vagabond

Φύγαμε για weekend!!!!!!!!!!
Με άγνωστο ακόμα προορισμό, αλλά δεν μας πειράζει. Πάμε και όπου μας βγάλει! Aσε που μετά τα χτεσινοβραδινά, όσο πιο μακριά από την Αθήνα, τόσο πιο καλά..
Φύγαμε για να σωθούμε!

everyone says i love you

suburbia

Twelve modern poets

Την προηγούμενη Κυριακή, φεύγοντας από την εκθεση Cocteau στο μουσείο Μπενάκη και περπατώντας μέχρι το Γκάζι βρεθήκαμε μπροστά σε ένα αυνήθιστο θέαμα (ακόμα και για τα ελληνικά δεδομένα: 2 τεράστιους κάδουσ σκουπιδιών γεμάτους με παλιά ξενόγλωσσα βιβλία, κυρίως γαλλικά, αλλά και κάποια αγγλικά ανακατεμένα με κιτρινισμένα δακτυλογραφημένα έγγραφα, τριγύρω υπήρχαν παλιές μισοδιαλυμένες καφετιές βαλίτσες κακής ποιότητας (αυτές οι τετράγωνες που είναι φτιαγμένες από πολύ σκληρό χαρτόνι) γεμάτες με άλλα βιβλία και έγγραφα.Για ένα λεπτό μείναμε να κοιτάμε. Μετά αρχίσαμε να μαζεύουμε.
Κρίμα που δεν είχαμε αυτοκίνητο μαζί, θα είχαμε πάρει και καμιά βαλίτσα.
Να τα λάφυρα:

i'm counting the days

'Εχουν περάσει πέντε μέρες που λείπει ο father μετα της συζύγου και του τέκνου και η κατάσταση στην κάτω όροφο έχει αρχίσει πλέον να ξεφεύγει από τα όρια. Υπάρχουν παντού ρούχα, τσάντες, cd, βιβλία και περιοδικά, πάνω σε έπιπλα, στο πάτωμα, παντού. Σε μια προσπάθεια να περιορίσω την ακαταστασία στο δωμάτιό μου μπαίνοντας στο σπίτι παρατάω ότι κρατάω στα χέρια μου στο διάδρομο. Αυτο έχει ως αποτέλεσμα να έχω πράγματι ένα σχετικά τακτοποιημένο δωμάτιο, στο οποίο όμως είναι πολύ δύσκολο να φτάσεις καθώς πρέπει να περάσεις ανάμεσα από ένα σωρό πράγματα που βρίσκονται παρατημένα στο πάτωμα του διαδρόμου. Για τους ίδιους λόγους, έχω μετατρέψει το μπάνιο μου σε γκαρνταρόμπα, μεταφέροντας πάνω στο έπιλπλο που βρίσκεται εκεί το μισόπεριεχόμενο της ντουλάπας μου. Καλύτερα εκεί παρά στο πάτωμα του δωματίου μου.
Το πρωίί ξύπνησα στον καναπέ, fully dressed και με φοβερό πνοκέφαλο από τα χτεσινά κοκτέιλ του pop. κατευθείαν στο μπάνιο, ντους, καθαρά ρούχα και δρόμο για μάθημα. Το μετρό με όλο αυτόν τον κόσμο και τη ζέστη ένας εφιάλτης, στο μάθημα δεν πρόσεχα λέξη. Μέχρι τις έξι που γύρισα ακόμα ζαλιζόμουν,
Ακούω mywetcalvin (καλοί ήταν χθες) και έχω την τηλεόραση ανοιχή στο mute. Εχει μία από αυτές τις εκπομπές που κάθονται όλοι γύρω από ένα τραπέζι με φαγητά, (τα οποία κανείς δεν τρωει, οι γκόμενες γιατι κάνουν δίαιτα, οι τύποι γιατί παίρνουν μάτι τις γκόμενες που χορεύουν τσιφτετέλι και όλοι μαζί γιατι χτυπάνε παλαμακια συ-νέ-χως και δεν έχουν χέρια για να φάνε) κάποιοι τραγουδάνε, γκόμενες μαζί με 14χρονα κοριτσάκια κουνιούνται όλες μαζί, Οι γυναίκες εχουν το γνωστό βάψιμο μάσκα και οι άντρες είναι κάτι 50ρηδες κοιλαράδες με γλοιώδεις φάτσες.Απο πάνω περνάει μπανερακι "ο αρχιφύλακας του Α.Τ. Ομόνοιας λύνει την σιωπή του και μιλάει για το βίντεο της ντροπής". Καλά, και αυτό που παρακολουθώ τώρα στηντηλεόρασή μου ντροπή είναι. Πάντως το θέαμα με μουσικό χάλι τους ΜwC έχει αρκετό γέλιο.

