blame it on the satellite that beams me home

Και κάτι από τα νιάτα μου, for all time's sake.
Congrats by the way.

it comes and it goes

κάποια στιγμή, κάποιος μου πρότεινε τη δημιουργία ενός νοητου κύκλου ως μέθοδο διαχωρισμού των φίλων από τους γνωστούς, τους ξένους, τους απ'έξω. Την μέθοδο αυτή δεν την εφάρμοσα ποτέ. Και αυτό γιατί απ'ότι φαίνεται δεν έχω φίλους. 'Εχω ανθρώπους που τους αγαπάω. Δέν έχει σημασία αν οι άνθρωποι αυτοί είναι τα καλύτερα παιδιά, αν συμφωνούν πάντα μαζί μου, αν τσακωνόμαστε, αν φέρονται σκατά. Τους αγαπάω πάντα και χωρίς δεύτερη σκέψη. Και είμαι διατεθειμένη να είμαι πάντα δίπλα τους, στις χαρές τους, στις λύπες τους, στις αφραγκιές τους, στις δυσκολες στιγμές. Είναι φίλοι, ό,τι και να κάνουν γιατί τους αγαπώ σαν φίλους.Και ας μη με αγαπούν εκείνοι το ίδιο. Σήμερα, ωστόσο, ένας άνθρωπος με έκανε να σκεφτώ: γιατί να αγαπάω κάποιον που φέρεται σαν αρχίδι? 'Οπως συνήθως άπάντησα μόνη μου: η ερώτηση δεν έχει απάντηση. Η αγάπη δεν έχει γιατί.Αλλά επειδή ακριβώς δεν έχει γιατί, μπορεί να φύγει όπως ήρθε. Και να αποφασίσεις μια μέρα ότι δεν αγαπάς πια κάποιον που φέρεται όσαν αρχίδι. Δεν φταίει ο κάποιος.Ο κάποιος δεν έχει αλλάξει. Εσύ έχεις αλλάξει και θέλεις πια άλλα πραγματα, έχεις μεγαλύτερες ανάγκες, λιγότερο χώρο και χρόνο.
Δεν υπάρχει νόημα στο να προσπαθείς συνέχεια. Κάποια στιγμή, οι άνθρωποι φεύγουν. Πάνε κάπου αλλού, γίνονται κάποιοι άλλοι, κάνουν παρέα με άλλους ανθρώπους με τους οποίους δεν ταιριάζουμε, αποκτούν νέες συνήθειες, έχουν άλλες ανάγκες. Δεν είναι ψεύτικοι, δεν υποκρίνονται, έχουν γίνει πραγματικά κάτι άλλο. Δεν είναι κακό. Απλά πρέπει να ξέρεις πότε είναι η στιγμή να τους αφήσεις πίσω, στον νέο τους εαυτό, με τους νέους τους φίλους. Είναι πιο ευτυχισμένοι εκεί.

at work

Σήμερα τρέχω από το πρωί και πολύ μ'αρέσει, παρ'όλο που έχω κοιμηθεί 4 ώρες! Η μέρα ξεκίνησε με ομάδα,δηλαδή με κατσάδα από τους θεραπευτές για την απουσία μου τόσο καιρό.Ωστόσο χάρηκα απίστευτα που είδα και πάλι τα παιδιά και γενικά ήταν όμορφα που γύρισα. Και ο Δ. μου είπε κάτι που μου έκανε πολύ κλικ για τον τρόπο που λειτουργώ. Είχα ξεχάσει το πόσο με βοηθάει η ομάδα να καταλάβω πράγματα. Αλλα αυτά σε άλλο ποστ. Μπορώ να μιλάω για ώρες για την ομάδα.
Για την συνέχεια είχαμε μάθημα, εποπτεία δηλαδή. Χαίρομαι τόσο που ξαναβρίσκω τους περσινούς ρυθμούς, που ξαναρχλιζουν τα μαθήματα, που χειμωνιάζει, που θα βλέπω τους φίλους μου, που θα βλέπουμε καινούρια πράγματα, που θα είμαστε καλά και χαρούμενοι!
Τώρα είμαι στη δουλειά και δεν έχω κα-μί-α όρεξη, δηλαδή, έχω πολύ όρεξη, αλλά όχι για δουλειά!Θέλω μόνο να κάνω βλακείες!Ευτυχώς απόψε έχω προνόμια (βοηθό και κουζίνα) και μπορώ να ξεκλέβω χρόνο και να χαζογελάω και να ανεβάζω ποστ. Ακούμε και Πατρελάκη, μια χαρά.
Αλλά! Στην πόλη γίνονται τόσα πράγματααααα!Και όλα μαζί! Είναι ωραία που η πόλη ζωντανεύει, ωστόσο εγω δουλεύω και τα χάνω...
'Ομως αύριο έχουμε όλο το βράδυ δικό μας, ουφ και που να τα χωρέσιες όλα σε ένα βράδυ! Θέλω και νύχτες πρεμιέρας, και wanna be james, και βόλτα από το μπαράκι που παίζει dj μια φίλη και βόλτες και αλητείες! Κάνω όρεξη για το σ/κ που είναι τόσο κοντά!Για ψώνια και περιπάτους στην φθινοπωρινή Αθήνα!
Και μη πει κανείς λέξη για το μάθημα του Σαββάτου και την εργασία που ακόμα να παραδώσω!

D(efending)S(ocial)M(echanisms)

