματα που απλά βρίσκονται στο δρόμο μου. Στεναχωριέμαι λιγότερο όταν τα χάνω.

sweet love