Εθνικός Κήπος

Πέμπτη, 14:20.

Σήμερα έχω έρθει βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Ούτε που θυμάμαι από πότε έχω να έρθω εδώ. Τι ψέμμα αυτό που μόλις έγραψα, θυμάμαι πολύ καλά, έχω να έρθω από τότε που ήμασταν μαζί με τον πρώην. Τέλοσπάντων, προηγουμένως ήμουν στο μετρό και βγαίνοντας στο Σύνταγμα είδα την ταμπέλα που έγραφε "Προς Εθνικό Κήπο". Κάθε Πέμπτη έχω ένα κενό ανάμεσα στην ομάδα ψυχοθεραπείας και στην δουλειά το οποίο πρέπει να βρίσκω διάφορους τρόπους για να γεμίζω. Οι ώρες είναι πολλές για να πάω κατευθείαν στη δουλειά και λίγες για να προλάβω να γυρίσω στο σπίτι. Αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν αντέχω στην Αθήνα είναι οι αποστάσεις. Αν και για όλα φταίει το ότι μένω ακόμα στα προάστια.
Αυτή την Πέμπτη έτυχε να έχω ξεμείνει τελείως από λεφτά για να πάω για ψώνια ή για βιβλία όπως κάνω συνήθως. Επίσης, οι φίλοι μου λείπουν σε διακοπές ή γράφουν εξετάσεις. 'Ατιμη φτώχεια και μοναξιά με εξόρισαν στον Εθνικό Κήπο. Άτιμη ζέστη επίσης, κάνει τις βόλτες στην πόλη σπορ για τολμηρούς: χτες, σε ανάλογο κενό ανάμεσα στον ψχ και στη δουλειά, παραλίγο να σωριαστώ στην Κολοκοτρώνη.
Τώρα κάθομαι σε ένα σκιερό παγκάκι και μυρμήγκια και διαφόρων ειδών ζουζούνια και μικροσκοπικά έντομα περπατάνε πάνω στο χέρι μου. Από μπροστά μου παρελαύνει ένα αλλόκοτο πλήθος, περαστικοί και θαμώνες του κήπου. Τα κριτήρια προσδιορισμού θαμώνων και περαστικών έχουν οριστεί αυθαίρετα απο την παρατηρήτρια (δικό μου είναι το blog και κάνω ό,τι θέλω) και είναι τα εξής: Περαστικοί είναι αυτοί που περπατούν με μέτρια ταχύ βηματισμό, μόνοι ή με παρέα (ζευγαράκια, αργόσχολοι φοιτητές που τρώνε παγωτό, κάποιοι τουρίστες με σακίδια στον ώμο και εμφιαλωμένο νερό στο χέρι). Οι άντρες κουβαλάνε τσάντες ώμου. Οι γυναίκες είναι πιο καλοντυμένες, business women ή υπάλληλοι γραφείου on lunch break. Οι θαμώνες τώρα είναι 2 κατηγοριών: Κατηγορία πρώτη:μανάδες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, σπρώχνουν καρότσια με μωρά σε βόλτα ενάντια στη ζέστη. Απο πίσω τους τρέχουν συνήθως και κάνα δυο νήπια. Κατηγορία δεύτερη: μεσήλικες άντρες με χοντρές κοιλιές, τις οποίες επιδεικνύουν με υπερηφάνια καθώς δεν φοράνε μπλούζα, θέμα αποκαρδιωτικό και σε ορισμένες περιπτώσεις -αρκετές είναι η αλήθεια- μάλλον αηδιαστικό. Η ζέστη δεν είναι δικαιολογία, φίλε.
'Οπως τα έχει φέρει η μοίρα, σήμερα δεν έχω ούτε μουσική μαζί μου και έτσι έχω τη χαρά να απολαμβάνώ ένα οπτικοακουστικό θέαμα (είμαι απόλυτο έρμαιο του περιβάλλοντος) : οι ήχοι από τα πουλιά που κελαηδάνε ξεψυχισμένα ( μάλλον τα έχει βαρέσει και αυτά ο κάυσωνας) ανακατεύονται με τη βουή του δρόμου που έρχεται κάπυ από το βάθος, ένας βόμβος συνεχής και αδιάσπαστος, ένα συμπαγες ηχητικό χαλί. Νιαούρισμα από γάτες, κάποιος τους ρίχνει φαϊ? Τσιρίδες νηπίων. 'Ενας κόκκορας (??). Κακόγουστο ρινγκτόουν και μετα οι οι φωνές ενός τύπου που πλακώνεται στο κινητό¨"γιατί ρε πούστη μου, γαμώ το σπίτι μου, γαμώ?". Το σάουνττσεκ από την εξέδρα για τη γιορτή της μουσικής.
Κάποιοι περαστικοί περνάνε από μπροστά μου 3-4 φορές. Αυτοί περπατάνε πιο γρήγορα από ότι οι υπόλοιποι, φαίνονται σαν να έχουν να πάνε κάπου όπου πρέπει να φτάσουν γρήγορα. Στην πραγματικότητα δεν έχουν να πάνε πουθενά. Ή έχουν παγιδευτεί στον λαβύρινθο του Κήπου και ψάχνουν να βρουν την έξοδο.
Συννεφιάζει.
Θέλω να πάρω τηλέφωνο 1-2 άτομα. Δεν ξέρω γιατί, δεν τους παίρνω. Παω να συνεχίσω την βόλτα με τους υπόλοιπους περαστικούς.