Το DSM (Diagostic and Statistical Manual of Mental Disorders)είναι το εγχειρίδιο που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι προκειμένου να κάνουν διαγνώσεις. Η λογική είναι η εξής: το DSM ορίζει τα κριτήρια που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να πάσχει κάποιος από κάποια ψυχική ασθένεια ή διαταραχή. Τα κριτήρια αυτά είναι συγκεκριμμένα σε αριθμό και διαφορετικά για κάθε διαταραχή. Ο ψυχολόγος τσεκάρει ποια από αυτά τα κριτήρια πληρεί ο κάθε ασθενής/ πελάτης (επιλέξτε ό,τι προτιμάτε) και κάνει διάγνωση. Κάτι σαν τυφλοσούρτης δηλαδή.
Μία από τις διατααχές που ορίζει το DSM είναι και η Aντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας.Η ονομασία της διαταραχής και μόνο ιντριγκάρει. Το πρώτο λοιπόν από τα κριτήρια που ορίζει το DSM για να πάσχει κάποιος από την ενδιαφέρουσα αυτή διαταραχή είναι (αντιγράφω):
"αποτυχία να συμμορφωθεί με τις κοινωνικές σταθερές που αφορούν τη σύννομη συμπεριφορά(...)"
Πως μπορώ να αποτελώ μέρος ενός κλάδου που θεωρεί ότι η αποτυχία συμμόρφωσης με την κοινωνική νόρμα είναι δείγμα ψυχοπαθολογίας του ατόμου και όχι απόδειξη ότι το κοινωνικό σύστημα ( η λέξη σύστημα δεν μου αρέσει, αλλά νομίζω ότι θα αρέσει και με το παράπάνω στους συντάκτες του εγχειρίδιου, οι οποίοι υποψιάζομαι ότι γενικότερα αντιλαμβάνονται τον κόσμο με όρους συστήματος) νοσεί? Είναι πολύ πιο εύκολο να ψάχνεις ποιος δεν κάθεται ήσυχα στη θέση του και μετά να προσπαθείς να τον "θεραπεύσεις", αναλαμβάνοντας την ίδια στιγμή τον ρόλο του σωτήρα και κερδίζοντας για τον εαυτό σου τον τίτλο του ουμανιστή και του δήθεν προοδευτικου, παρά να προτείνεις αναδιάρθρωση ή καλύτερα γκέμισμα από τα θεμέλια δομών που είναι ήδη σάπιες. Ο χαρακτηρισμός αντικοινωνικός ουσιαστικά δίνει άφεση αμαρτιών στην κοινωνία και στέλνει στα καζάνια της κόλασης το άτομο που κινείται έξω από την κυρίαρχη νόρμα. Λες και δεν είναι η ίδια η κοινωνία που ωθεί το άτομο να κινηθεί έξω από αυτή, άλλα κάποιο κουσούρι που το άτομο κουβαλάει από γεννησημιού του και φέρει ως μίασμα στην αγία κοινωνία, ή ακόμα χειρότερα, κάποιος ιός που απειλεί να μολύνει και τους υπόλοιπους. Ο καθένας να κάθεται ήσυχα στη γωνιά του και να μην μιλάει και πολύ γιατί κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αντικοινωνικός. Και βέβαια οι άνθρωποι εγκληματούν γιατί είναι αντικοινωνικοί και "κακά παιδιά που δεν παίζουν όπως πρέπει με τα υπόλοιπα παιδάκια" και άρρωστοι και φυσικά δεν κρύβονται πίσω από το έγκλημα κοινωνικά αίτια (φτώχεια, βία, έλλειψη παιδείας, κοινωνικός αποκλεισμός).Μακριά από μας τέτοιες σκέψεις.
Σαν άλλη Ιερά Εξέταση, οι ψυχολόγοι αναλαμβάνουν να εντοπίσουν τους "απ'έξω" αυτούς που δεν συμμορφώνονται, τους περιθωριακούς. Μόνο που δεν τους καίνε, ούτε τους στέλνουν στη στενή, τους βαφτίζουν διαταραγμένους και τους θεραπεύουν. Τέτοιες πρακτικές δεν ταιριάζουν στις προοδευτικές κοινωνίες. Η κοινωνία σε αντάλλαγμα για την προστασία που της προσφέρουν προμηθεύει τους ψυχολόγους με νέους "διαταραγμένους" για θεραπεία. Μην καθόμαστε κιόλας.
Η ύπαρξη μιας κονωνίας που στηρίζεται σε τέτοιες παραδοχές και λειτουργεί με τέτοιους τρόπους με κάνει να πιστεύω ότι "η συμμόρφωση με τις κοινωνικές σταθερές" αποτελεί δείγμα ψυχοπαθολογίας.

we said it all

A deal is a deal. Θα κάνεις ένα ζεστό μπανιο με αυτό το αφρόλουτρο που κάνει τα μωρά να κοιμούνται του καλού καιρού στις διαφημίσεις, θα φτιάξεις ένα χαμομήλι, θα τεντώσεις τα χεράκια σου να ξεπιαστείς, θα πέσεις στο κρεβάτι, θα κλείσεις τα μάτια και θα κοιμηθείς.
A deal is a deal and the deal should be kept. Γιατί τότε γαμώτο δεν μπορώ να κοιμηθώ πάλι; Έκανα το μπάνιο, πίνω το χαμομήλι, αλλά και πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ. Νιώθω τα κόκαλα στο θώρακά μου να πιέζουν το δέρμα μου σαν να θέλουν να ξεφύγουν από μένα, να φύγουν και να με αφήσουν σαν ένα πρωτόζωο, ένα νερουλό πλάσμα χωρίς σπόνδυλους.
Νιώθω τον χρόνο να επιταχύνεται εκατομμύρια φορές και εγώ προσπαθώ να τρέξω να τον προλάβω, προσπαθώ τόσο πολύ, τρέχω τόσο πολύ που στο τέλος είναι σαν να μένω ακίνητη. Η ροή των πραγμάτων είναι έξω από μένα, ο χρόνος είναι έξω από μένα. Εγώ είμαι έξω από μένα. Εγώ δεν υπάρχω καν. Η υπάρχω σε χιλιάδες ολογραφήματα, διάφανες απεικονίσεις ενός πλάσματος που θα έπρεπε να είναι εκεί γιατί η όρασή σου σου λέει ότι υπάρχει, όμως δεν υπάρχει στ'αλήθεια, είναι απλά μια απεικόνιση, απλώνεις το χέρι σου να το πιάσεις και το χέρι σου το διαπερνά.
Ποτέ δεν γίνεται καλύτερο και ποτέ δεν γίνεται αληθινό.
Μπορείς να ανάψεις όσα κεριά θελεις, αλλά κάθε φορά που θα φυσάει, το σκοτάδι θα έρχεται και θα είναι το ίδιο πηχτό όπως την προηγούμενη. Μπορώ να κλείσω τελείως το παράθυρο, αλλά τότε θα είναι σαν να κλείνω το καπάκι στο φέρετρο.
Δεν ξέρω τι θέλω. Δεν ξέρω αν υπάρχει τίποτα που να θέλω πια.
Δεν ξέρω πως να τρυπώσω μέσα σε κάτι στέρεο. Πως να γίνω στέρεη.
Αν αξίζει τον κόπο αυτή η ασπόνδυλη ζωή.

where all the lights are bright

Αρχίζει και κάνει ψυχρα. Δροσιά. Καλοκαιρινά ρούχα και από πάνω ζακετάκι. Το χνούδι στο δέρμα ανασηκώνεται ελαφρά. Οι πόροι συστέλλονται. Το ξεκίνημα της εποχής που το δέρμα ζητάει προστασία.
Τρώω σταφύλι. Είναι παραγινωμένο και γλυκό. Σε λίγο θα αρχίσει να σαπίζει.
Είναι φθινόπωρο.

