sadness/ void

empty space

as the ridiculous world went by

περισσότερο από ποτέ

Σ'ακούω να περπατας στον πάνω όροφο

I wake up every day
but i don't want it that way
take my thoughts to the roundabout
cos me and them we like to get out

oh, what you do in your head
you do in your head,
oh, if he is dead

he said he had a horrible house
i looked in
and learned to shut my mouth

it's no use, you have to go through

Κοιτάζω την οθόνη σαν υπνωτισμένη. Ενα νερουλό υγρό τρέχει στις φλέβες μου που εξέχουν κάτω από το λεπτό δέρμα. Μία βελόνα μου τρυπάει τον αυχένα.
Με πονάει.
Αλλα με στηρίζει.
Φρένα, κόκκαλα, πάμε.
Ο.τι κι αν κάνεις, όπου και αν το ψάξεις, όπου και αν το βρεις, πάντα θα λείπει.
Δεν το έχεις καταλάβει, αλλά είσαι εκτός δρόμου.
Πούπουλα.
Μαλλιά αγγέλου.
Κοτόσουπα και ζελέ.
Λευκό.
Mια τελευταία συμβουλή: καταδίκασε με σε θάνατο.

scary nightimes

don't get any big ideas/ they're not gonna happen

my first ambulance ride

no use to worry

Μορνινγκ γουέικ. Στέλνω βιογραφικά ακούγοντας vm radio (και μάλλον αυτό εξηγεί από μόνο του γιατί δεν μπορώ να αλλάξω δουλειά). Σε 2-3 ώρες αναμένεται να έχω άλλη μία αποτυχημένη συνεδρία με τον ψυχό μου (χασμουρητό ανοίας συνδυασμένο με νωχελικό κούνημα απογοήτευσης του χεριού). Ανακάλυψα και ένα μεταξωτό πουκάμισο της γιαγιάς μου, έχει μικρά λουλουδάκια καιείναι φαρδύ και απαλό, θα νιώθω το βράδυ στη δουλειά πολύ άνετα μέσα σε αυτό, σαν να φοράω το πιτζαμάκι μου.
ψάχνω και τίποτα ενδιαφέρον να κάνουμε το γουικ εντ γιατί καλή η πολωνική ντίσκο, αλλά δεν είναι για 2 σάββατα στη σειρά.
cloudy weather makes me happy.

yesterday's bread

constellation

urban fountains

protection

Στο ποπ, μπροστά στο μπαρ. Ο καθένας σκαρφαλωμένος σε ένα σκαμπό. Τα αγόρια είναι σε drinking mood και κερνάνε ποτα, εγώ είμαι σε party mood, οπότε δέχομαι το κέρασμα χωρίς πολλά πολλά. Πίνουμε παγωτό φυστίκι, κατεψυγμένο στα 80s και σερβιρισμένο στα 00s. Πίνουμε και οι τρεις από το ίδιο μεγάλο ποτήρι. Ο dj παίζει ωραία, κατεβαίνω από το σκαμπό μου και χορεύω. Κοιτάζω τα αγόρια που είναι ακόμα σκαρφαλωμένα εκεί ψηλά.
Κοιτάζω πέρα από τα μπουκάλια στα ράφια, πέρα από τον πράσινο φρεσκοβαμένο τοίχο, πέρα από τις πολυκατοικίες, πέρα από την πόλη, πέρα από τα αστέρια, πέρα από το άπειρο.
Κοιτάζω αλλά δεν βλέπω.
Το βλέμμα μου επιστρέφει κενό.
Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ζαλιστώ.
Στο τέλος το μόνο που μπορώ να δω είναι μικρά, διαφανή αντίγραφα του εαυτού μου. Γυρίζουν και αυτά με τη σειρά τους γύρω μου. Πραγματικά ηλεκτρόνια/εικονικοί δορυφόροι.
Μόνο στο πίσω κάθισμα είμαι μόνη.

my sister got nowhere to hide

Birth, re-birth. Nutrition. Re-invention. Evolution.
Ξυπνάω μεσημέρι. Με πονοκέφαλο απο το χθεσινό χημικό ανακάτεμα.
Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω καμια δεκαριά αναπάντητες και κόσμο να πηδάει από τις γέφυρες. Αποφασίζω να φάω τα κορν-φλεηκς μου και να τους αφήσω όλους να πάνε να πνιγούν.

virgin mary on an intoxicated holiday (triptych)

virgin mary on a holiday(triptych)

domestic mondays

weather report

Κυριακή πρωί μετά από μια βροχερή νύχτα.'Ενας χλωμός ήλιος αχνοφέγγει μεσα απο τα σύννεφα. Το φθινοπωρινό φως, επιτέλους. Ζεστός καφές. Κάνω διαδικτυακές βόλτες στο avalanche και ακούω σκωτσέζικα συγκροτήματα. Κάνω νοητές βόλτες στο εδιμβούργο και νιώθω τις ψιχάλες της βροχής να πέφτουν στο πρόσωπό μου. Πίσω στο σπίτι,τα ρούχα σαπίζουν στην απλώστρα στο δωμάτιο και έξω στο δρόμο τα κόκκαλά μου είναι έτοιμα να σπάσουν από το κρύο. Φοράω το ένα πουλόβερ πάνω από το άλλο και απο μέσα τ-σιρτ. Η αποπνικτική ζέστη του καλοριφέρ στους εσωτερικούς χώρους το απαιτεί, βγάζεις το περιτύλιγμα και μένεις με το μακό. Τα ροζ allstar είναι ήδη σκισμένα. Η πάνινη τσάντα είναι γεμάτη περιοδικά και leaflets και τετράδιακαι cd.