Νefertti

H γάτα προφυλάσσει τους ανθρώπους από τα κακά πνεύματα.

Παραλίγο γκολ

Mερικές φορές νομίζω ότι κυνηγάω μιαν ιδέα ευτυχίας που απλά δεν υπάρχει.

Δουλεύω για να έχω αρκετά λεφτά για να απολαμβάνω τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν εκεί έξω (και η ομορφιά έχει πάντα ένα αντιτιμο εδω περα), για να μπορώ να έχω ποιοτικό χρόνο με τους φίλους μου, με τους ανθρώπους που αγαπώ, για να μπορώ να πληρώνω τη σχολή μου, τα σεμινάρια, την ομάδα ψυχοθεραπείας (για να γκρινιαζω σε ανθρώπους που πληρώνονται για να ακούνε πόσο με κουράζει η δουλειά μου με τα λεφτά από τη δουλειά που με κάνει να γκρινιάζω και με την προοπτική ότι και εγώ κάποια μέρα θα πληρώνομαι για να ακούω άλλους ανθρώπους να γκρινιάζουν, θα πληρώνομαι για να ακούω τον ανθρώπινο πόνο, τα ανθρώπινα αδιέξοδα και κάποιες φορές την χαρά των ανθρώπων, θα πληρώνομαι για να τους βοηθάω, ακόμα και η βοήθεια για να μείνεις άνθρωπος πληρώνεται, δεν είναι τρελό?).Δουλεύω για να μπορώ να πληρώνω τον ήλιο που θα ρουφάω στις διακοπές, το αλκοόλ μου. Τρέχω και σε άλλες δουλείες, που γουστάρω να τις κάνω, αλλά δεν με πληρώνουν γιατί είμαι μικρή και άπειρη, τι να σου κάνει το ρημάδι το πτυχίο, μήπως νομίζεις ότι σημαίνει και κάτι? This is greece, και η τσάμπα εργασία βαφτίζεται εθελοντισμός. Χτίσε την καριέρα σου, κορόιδο. Και έτσι τρέχω σε δύο τρεις δουλειές, Σκοτώνομαι στη δουλειά, αλλά τα λεφτά δεν είναι ποτέ αρκετά. Και έτσι δουλεύω κι αλλο, λίγο περισσότερο, άντε, λίγο ακόμα. Ώσπου δεν έχω χρόνο να κάνω τίποτα άλλο, είμαι όλη μέρα στο μαγαζί με ένα δίσκο να πηγαίνω πάνω κάτω, και το βράδυ να με πονάει η μέση μου και να μην έχω πια ούτε την όρεξη, ούτε και την αντοχή να κάνω κάτι άλλο.
Και μετά λέω "φτάνει πια" χρειάζομαι λίγο χρόνο, και σταματάω να δουλεύω τόσο, βγαίνω έξω, βλεπω φίλους, περνάω μαζί τους "ποιοτικό χρόνο".