διαφωτισμος

αόριστος μέλλοντας

Στο pop πήραμε το καινούριο ozon. Θέμα του μήνα: How soon is now?
Το περιοδικό απαντά από μόνο του. Το ερωτηματικό στο τέλος του τίτλου είναι φάντασμα από τα 80's. Στα 00's το τώρα είναι ήδη χτες. Και κανείς δεν δίνει δεκάρα έτσι κι αλλιώς.
Από εδώ που στέκομαι βλεπω το τώρα να περνάει από μπροστά μου εκατομμύρια φορές το δευτερόλεπτο.
Ο κόσμος όλος σέρνεται από την ουρά του.
Κάθε φορά που περνάει γυρίζει το κεφάλι και μου βγάζει τη γλώσσα.
Μου βγάζει τη γλώσσα γιατί ξέρει ότι δεν μπορώ να το κυνηγήσω και να του σπάσω τα μούτρα.
Γιατί ξέρει ότι στέκομαι στο βάλτο.
To ξέρω κι εγώ.


I am the son
And the heir
Of a shyness that is criminally vulgar
I am the son and heir
Of nothing in particular

You shut your mouth
How can you say
I go about things the wrong way
I am human and I need to be loved
Just like everybody else does

I am the son and the heir
Of a shyness that is criminally vulgar
I am the son and heir
Of nothing in particular

You shut your mouth
How go you say
I go about things the wrong way
I am human and I need to be loved
Just like everybody else does

There's a club if you'd like to go you
You could meet somebody who really loves you
So you go, and you stand on your own
And you leave on your own and you go home,
And you cry and you want to die.

When you say its gonna happen now,
When exactly do you mean? see Ive already
Waited too long and all my hope is gone

I am human and I need to be loved
Just like everybody else does

oui mais moi, je vais seule par les rues

η μαρι-λίζα τρώει σοκοφρέτα στην πλατεία ομόνοιας

Κυριακή βράδυ με πυρετό στο σπίτι. Ρουφάω χαμομήλι και ακούω blonde redhead.
Νωρίτερα το απόγευμα.
Την βλέπω να έρχεται από μακριά. Πλησιάζει. Έχει τα μαλλιά της πιασμένα πίσω και τα μεγάλα μάτια της φαίνονται τεράστια. Την κοιτάζω. Είναι τόσο όμορφη. Περπατάμε πλάι-πλάι στην απογευματινή κυριακάτικη πόλη.
Καθόμαστε σε έναν καναπέ η μία δίπλα στην άλλη και ρουφάμε νωχελικά τους καφέδες μας.Εκείνη διαβάζει ήσυχα το μάθημά της. Εγώ ξεφυλλίζω το τελευταίο τεύχος του velvet. Κάθε λίγο, σηκώνει το κεφάλι από το βιβλίο και μου εξηγεί ένα πείραμα που διάβασε και της έκανε εντύπωση. Στρίβει τσιγάρο. Διαβάζει λίγο ακόμα. Τόσο σίγουρη, τόσο ήρεμη, τόσο συγκροτημένη. Πληρώνουμε και φεύγουμε. Περπατάμε προς το μετρό. Της αγοράζω σοκοφρέτα από το περίπτερο. Την τρώει βιαστικά πριν κατέβουμε τις κυλιόμενες. Βγάζω από την τσάντα μου ένα μπουκαλάκι diet coke και με μαλώνει. Μη πίνεις τόση coca- cola. Μπαίνουμε στο βαγόνι. Τα μάτια μου κλεινουν και ακουμπάω το κεφάλι μου στον ώμο της.Ακουμπάει το χέρι της στο μέτωπό μου. Να πάρεις ντεπόν στο σπίτι.
Παίρνουμε ταξί. Πριν κατέβει, μου χώνει τα λεφτά για να πληρώσω στην τσάντα και πριν προλάβω να αντιδράσω, με φιλάει πεταχτά στο μάγουλο και πετάγεται έξω. Εγώ συνεχίζω για το σπίτι.
Είναι άδικο, το ξέρω.'Ολα αυτά τα χρόνια εκείνη έπρεπε να είναι η δυνατή στη μικρή μας συμμαχία. Αυτή που φέρνει τις ισορροπίες, τις όποιες ισορροπίες υπήρξαν εφικτές.
Η μεγάλη υπήρξε στην πραγματικότητα πάντα η μικρότερη: εκείνη που χρειαζόταν κάποιον να τη φροντίζει,εκείνη που δυσκολευόταν να βρει την λύση, εκείνη που κλειδωνόταν στο μπάνιο και έκλαιγε, εκείνη που κατέληγε στο νοσοκομείο.
Κάπως έτσι οι ρόλοι αντιστράφηκαν και η μικρή έγινε η μεγάλη. Όλα αυτά τα χρόνια υπηρξε ένα νησί γεναιοδωρίας. Με έδεσε με μια κόκκινη κλωστή και με τράβηξε όταν χρειάστηκε, με κάθισε σε ένα καρότσι και με έσπρωξε όταν έπρεπε, με κουβάλησε στην πλάτη της όταν δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Ησυχα και αθόρυβα.
Η αδελφή μου.
Δεν με αγκαλιάζει ποτέ.
Με φιλάει σπάνια.
Με αγγιζει πάντα διστακτικά, σαν να είμαι φτιαγμένη από γυαλί.
Το χέρι της μένει πάνω μου ελάχιστα.
Ξέρει ότι δεν χρειάζεται να με ακουμπήσει για μια στιγμή γιατί με αγγίζει συνέχεια.Είναι ένα διάφανο πέπλο που που πέφτει πάνω μου και με προστατεύει
Τα μάτια της είναι ήλιοι και τα χέρια της πουλιά.


Ο αέρας στην Ομόνοια μυρίζει πασχαλιά, όπως παλιά.

wake me up in the morning

forgetting with somebody else

You must remember this
A kiss is still a kiss, a sigh is just a sigh
The fundamental things apply
As time goes by
And when two lovers woo
They still say, "I love you"
On that you can rely
No matter what the future brings
As time goes by
Moonlight and love songs
Never out of date
Hearts full of passion
Jealousy and hate
Woman needs man
And man must have his mate
That no one can deny
it's still the same old story
A fight for love and glory
A case of do or die
The world will always welcome lovers
As time goes by
-----------------
Moonlight and love songs
Never out of date
Hearts full of passion
Jealousy and hate
Woman needs man
And man must have his mate
That no one can deny
it's still the same old story
A fight for love and glory
A case of do or die
The world will always welcome lovers
As time goes by

always the love

Πιστεύω σε μια θεά.
Πιστεύω στην αγάπη.
Και πέρα από αυτό, δεν υπάρχει τίποτα.
Ο,τι έχει γίνει,έχει γίνει και πάντα αυτό που μένει είνα μια-δυο όμορφες σιγμές. Αν είσαι τυχερός, και λίγη αγάπη.
Δεν ζητάω τίποτε άλλο και μου αρκεί η αναμνηση μιας καλοκαιρινής αγκαλιάς που με έκανε να νιώσω oμορφα.
Και απόψε νιώθω υπέροχα.