Εδώ θα φάω ένα μάφιν.
Εδώ θα αγοράσω το πρώτο αλμπουμ των franz.
Εδώ θα καθίσω στο γρασίδι.
Εδώ θα ψωνίσω μια πράσινη μεταχειρισμένη φούστα με λουλούδια.

White elefant,tesco, cameo, dumbiedykes,the royal mile, princess street gardens,king's chinese buffet,armstrong's,cabaret voltaire,victoria street,avalanche, fopp.

Εδώ θα φάμε κινέζικο μέχρι να μη μπορούμε να σηκωθούμε από την καρέκλα.
Εδώ θα κάνουμε βόλτες στο υπαίθριο παζάρι.
Εδώ θα αγοράσουμε βιβλία.
Εδώ θα δούμε ταινίες.
Εδώ θα μαγειρέψουμε μακαρόνια με τόνο.
Εδώ θα γεμίσουμε το καλάθι του σούπερ με μπισκότα.

Αlway's sunday,edinburgh castle,hollyrood, national gallery,cowgate, botanic garden,meadows,filmhouse, starbucks, dominion.

Εδώ θα κλάψω και θα με πάρεις αγκαλιά.
Εδώ θα σου μιλάω και δε θα μ'ακούς.
Εδώ θα δω τη θλίψη σου και δε θα σε παρηγορήσω.
Εδώ θα σε φιλήσω.
Εδώ θα με φιλήσεις.

Εδώ θα τσακωθούμε.
Και εδω.
Και εδώ.
Καιεδώ.Και εδώ.

Ο καιρός στην Αθήνα σήμερα είναι ο καιρός του παρελθόντος.
Της ξένης χώρας.
Του πρώτου σώματος.
Της πρώτης γνώσης.
Τής απόστασης, του ξεμακρέματος, του αποχαιρετισμού, της διάσπασης.
Της διαμόρφωσης.

να αποκτάς για πρώτη φορά δική σου ταυτότητα κάτω από ένα βαρύ, συννεφιασμένο ουρανό, πάνω σε γλυστερούς λιθόστρωτους δρόμους,δίπλα σε τρωκτικά του δάσους,με τη μυρωδιά βρεγμένου γρασιδιού και λάσπης στα ρουθούνια σου, με την γεύση βούτυρου στο στόμα σου.

Να αφήνεις πίσω σου τη μαλακή σου σάρκα για να αρχίσεις να μαζεύεις κόκκαλα από πορσελάνη και πλαστικό και μπετόν και γυαλί.
Να αφήνεις τον σύντομο ήλιο πίσω.

Μ'αρέσει η βροχή. Πάντα την προτιμούσα.

Soundtrack αυτό:

http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=27426310

plastic slaughter

Ikebana

still life

bonjour!!!!!!!!!!!!!!!

don't go, you'll only want to come back again

they could never love anyone

Στη συνάντηση που μου στέγνωσε την κούραση της μέρας από το πρόσωπο.
Missed you.

just be good to me

http://www.sendspace.com/file/usmhlp

biology

Attack! Kill, pussycat, kill!

Thesse things they go away

Τελευταία βιώνω απανωτά blasts from the past. Το crackhitler μου θύμισε απόψε αυτό. Για μια περίοδο της ζωής μου το έβαζα να παίζει στο repeat κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ και το άκουγα όλη νύχτα στον ύπνο μου. Με τόση υπνοπαιδεία μελαγχολίας δεν είναι να απορεί κανείς που βγήκα έτσι ζαβό. Τα είπε και ο Hornby στο γνωστό βιβλίο.

shake the disease

Και μετά. Το να διαβάζω αυτό. Από σένα. Το πόσο δεν με ξέρεις. Το πόσο δεν μπορείς να αντέξεις τους σκληρούς μου τρόπους. Την αγνωμοσύνη μου. Δεν σε αδικώ, ούτε κανείς άλλος φαίνεται να μπορεί. Ούτε καν εγώ η ίδια.
Δεν είναι θράσος.
Δεν είναι κακία.
Δεν είναι ανωριμότητα.
Είναι ένα δεύτερο πετσί.
Είναι μια φλούδα που μου επιτρέπει να μένω ζωντανή.
Και με καταδικάζει σε αιώνια μοναξιά.
Κατάλαβέ με.