Προσπαθώ να σχετιστώ με κάποιον, με κάτι. Να ενωθούμε για να προστατεύσουμε ο ένας τον άλλον από τον εαυτό μας. Μέχρι που αρχίζουμε να πληγώνουμε ο ένας τον άλλο με άλλοθι την οικειότητα. Οι "ανθρώπινες σχέσεις". Όταν μπουχτίζουμε από το πολύ συναίσθημα, αρχίζουμε να περνάμε χρόνο που απλά πινουμε, λιώνουμε, γινόμαστε χώμα, ντέφι, ντίρλα, σερνόμαστε από μπαρ σε μπαρ. Αλλά η μαύρη τρύπα είναι πάντα εκεί, τριγύρω μου, την νιώθω πάντα τριγύρω μου. Προσπαθώ να την γεμίσω ρίχνοντας μέσα χώμα και λάσπη και ξερά κλαράκια με ενα πλαστικό κόκκινο παιδικό φτυαράκι, αλλά δεν γεμίζει ποτε, όσο και να την ταϊζω. Απλά καταπίνει, δεν χορταίνει. Συνεχίζει να με κοιτάζει αυτό το κοροιδευτικό κενο και μου λέει "κοιταξε με, είμαι ακόμα εδω, κάποια μέρα θα το καταπιώ το φτυαράκι σου, και ενώ θα προσπαθείς να με γεμίσεις ρίχνοντας χώμα με τις χούφτες θα σε καταπιω και σενα, αφελές, ανόητο παιδάκι."
Μερικές φορές μόνο, όταν ακούω μουσική, όταν βλέπω παραστάσεις ,ταινίες, όταν πηγαίνω σε εκθέσεις, σε συναυλίες, όταν διαβάζω βιβλία, όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με την τέχνη σε οποιαδήποτε μορφή της νιώθω την τρύπα σαν να αλλάζει μορφή για λίγο. Σαν να παίρνει η επιφάνεια της μια απόχρωση που δίνει την ψευδαίσθηση ότι αυτή η τρύπα είναι γεμάτη από ένα πολύχρωμο υγρό. Είναι μόνο ένας αντικατοπτρισμός, αλλά τα όμορφα ψέματα βοηθάνε να περνάει ευκολότερα η ζωή αυτή.
Όταν ταξιδεύω, όταν έχω την δυνατότητα, τα λεφτά και τον χρόνο να το κάνω αυτό, λέω για κοίτα, τόση ομορφιά που δεν την έχεις δει ακόμα, αξίζει να μείνεις λίγο ακόμα τριγύρω να δεις λίγο ακόμη.
Όταν ένας φίλος μου απλώνει το χέρι και μου λέει "μείνε λίγο ακόμα, να τα δούμε αυτά μαζί, έχουμε πολλά μεθύσια και πολλά ταξίδια, και μέρες ξαπλωμένοι στην παραλία, και νύχτες με άσκοπες βόλτες στην πόλη και μάχες που θα χάσουμε και μέρες κόκκινες, αλλά δεν πειράζει" , αμφιταλαντευομαι ανάμεσα στην αδυναμία να υπάρξω μόνη μου για τον εαυτό μου και σε μια συγκεγχυμένη ανάγκη για συντροφικότητα, ανάμεσα στον φόβο της εξάρτησης και στη χαρά της συνύπαρξης. Απλώνω και το δικό μου χέρι διστακτικά, αλλά μετά δεν ξέρω τι να κάνω, τι να κάνω με αυτό το χέρι που μου δόθηκε και τι θα γίνει όταν αυτό το χέρι με αφήσει.
Θέλω να μπορώ να πιάσω τα χέρια που μου απλώνονται.