slide

Μερικές φορές τα πράγματα μπορούν να είναι απλά.
Πίσω στο σπίτι.
Στην τηλεόραση παίζει το fight club, μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Υπέροχα. Εχω την τηλεόραση να παίζει χωρίς ήχο και ρίχνω μια ματιά που και που στην ταινία(την ξέρω απ'έξω πια), ενώ ακούω μουσική απο το blog του mhulot, το is there something τoυ me of curse.'Ομορφο. Α perfect end for a perfect day.
Νωρίτερα.
Μερικές φορές είναι ωραίο να κάθεσαι στα σκοτεινά, δίπλα σε κάποιον που ξέρεις καλά. Η που κάποτε σε άφησε να πιστέψεις ότι τον ξέρεις καλά και μετά κατάλαβες ότι δεν ήξερες τίποτα. Αλλά αυτό δεν έχει πια σημασία. Η τρυφερότητα, η αγάπη μένει.Απόψε τουλάχιστον, μπορώ να πιστέψω ότι μένει. Και είναι η μόνη αλήθεια που υπάρχει. 'Ολα τα υπόλοιπα είναι αντικατοπτρισμοί και εξηγήσεις, μεταφράσεις και δικαιολογίες, απόπειρες να ορίσεις αυτό που δεν ορίζεται γιατί είναι έξω από σενα, είναι ο άλλος. Αλλά παράλληλα είναι και μέσα σου, το κουβαλάς μαζί σου.
Τα πράγματα μπορούν να είναι απλά.
Αρκεί να μπορείς ακόμα να εμπιστεύεσαι στο σκοτάδι. Αρκεί να μπορείς να νιώθεις ακόμα. Και να μην φοβάσαι.
Μην αφήσεις τον εαυτό σου να παγώσει.Υπαρχει ακόμα χρόνος.
Κάνε με να μπορώ να νιώσω.
Κάνε με να μπορώ να εμπιστευτώ.
Κάνε με άνθρωπο πάλι.
Κάνε με να μη φοβάμαι το σκοτάδι.
Νιώθω λίγο σαν τη Μάρλα απόψε.

fishtree

Αναμνήσεις μιας εκδρομής.
Σάββατο ξημερώματα και κλείνω τον υπολογιστή, παίρνω το βαλιτσάκι μου και φεύγω από το σπίτι. 'Εχω αποφασίσει να πάω στο αεροδρόμιο by bus, αλλά η μοίρα έχει άλλα σχέδια. Λίγο πριν φτάσω στη γωνία θυμάμαι οτι δεν έχω πάρει ταυτότητα μαζί. Επιστρέφω τρέχοντας (ή όσο πιο γρήγορα μπο΄ρω με τη βαλίτσα στο χέρι τελοσπάντων)στο σπίτι και κάνω τον τόπο ανω κάτω για να τη βρω.Αδειάζω τσάντες, ψάχνω μέσα σε βιβλία, κάτω από ρούχα, σε συρτάρια,σε ντουλάπια, στο μπάνιο, η ταυτότητα πουθενά. Το μοναδικό κρατικό έγγραφο στην κατοχή μου που να αποδεικνύει ότι είμαι εγώ είναι ένα ληγμένο διαβατήριο. Τι να κάνω, καλώ τα ραδιοταξί γλυφάδας και με το ληγμένο διαβατήριο στην τσάντα ξεκινάω για το αεροδρόμιο. Σε όλη τη διαδρομή στριφογυρίζω στο κάθισμα και σκέφτομαι δικαιολογίες για τον έλεγχο (αφήστε τι έπαθα,μου έκλεψαν την τσάντα και την ταυτότητα το πρωί) ανακατεμένες με παρακάλια για τον έλεγχο 9 η μάνα μου είναι άρρωστη βαρια, αφήστε με να ταξιδέψω) και μετά άλλα παρακάλια (όχι όργανο, μη με συλλαμβάνετε, δεν είμαι τρομοκράτης) και εναλλακτικές λύσεις ταξιδιού για όταν τα πρώτα παρακάλια αποτύχουν ενώ παράλληλα έχω γλιτώσει τη σύλληψη (πόση ώρα θα μου πάρει να πάω από το ελ βεν στα κτελ κηφισού). Τελικά, χάρη στα δρακόντια μέτρα ασφλείας στο ελ βεν περνάω από τον έλεγχο χωρίς κανένα πρόβλημα. Κάθομαι σε ένα εβερεστ. Από τα μεγάφωνα παίζει σιγανά άθλια μουσική αεροδρομίου. Το γεγονός ότι είναι άθλια είναι από μόνο του κακό (μα γιατί παίζουν τόσο άθλια μουσική στα αεροδρόμια?) αλλά το γεγονός ότι η ένταση είναι τόσο χαμηλή είναι ύπουλο χτύπημα: νιώθεις κάτι να σε ενοχλεί αλλά δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι, η μουσικά ανακατεύεται με το βουητό του αεροδρομίου και δημιουργεί ένα ηχητικό χαλί που σου χτυπάει το νευρικό σύστημα. Πρέπει να προσέξεις για να συνειδητοποιήσεις ότι είναι αυτό το απαίσιο βουητό που σου σπάει τα νεύρα.Η μουσική στα αεροδρόμια θα έπρεπε να απαγοευτεί δια νόμου. Η αυτό, ή να πάρουν κάνα cd της προκοπής. Για να κάνω την αναμονή πιο υποφερτή, αγοράζω το soul και ένα διπλό espresso. Καταλήγω να κλαίω τα λεφτά μου και για τα δύο: βρίσκω το τελευταίο τεύχος του soul απογοητευτικό και χύνω το μισό εσπρέσο στο πόδι ενός τουρίστα, ο οποίος ευτυχως φοράει μποτάκια timberland, tres passe, αλλά υπέρ-μονωτικά όπως αποδεικνύεται αφού δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα από το όλο περιστατικό. Σηκώνομαι και πάω παραδίπλα πριν με καταλάβουν.Για παρηγοριά, αγοράζω καλλυντικά από τα duty free. Μόνο στον τελευταίο έλεγχο ένας φρουρός μου λέει "κυρία μου, καλό θα ήταν να ανανεώσετε το διαβατήριο σας γιατί αυτό έχει λήξει". Μάλιστα, το γνωρίζω.
Άφιξη στην Κέρκυρα κατά τις δέκα. Δεν έχω κοιμηθεί και τα μάτια μου κλείνουν καθώς περιμένω στον ιμάντα αποσκευών. Μια γερμανίδα tour operator (μάλλον η ανηψιά του Χίτλερ, αν κρίνω από τον τόνο της φωνής)φωνάζει επιτακτικά από τα μεγάφωνα 2 επιβάτες να ανεβουν στο καταραμένο flugzeug και με κάνει να πιστεύω ότι βρίσκομαι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ψάχνω να βρω τη μάνα ( στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας όλοι μπορούν να μπουν στους χώρους παραλαβής αποσκευών, είτε είναι επιβάτες, είτε όχι και να ψωνίσουν τη βαλίτσα που τους αρέσει περισσότερο). Ακολουθούν τηλεφωνικές συνομιλίες διάρκειας μιλισεκόντ και τύπου "που είσαι" -"εκεί" -"δε σε βλέπω" -"μα κοίτα πιο κει"-"μα που είσαι πια?" και όταν πια το κεφάλι μου πάει να σπάσει από το συνεχομενο ringtone και έχω πάθει καρκίνο από την ακτινοβολία του κινητού, νάτη: Η μαμά μου είναι εδώ. Και έρχεται κατα πάνω μου.
(to be continued)