a life more ordinary

Παράξενη μέρα η σημερινή. Ξυπνώντας το πρωί, η πρώτη μου σκέψη ήταν "θέλω να κλείσω και πάλι τα μάτια μου και να κοιμηθώ για πάντα". Πρωινή κατάθλιψη στα χειρότερά της, μόνο αυτός που έχει ζήσει την εμπειρία του να ξυπνάς το πρωί και να σκέφτεσαι ότι θέλεις να πεθάνεις ενώ μια ολόκληρη μέρα σε περιμένει να την τελειώσεις, μπορεί να καταλάβει τι εννοώ. Η αίσθηση ότι όλα είναι ανώφελα, ότι δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος, μόνο καταδικασμένος να ανοίγεις τα μάτια σου και να περιφέρεσαι σαν ζόμπι μέχρι το τέλος της μέρας.Μέχρι να κλείσεις και πάλι τα μάτια. Μόνο και μόνο για να τα ανοίξεις ξανά το επόμενο πρωί και να ξεκινήσεις μια από τα ίδια. Το μαρτύριο του Σίσυφου.
Παρ'όλα αυτά, κατάφερα να φτάσω μέχρι τη δουλειά ντυμένη με μαύρα ρούχα, άβαφτη και αχτένιστη. 'Οπου η μέρα συνεχίστηκε ανορθόδοξα με φλερτ (εννοώ υποψία φλερτ-φλερτ, τι λεξη, how very 50's, πολύ μ'αρέσει!), αλλα, ναι μάλιστα, φλερτ, φλερτ από τη μεριά μου! Εννοείται οτι δεν το ξεκίνησα και μάλιστα οτι για μέρες προσπερνούσα αδιάφορα το συγκεκριμμένο νεαρό που προσπαθούσα να μου τραβήξει την προσοχη, αλλά εντέλει υπέκυψα στα θέλγητρά του και ναι- τον φλέρταρα και εγώ. Θα μου πεις που είναι το θέμα, χιλιάδες τύποι την πέφτουν σε χιλιάδες γκόμενες καθε μέρα και αντιστρόφως. Το γεγονός, όμως είναι ότι στην δουλειά αδιαφορώ για τους πάντες και τα πάντα ( ένα coping strategy που μου επιτρέπει να μπορώ να τελειώνω το 8ωρό μου χωρίς να κάνω χαρακίρι πάνω από τη μηχανή του εσπρέσο). Το γεγονός επίσης είναι ότι έχω κανένα χρόνο περίπου να κοιτάξω άντρα που μπαίνει στο μαγαζί.Και το χειρότερο απ'όλα είναι ότι το τελευταίο διάστημα, δεν έχω διάθεση όχι να φλερτάρω, ούτε καν να αναπνεύσω.Που σημαίνει ότι όχι μόνο στο μαγαζί, αλλά και οπουδήποτε αλλού, δεν κοιτάζω κανένα, ποτέ. Συνεπώς υπάρχει θέμα: το σημερινό ήταν ανέλπιστο, η ξαφνική μου όρεξη για παιχνίδι είναι μια μικρή ελπίδα ότι μπορώ ακόμα να νιώθω.
Η μέρα συνεχίστηκε με γιόγκα, στα πλαίσια της κάνε- επιτέλους- κάτι-για το-σώμα-σου-πριν-αρχίσει-να-διαλύεται λογικής που με κατέλάβε μια μέρα. Και καλώς με κατέλαβε, απ'ότι φαίνεται.Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο ήρεμη και χαλαρή ένιωσα,ένιωσα το σώμα μου, τα μέλη μου, τον εαυτό μου, ένιωσα ότι έχω ένα κορμί και ένα πνεύμα και πρέπει να τα προσέχω λίγο, να μη τα κακομεταχειρίζομαι τόσο και αν δεν μπορώ να τα αγαπάω τουλάχιστον να μην τα κακοποιώ έτσι βάναυσα.
Και τώρα είμαι εδώ στο σπίτι και διαβάζω για τη σχολή μου, κάνω την εργασία μου, κάνω κάτι που μ'αρέσει, κάτι που το διάλεξα, κάτι στο οποίο είμαι διατεθειμένη να επενδύσω χρόνο και προσπάθεια.
Και δεν συμβαίνει τίποτα το φοβερό και φαντάζομαι ότι όλα αυτά είναι απόλυτα φυσιολογικά για έναν άνθρωπο, αλλά για μένα δεν είναι, για μένα είναι πάντα δύσκολο να είμαι ήρεμη και ήσυχη και ακατόρθωτο να είμαι ευτυχισμένη, αυτή η στιγμή, που μπορώ να υπάρξω με τον εαυτό μου, αυτή η στιγμή που μπορώ να με αντέξω, αυτή η στιγμή που νιώθω ότι μπορώ να συνεχίσω να υπάρχω, αυτή η στιγμή θέλω να κρατήσει λίγο ακόμα.