11: 45. Σύνταγμα.

Το κινητό μου έχει πεθάνει απο μπαταρία γιατι το καλώδιο του φορτιστή τα έχει παίξει και δεν κάνει καλή επαφή. Μέχρι τώρα δεν το είχα πάρει είδηση με αποτέλεσμα τα τελευταια τρία βράδια να συνδέω το κινητό μου με ένα φορτιστή που δεν το φορτίζει. Τελικό αποτέλεσμα: το κινητό μου αφήνει την τελευταία του πνοή σήμερα στο σύνταγμα. Ματαια προσπαθώ νατο συνεφέρω πατώντας το κουμπακι του on ξανά και ξανά με μανία. Κανονικά, αυτό δεν θα ήταν μεγάλο πρόβλημα, αλλά δυστυχώς το κινητό μου βρήκε να με εγκαταλείψει σήμερα που έπρεπε πάση θυσία να πάρω ένα τηλεφωνο σχετικά με μια επείγουσα κατάθεση.
Κατευθύνομαι στο πρώτο κερματοτηλέφωνο περιπτέρου στο σύνταγμα. Φσικά, δεν θυμάμαι τον τηλεφωνικό αριθμό που πρέπει να καλέσω, ή μάλλον θυμάμαι κάποια από τα ψηφία που τον αποτελούν. Δοκιμάζω 2-3 αριθμούς. Απαντανε φωνές άγνωστες. Δοκιμάζω έναν αριθμό που είμαι πεπεισμένη ότι είναι αυτός, αλλά ο αριθμός αυτός δεν απαντά. Συνεχίζω να καλώ ξανά και ξανά. Μέσα από το περίπτερο ακούω να έρχεται η φωνή του περιπτερά. Δεν τον βλέπω, απλά τον ακούω. Τσακώνεται με κάποιον. Χρωστάει λεφτά. Σε τράπεζα. "Δεν ξέρω τι θα κάνεις, το παιδί είναι άρρωστο, να κλείσω το περίπτερο και να φύγω?'Ηδη έφυγα απο τη μία δουλεια, δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνεις."Αγχωνομαι περισσότερο. Και εγω πρέπει να κάνω μία κατάθεση. Αλλά για να την κάνω πρέπει να βρω τον σωστό τηλεφωνικό αριθμό. Ξανακαλώ.
Ο αριθμός που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος.

Περίπτερο δεύτερο. Καλώ και πάλι λάθος αριθμούς. Συνεχίζω να καλώ στο νούμερο που δεν απαντά. Ο περιπτεράς μέσα από το δεύτερο περίπτερο με κοιτάει ώρα πολύ όσο εγω πληκτρολογώ. Ματαια προσπαθώ. Δεν θυμάμαι τον σωστο νούμερο. Η λύση του γρίφου είναι κλειδωμένη στο πεθαμένο μου κινητό. Αποφασίζω απελπισμένη να κάνω κάτι που δεν θα έκανα ποτέ. Γυρίζω στον περιπτερα που με κοιτάζει τόση ώρα στα κρυφά και του ζητάω να βάλω την κάρτα μου για λίγο στο κινητό του. Είναι ένας ιδρωμένος πενηνταρης, με φαλάκρα και μπλούζα απομίμηση trussardi. Δεν με κοιτάει πια. "δυστυχως δεν έχω" μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του και γυρίζει να κάνει κάτι άλλο. Ευχαριστώ πολύ, απντάω και φεύγω ντροπιασμένη. Νιώθω λιγο σαν ζητιάνα.