εντ οφ σαμερ

Χα!Γυρισα!
Είχα σκοπό το πρώτο ποστ που θα ανεβάσω να είναι ένα εμπνευσμενο, σπαραξικάρδιο κομμάτι για τις σχέσεις μάνας-κόρης, για τον χρόνο που περνά, για τα μέρη που αφήνουμε πίσω, την παιδικότητα που φεύγει και παίρνει μαζί της και την αθωότητα (αν και τα παιδιά δεν είναι ποτέ αθώα), τις περασμένες αγάπες και άλλα τέτοια συγκινητικά.
Αλλά η αλήθεια είναι οτι βαριέμαι πολύ για όλα αυτά τώρα.
Εξάλλου, έχουμε έναν ολοκληρο χειμώνα για δημιουργικό κλαψούρισμα.
Για την ώρα, παραθέτω εδώ χθεσινοβραδινή δήλωση της μητέρας κατά τη διάρκεια πανηγυρικού δείπνου στο αγαπημένο μου ιταλικό εστιατόριο, ενόσω μασαμπούκιαζα τα λατρεμένα ριγκατόνι με μασκαρπόνε και προσούτο:
"είσαι πολύ σνομπ".
Δεν είμαι.
Απλά οι άλλοι είναι κατώτεροι.

your flight is ready for take of

H ώρα πέρασε, φεύγω. Θα δω τη μάνα μου μετά από 9 μηνες. weird. Ελπίζω να μη σκοτωθούμε. Χρειάζομαι λίγη ξεκούραση από όλα.
Θα προσπαθώ να σε σκέφτομαι λιγότερο.

vo -(mi)-ting

Κατά τα άλλα την Κυριακή ψηφίζω, τι να ψηφίσει μια σερβιτόρα, απόφοιτη ψυχολογίας με μεταπτυχιακό στην Αγγλία, αναγκασμένη να ζει ακόμα στο μεσοαστικό σπίτι των γονιών της στα ν.π. τα οποία σιχαίνεται και vα ονειρεύεται ένα δυάρι στο κέντρο και μια δουλειά που δεν θα την κάνει να θέλει να ξερνάει κάθε βράδυ? Οι δικοί μου την έχουν μια χαρά, αλλά το χρήμα είναι δικό τους, εγώ πάλι πληρώνω μετα βίας την τρίτη σχολή με τα λεφτά που βγάζω από το σερβιτοριλίκι και δουλεύω εθελοντικά όπου βρω. Το μεσοαστικό μοντέλο ζωής δεν το ζηλεύω και δε με ενδιαφέρει, το αποκήρυξα μαζί με την οικογένεια μου, αυτό που θέλω είναι να βγάζω αρκετά για να καλύπτω τα βασικά μου έξοδα κάνοντας μια δουλειά που την έχω επιλέξει και όχι κουβαλώντας δίσκους εννιά ώρες τη μέρα σαν γαιδούρι, ακούγοτας καθ'όλη τη διάρκεια της διαδικασίας ότι μπούρδα μπορείς να φανταστείς και να μου μένουν μερικά λεφτά για μικρές απολαύσεις :σινεμά, ποτό, ένα ταξίδι που και που, ένα καλό φαϊ καμιά φορά. Σ'αυτό το κράτος η μόνη μορφή αλληλεγγύης που υπάρχει είναι προς τους εαυτούς μας και αυτοί που μιλάνε για κοινωνική αλληλεγγύη δεν έχουν δουλέψει ποτέ σερβιτόρες κουβαλώντας τετζερια 9 ώρες ασταμάτητα, αποφεύγοντας τον κάθε λιγούρη που προσπαθεί να τους πιάσει τον κώλο. Στο τέλος της βάρδιας νιώθω σαν το super mario που περιμένει να περάσει στην επόμενη πίστα. Αλλά η επόμενη πίστα δεν έρχεται ποτέ, δεν είμαι ο super mario, είμαι ο μπιλ μάρευ στη Μερα της Μαρμότας. Θέλω να ζήσω τώρα και όχι να περιμένω να γίνω 40. Και θέλω να ζήσω με αξιοπρέπεια χωρις να πρέπει να γίνω το αφενυικό μου ή ο πατέρας μου. Το τραγικό είναι ότι αν καταφέρω να προσληφθώ ως ψυχολόγος, θα βγάζω λιγότερα λεφτά από ότι ως σερβιτόρα, το χρήμα στην ψυχολογία είναι στα γραφεία και στα Ινστουτα ψυχολογίας που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, οι αρχές δεοντολογίας των ψυχολόγων υποτίθεται ότι θέτουν ως βασική προυπόθεση για την άσκηση του επαγγέλματος την προσφορά βοήθειας, σιγά μην κοπούμε, όλοι την τσέπη τoυς κοιτάνε και τον συνάνθρωπο τον έχουν γραμμένο κανονικά και δεν παει να πέσει από τον έκτο, αρκεί να έχει πληρώσει πριν φύγει από το γραφείο. Μα ποια κυβέρνηση θα νοιαστεί για μας όταν εμείς δεν νοιαζόμαστε τι συμβαίνει στη διπλανή πόρτα και ποια μάνα δεν έχει να ταϊσει το παιδί της? Και έχω δει πολλές στα διάφορα ιδρύματα που μπαινοβγαίνω τόσο καιρό. Αυτο που συμβαίνει σε επίπεδο διακυβέρνησης στη χώρα μας είναι αυτό που συμβαίνει στην καθημερινότητά μας. Ο καθένας κοιτάει τη βόλεψή του. Οι επιχειρήσεις πως θα βγάλουν πιο πολλά, οι κυβερνησεις πως θα φάνε πιο πολλά, εμείς πως θα πλουτίσουμ στην πλάτη του διπλανού μας. Όταν το κράτος μας γαμάει πονάει, όταν εμείς γαμάμε το διπλανό μας είναι καλά. θα μου πεις, το κράτος είναι κράτος, είναι δουλειά του να παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες, εγω θα κοιτάξω για τον άστεγο, τον άπορο, το γέρο? Μα έτσι δημιουργείται η κοινωνική συνείδηση, από σένα και από μένα και φτάνει μέχρι αυτούς που έχουν την εξουσία, όσο γράφεις τους άλλους θα υπάρχει πάντα κάποιος πιο ισχυρός να γράψει και εσένα. Και όσο εσύ δε νοιάζεσαι, δε θα νοιαστεί κανείς.

this boy was not made for loving

Περιμένοντας να περάσει η ώρα για να πάω στο αεροδρόμιο.
Έχω ήδη φτιάξει βαλίτσα (το καλό όποτε πάω στην Κέρκυρα είναι ότι μπορώ να κάνω πράξη το travel light, μια και στο σπίτι υπάρχουν τα πάντα, έτσι το μόνο που ΄χω να κάνω είναι να πάρω 2 ρούχα και να σύρω τον κώλο μου στο αεροδρόμιο, από εκεί και μετα η καλή μαμά αναλαμβάνει τα πάντα, πόσο χρονών είπαμε πάλι ότι είμαι?) και τώρα μου μένουν δύο ακόμη ώρες βρυκολακιάσματος. Sleeping is not an option, το δοκίμασα όταν πήγαινα Αμστερνταμ και κατέληξα να χάσω την πτήση (ξανά, πόσο χρονών είπαμε ότι είμαι?).
Σκατά, έπρεπε να βγω μετά τη δουλειά, τώρα θα έπινα τζινάκι με τους άλλους και θα ταξίδευα με τέλεια διάθεση.
Άς είναι. Περιμένοντας να περάσει η ώρα κάνω βόλτες στο myspace και ακούω τη μουσική που γράφει ο Τhe boy όσο η Mary κάνει χαλάουα. Μια χαρά μπορεί και μόνος (το not made for touching είναι τόσο επιβλητικό και ατμοσφαιρικό, διεστραμμένα εξαγνιστικό, θα μπορούσε να είναι soundtrack σε ταινία του Λιντς) , αλλά την προτιμώ με τα φωνητικά της Mary, για extra sexiness. Γιατί να αυνανίζεσαι όταν μπορείς να κάνεις sex? Το Βοy που παίζει σήμερα στο Αν δε μπόρεσα να πάω να το δω, δούλευα το Girl, αλλά μαζί με τη Mary τους άκουσα χτες στο Hoxton, όπου οι υποψίες όλων επιβεβαιώθηκαν:οι Mary and the Boy είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα. H Mary έχει μια φωνή που σε κάνει από τη μία να παθαίνεις πολλαπλούς οργασμούς και από την άλλη να θέλεις να βουτήξεις σε μιά άβυσσο, να πέσεις από το γκρεμό,είναι ηδονή και βασανιστήριο μαζί, νόμιζα ότι από τις στριγγλιές της τα ποτήρια και τα μπουκάλια στο μπαρ θα αρχίσουν να σπάνε, η μουσική τους είναι ερεθιστική και υπνωτιστική, η ατμόσφαιρα που δημιουργούν όταν παίζουν, τους βλέπεις είναι δίπλα σου, αλλά είναι σαν να υπάρχει ένας αόρατος τοίχος ανάμεσα σε σένα και σ'αυτούς, είναι εκπληκτική. Θα ήθελα να ακούσω τους Mary and the Βoy να παίζουν σε μια εκκλησία. Doesn't get any kinkier than that.
Παράλληλα ρίχνω μια ματιά στο τι συμβαίνει στην πόλη και θέλω να ακυρώσω το εισητήριό μου και μείνω εδώ που κάθομαι, δηλαδή να μείνω εδώ και να μην κάθομαι καθόλου, να πάρω τους δρόμους να τα προλάβω όλα. Χαμός από εκθέσεις, την άλλη βδομάδα αρχίζουν και οι Νυχτες πρεμιέρας, καινούριες ταινίες, έχει και κάνα δυο ενδιαφέρουσες συναυλίες, αρχίζουν να παίζουν και πάρτυ στην πόλη, ο κόσμος είναι χαρούμενος, despite the shit. Μια χαρά θα ξεχειμωνιάσουμε και έχω ενθουσιαστεί. Χρόνος και χρήμα μας λείπει.
Κατά τα άλλα είμαι περίεργα ήρεμη απόψε και η ηρεμία αυτή γίνεται ακόμα πιο παράξενη λαμβάνοντας υπόψη την τραγική νύχτα με το γεμάτο μαγαζί στη δουλειά (είναι απίστευτο πόσοι μαλάκες μπορούν να χωρέσουν στον ίδιο χώρο και πόσες μαλακίες μπορείς να ακούσεις σε 8 ώρες).
Μπορεί να φταίει που έχω ενθουσιαστεί που φεύγω. Μπορεί να φταίει και που σε σκέφτομαι λιγότερο σήμερα.Ακούς?

i'm gonna always be there

i am sorry, but i've mistaken all the right words to say
i know that they don't sound the way i planned them to be
but if you wait around while i make you fall for me
i promise
i promise you
i will

κουίζ

Round and round and round they go; who's the biggest loser of them all?

Η απάντηση στη σελίδα 243.

enjoy io cola

@home, wasted.
ενδιαφερουσα βραδια, ωστόσο, με κάποιον άλλο , κάπου αλλού, και μετά το δεύτερο τζιν τόνικ και τα κερασμένα σφηνάκια, μια χαρά περάσαμε.

Αυτό το ποστ αφιερωμένο σε σένα που θρέφεις τον εγωισμό σου από μένα.
i know u do, and i won't hold it against you.

suck me dry, i don't mind.

φριντομ φρομ θερστ

eisai asteri

the things that keep us apart are the things that keep you alive

sofie

summer time

sun of god

you have all the time in the world

Στο σπίτι,μετά τη δουλειά.
Το αριστερό μου μάτι με τσούζει τρομερά, παω να βγάλω τους φακούς και με πεθαίνει στον πόνο, μια καρφίτσα μου τρυπάει το μάτι και κάτι υγρό τρέχει στο μάγουλο. Δεν πειράζει, μου μένει ακόμα το δεξί να δει ό,τι υπάρχει να ειδωθεί και πίστεψε με, ένα μάτι είναι αρκετό για να κάνει τη δουλειά.

Καλύτερα τώρα, είσαι καλύτερα τώρα?

Το στομάχι βγάζει κάτι περίεργους ήχους, δεν ξέρω αν είναι από την απουσία τροφής ή από τους σκέτους καφέδες που κολυμπάνε εκει μέσα.
'Ενα σκοτεινό beat φτάνει στα αυτιά μου και κάνει τα κόκκαλα τη σπονδυλικής μου στήλης να τρίζουν.

Χτες το βράδυ, άνοιξε η μύτη μου στον ύπνο μου. Δεν σηκώθηκα να πάω στο μπάνιο, έμεινα στο κρεβάτι και ένιωσα το αίμα να κυλάει ζεστό στον οισοφάγο μου για μερικά δευτερόλεπτα.

Καμία στρατηγική και καμία επιδίωξη, καμία προσπάθεια και καμία ελπίδα.
Κανένας εξαγνισμός.

Καθαρή, απόλυτη, μονομερής αγάπη.

sympathy strategies

Μπορώ να έχω την προσοχή σας ένα λεπτό,παρακαλώ?
Α, όχι?
Δεν σας ενδιαφέρει?
Καλά τότε.
Θα καθίσω σε μία γωνια ήσυχα τότε.
Να, αυτό το σκαμνί είναι μια χαρά.
Θα καθίσω εδώ και θα σας κοιτάζω με δέος.
Θα σας θαυμάζω.
Θα συμφωνώ με ότι λέτε.
Θα γνεφω επιδοκιμαστικά.
Θα γελάω με τα αστεία σας.
Θα σας σκουπίζω τον ιδρώτα.

Η ευχαρίστηση είναι όλη δική μου.

eveything in its right place

the fuck you do.

knives out

Το ξέρω ότι το ξέρεις οτι με πονάς.
Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι αν ξέρεις πόσο απολαμβάνω τον πόνο που μου προκαλείς.

αφού οι ποιητές προσποιούνται οτι πεθαίνουν

ΜιλάωΜιλάςΜιλάειΜιλάμε.
Δεν ακούει κανείς κανέναν και δεν καταλαβαίνει κανεί τίποτα γιατί τίποτα από ότι λέμε δεν είναι αληθινό.
Δεν σε ξέρω αλλα χαίρομαι πρώτη για την ευτυχία σου.
Δεν με ξέρεις και δεν θα με δεις ποτέ να κλαίω στο αυτοκίνητό σου γιατι φροντίζω να έχω πάντα μαζί τα γυαλιά ηλίου.
Θες να μου πεις μια αλήθεια μια φορά?
Δεν ξέρω και δεν θέλω να είμαι ευτυχισμένη. 'Οταν οι άλλοι με χρησιμοποιούσαν ως άλλοθι κανονικότητας, έγω ευχόμουν για μια ζωή μη κανονική. Τώρα οι δημιουργοί μου, ο ένας μετά τον άλλον, αποκηρύσσουν το τέρας. Τους αγαπώ το ίδιο όπως πριν.Για πάντα, γιατί καμιά φορά αυτά που λέω τα εννοώ.
Είχα και μια κουβέντα για τις επιλογές κατά τη διάρκεια της οποίας επέλεξε ο καθένας να αναπαράγει το ψέμα του. Για να το ακούσει ο άλλος ή για να το ακούσει ο ίδιος? Δεν έχω ιδέα και ούτε και με νοιάζει. Μετά πήγαμε ο καθένας σπίτια μας, ανάψαμε μια φωτιά και κάψαμε ότι προλαβαίναμε και πάλι.Κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη και ήμασταν ευχαριστημένοι γιατί βλέπαμε και πάλι τον εαυτό μας με τα μάτια μας, δηλαδή όπως θέλαμε. Ωραιότατα. Τα μάτια των άλλων μας πονάνε.
'Εχω ανοίξει το κλιματιστικό και το δωμάτιο είναι κρύο. Προσπαθώ να φέρω το χειμώνα νωρίτερα, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στον έλεγχο των καιρικών φαινομένων. Ωστόσο, πρόκειται για μερική επιτυχία:έχω ήδη ανατριχιάσει.

Κάπου εκεί έξω, τα μαλλιά σου θα είναι μαλακά και το δέρμα σου δροσερό και λευκό.

does it make you jesus?

Τυλιγμένη σε γάζες. Σε ένα μαύρο ασθενοφόρο. Ο οδηγός οδηγεί. Τι άλλο να κάνει ο οδηγός? Με πάει πίσω στο σπίτι.
Το άδειασμα. Τα χέρια και τα πόδια πιασμένα. Τυλιγμένα στις γάζες. Δεν μπορω να περπατήσω. Δεν μπορώ να πιάσω. Δεν μπορώ να πιαστώ.
Δεν έχει να κάνει με το τι έχεις. Δεν έχει να κάνει με το τι μπορεις. Δεν έχει να κάνει με το τι σου δίνουν.
Έχει να κάνει με το τι είσαι.
'Ενα μέρος επιλογή και ένα μέρος επιβολή.Ένα μέρος χρόνος.
Προσπαθώ να μείνω εδώ. Για τι και για ποιον και για πως και για πόσο?Για 2-3 μνήμες, για μια απάτη, για ένα φόβο.
Όταν κοιμάμαι δίπλα σε κάποιον βλέπω όνειρα. Όταν κοιμάμαι μόνη μου,σχεδόν ποτέ. Δε με πειράζει.
Το σκοτάδι με ανακουφίζει. Και αυτό είναι που με τρομάζει. Φοβάμαι τη στιγμή που θα χάσω την θέληση να ονειρεύομαι. Που το σκοτάδι δεν θα φεύγει.Που το σκοτάδι δεν θα πέφτει πάνω στον ύπνο μου.Που το σκοτάδι θα είμαι εγώ.

Αγάπη μου, τη μια στιγμή ήσουν εκεί, έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή, θα 'τανε δεν θα 'ταν εφτά χρόνια,θα τανε δεν θα 'ταν 2 βδομάδες, θα 'τανε δεν θα 'τανε αιώνες, και είχες φύγει.

smile the week away

5 πράγματα που με έκαναν να χαμογελάσω την τελευταία εβδομάδα:

Η επανεμφάνιση των freepress της πόλης στα, εδώ και ένα μήνα, άδεια stands τους.
Η Feist.
To άρωμα μαστίχας του αφρόλουτρου Κορρέ.
Τα εισιτήρια για Βερολίνο που έκλεισα επιτέλους.
Η ανάμνηση μιας βραδιάς, κάπου στο κέντρο της πόλης, κάπου ψηλά και δροσερά.

lemon pie

θέλω να βρέξει. Κι να τρώω και να πίνω πράγματα που έχουν μέσα λεμόνι.
Η μάλλον, θέλω μόνο το λεμόνι. Χωρίς να χρειάζεται να τρώω και να πίνω. Γίνεται αυτό?

Βρέξε επιτέλους.

Faith

H Μεκκα μου.
Την ανακάλυψα φέτος το καλοκαίρι.
Δηλώνω πιστή ως την αιωνιότητα.
Και περιμένω το επόμενο καλοκαίρι για να ξαναπάω στον παράδεισο. Ως τότε, προσκυνώ.

one evening

Και κάτι ακόμα που δεν το είχα προβλέψει: Όταν ζεις στη γυάλα, ο φανταστικός ήχος του τηλεφώνου χτυπάει στα τοιχώματα και επιστρέφει στα αυτιά σου σαν χιλιάδες κομπρεσερ.

fear and loathing in athens

Και ναι, αυτό που φοβομουν, αυτό που πάντα φοβάμαι, να το, το βλέπω να γίνεται. Βέβαια, πάντα υπάρχει το ρίσκο. Η πιθανότητα να. Το ξέρεις από πριν.Για αυτό και πρέπει να λαμβάνεις τα μέτρα σου. Τις προφυλάξεις σου. Από ένα σημείο και μετά, όταν πια εξασκηθείς, η διαδικασία είναι σχεδόν αυτόματη. Αλλά πάντα υπάρχει ο κίνδυνος. Πάντα πρέπει να έχεις το νου σου. Να κρατάς τις αποστάσεις.
Και εγώ, που καιρό τωρα εξασκούμαι στην τοξοβολία με μεγάλη επιτυχία, που καυχιέμαι ότι έχω μάθει να περπατάω στο πεζούλι της ταράτσας χωρίς να κοιτάζω ποτέ κάτω, που αφήνω τα πάντα να γλιστράνε πάνω από το φλούδι μου, ντρέπομαι τόσο να το παραδεχτώ. Αλλά. Γαμώτο. Είναι. Αλήθεια.
θέλω. Να με πάρει τηλέφωνο.
Oh, the sweet horror.

sleepless in athens

Πρωινό ξύπνημα στις 7:30. Mα που να τρεχεις πρωι-πρωι με 3 ώρες ύπνο? Ε, μα πρέπει. Τρέξε να πιάσεις, λοιπόν, το κόκαλο. Good dog.
5 ώρες μετά και έχεις μία ωρίτσα στη διάθεσή σου για να κοιμηθείς λίγο. Αλλά έχεις ήδη πιει δύο σκέτα espresso (το ένα διπλό παρακαλώ) και το μάτι είναι γαρίδα. Τα νεύρα τεντωμένα.
Ε, αφού δεν μπορεις να κοιμηθείς άκου λίγο Feist μπας και ηρεμήσεις.

μάθημα μαγειρικής

Τρεις γυναίκες στην κουζίνα. Μια εβδομηντάχρονη κερκυραία γιαγιά, μια σαραντάρα πολωνίδα οικιακή βοηθός, ένα κορίτσι με σώμα και καρδιά έφηβης φυλακισμένο στην ηλικία των 25. Καθαρίζουμε ψητές πιπεριές. Η διαδικασία είναι η ακόλουθη: βουτάμε τις πιπεριές στο νερό, μετά αφαιρούμε την φλούδα και τέλος τα σπόρια από το εσωτερικό. Πετάμε το φλούδι και τα σπόρια. Η ψητή σάρκα που απομένει είναι μαλακή και ευάλωτη. Απροστάτευτη χωρίς το φλούδι της. Καθαρισμένη για να τρώγεται εκολότερα.
Είναι μία από τις λίγες φορές που νιώθω τόσο κοντά με δυο γυναίκες. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε.
Χωρίς το φλούδι μου.
Και να σκεφτεί κανείς ότι πάντα μ' άρεσε να μαγειρεύω μόνη μου.

στις δεύτερες ευκαιρίες

Δευτέρα πρωί.
Τέλειο πρωινό. Ειδικά για δευτέρα. Στην αρχή αγαπημένος black coffee για να ανοίξει το μάτι και άραγμα στη βεράντα.Μετά διάβασμα των ένθετων της κυριακάτικης εφημερίδας γιατί χθες δεν πρόλαβα. Μετά μουσική. Όλα ήσυχα, όλα ήρεμα. Το σημερινό πρωινό είναι μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσω το κυριακάτικο πρωινό που χθες μου γλύστρισε μέσα από τα χέρια. Κι έγινε η δευτέρα μου μία αναπληρωματική κυριακή.
Μακάρι οι δεύτερες ευκαιρίες να ερχόντουσαν λίγο πιο συχνά στη ζωή. Και να μπορούσαμε να τις δούμε και να τις αρπάξουμε πριν ξεγλιστρύσουν και πάλι.

the stinking lobbies

Κι όμως, έρχονται στιγμές που κοιτάζω πίσω και βλέπω ότι δεν έχει μείνει τίποτα. Από τους φίλους μου, από τους έρωτες μου, από το sex της μιας βδομάδας, από όλους αυτούς τους άγνωστους που τριγυρνάνε μέσα στη ζωή μου εδώ και χρόνια. Τη μια στιγμή νομίζω ότι τους ξέρω σαν το πίσω μέρος της παλάμης μου και την άλλη συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ιδέα ποιοι είναι και τι θέλουν. Και ότι και εκείνοι δεν έχουν ιδέα ποια είμαι εγώ. Το ίδιο μάθημα ξανά και ξανά. Κάθε φορά πονάει το ίδιο. Αναρωτιέμαι. Σταματάει ποτέ αυτό?
Τελευταία, οι σχέσεις μου είναι γρήγορες, εύκολες και ανώδυνες. Και κενές. Και με αφήνουν ακόμα πιο άδεια από πριν. Και αυτή τη στιγμή δεν βλέπω πώς να το κάνω διαφορετικά.
Ψάχνω για ένα σπίτι και αυτό που παίρνω είναι ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Όλα αυτά τα χρόνια είναι πάντα το ίδιο. Το μόνο που αλλάζει είναι η διακόσμηση και η κατηγορία. Σουίτα σε πολυτελές ξενοδοχείο ή βρώμικο δωματιάκι με κοινή τουαλέτα σε b’n’b. Δεν έχει σημασία. Είναι πάντα ένα νοικιασμένο δωμάτιο. Σύντομα θα χρειαστεί να μαζέψεις και πάλι τη βαλίτσα σου, να πληρώσεις το αντίτιμο και να βγεις ξανά στο δρόμο ψάχνοντας για το επόμενο δωμάτιο που θα σε φιλοξενήσει για λίγο. Και μετά για το επόμενο. Και το επόμενο.

Στην επόμενη ζωή μου θα ξαναγυρίσω πίσω ως χελώνα. Σε τούτη εδώ υπήρξα στρουθοκάμηλος.