Θα έδινα εγώ ποτέ το κινητό μου σε κάποιον άγνωστο που θα μου το ζητούσε στο κέντρο της Αθήνας για να βάλει την κάρτα του? Μάλλον όχι. Θα το έδινα σε κάποιον που θα μου ζητούσε το ίδιο στο μαγαζί που δουλεύω? Μάλλον ναι. Αλλά δεν έχει σημασία. Μερικές φορές η ζωή θα μπορούσε να είναι λίγο πιο εύκολη αν εμπιστευόμασταν ο ένας τον άλλο λίγο περισσότερο, αν βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο λίγο περισσότερο. Καμιά φορά,Εγω εμπιστεύομαι? Βοηθάω? Δυστυχως, δεν νομίζω. Δυστυχώς φοβάμαι πολύ για να το κάνω.
Σκέφτομαι ότι όλη αυτή η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει να κάνει με το πόσο απελπιστικά πολύ θέλουμε να αποκοπούμε ο ένας από τον άλλο, να μην έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο, να περιορίσουμε την επαφή στο ελάχιστο δυνατό. Αλλά όταν καμιά φορά η τεχνολογία μας προδίδει δεν έχουμε πια σε ποιον να στραφούμε, γιατί ο διπλανός μας κοιτάει αλλού και σφυρίζει αδιάφορα. Και εγω αλλού κοιτάω.

Δεν έκανα την κατάθεση τελικά.
Το νούμερο το είδα όταν έφτασα στο σπίτι. Δεν ήταν αυτό που καλούσα.

on stage

Και τελκά τα καταφέραμε.
Πήγαμε και διακοπές.
Ξεκινήσαμε από τον Πειραιά, το πιο άσχημο λιμάνι του κόσμου, μπήκαμε στο πλοίο τρέχοντας, βαλίτσες και τσάντες στα χέρια, πέντε λεπτά πριν σαλπάρει και αράξαμε στο κατάστρωμα. Φτάσαμε στο νησί λίγες ώρες μετά.
Και ήταν πραγματικά όπως θέλαμε. Ξαπλωμένοι κάτω από τον ήλιο όλη μέρα,βουτιές στη θάλασσα και ρακές το βραδάκι.
Και κάπου εκεί, στη μέση του πελάγους, ένιωσα την θάλασσα να κλείνει τριγύρω μου και να ασφυκτιώ. Και κάπου εκεί, στη μέση του πελάγους, σκέφτηκα ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν το παιχνίδι, ξέρουν τους κανόνες, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν μετά, ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουν καταλάβει καν τι παιχνίδι παίζουν. Και κάπου εκεί, μου πέρασε από το μυαλό ότι εγώ απλά δεν το έχω, δεν το είχα ποτέ και ούτε πρόκειται. Δεν πανικοβλήθηκα ακριβώς αλλά κοιταξα κάτω απο το κάθισμα για να βρω το σωσιβιό μου. Φυσικά το σωσίβιο δεν ήταν εκεί. Ωστόσο συνέχισα να κολυμπάω.
Μέχρι που έφτασα και πάλι στον Πειραιά. Το πιο όμορφο λιμάνι του κόσμου.

Πίσω στην Αθήνα.
Αφήνουμε την ρακή και τρωμε μαρασκίνο.
Μη μπερδεύεσαι τώρα, μου λέει.
Αυτό είναι το καλό όταν ξέρεις ότι περπατάς σε δρόμο που οδηγεί σε αδιέξοδο.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτείς.
Το κακό είναι ότι θα πέσεις πανω στον τοίχο.

Το επόμενο βράδυ σε ένα πάρτυ, σε έναν κήπο, σε μια κούνια, στο πέμπτο τζιν τόνικ, νομίζω ότι αρχίζω να βρίσκω κάτι που έλειπε από το νησί. Η αναλογία. Το πλαίσιο είναι και πάλι εδω. Όλες οι σκηνές δεν είναι κατάλληλες για να παιχτεί το έργο. Και όλοι οι ηθοποιοί δεν είναι ικανοί να παίξουν σωστά σε όλες τις σκηνές. Ή μάλλον, δεν είναι πάντα έτοιμοι.

This is starting to feel good. Αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό.