hiding in the street

'It's in the trees! it's coming!

When I was a child: Running in the night, Afraid of what might be Hiding in the dark, Hiding in the street, And of what was following me... Now hounds of love are hunting. I've always been a coward, And I don't know what's good for me. Here I go! It's coming for me through the trees. Help me, someone. Help me, please.
I've always been a coward, And never know what's good for me. Oh, here I go.Don't let me go.Hold me down. It's coming for me through the trees. Help me, darling, Help me, please.
I don't know what's good for me. I don't know what's good for me.
I need your love love love love love, yeah!

tell me why can't it be true

Σήμερα ξύπνησα στο νοσοκομείο. Ξαπλωμένη σε ένα ράντζο. Με μια βελόνα ορού καρφωμένη σε μια φλέβα του αριστερου μου χεριού. Η Μ. και η Δ. απο πάνω μου, περίμεναν 4 ώρες υπομονετικά να ξυπνήσω. Μου πήρε 2 ορούς, αλλά τελικά τα κατάφερα. Γυρίσαμε στο σπίτι, στο δρόμο μου πήραν τυρόπιτα. Πάνω στο σώμα μου, στο χέρι μου, η μυρωδιά του νοσοκομείου. Η αίσθηση της βελόνας που μου τρύπαγε τον καρπό. Η αίσθηση ότι δεν ανήκω πουθενά. Η αίσθηση οτι δεν είμαι τίποτα. Η αίσθηση ότι θέλω να μην είμαι.

Σήμερα είναι τα γεννέθλια μου. Και όμως νιώθω δέκα χρονια μικρότερη. Νιώθω σαν έφηβη που θέλει να κλειστεί στο δωμάτιο της και να μείνει εκεί για πάντα.

Θέλω να με αγαπήσω. 'Η έστω να μπορώ να με υποφέρω, να μπορώ να ζήσω με μένα. Ίσως έτσι να μπορέσουν και οι άλλοι να με υποφέρουν.

Οι φίλοι μου,αυτοί που χτες γιόρταζαν μαζί μου και αυτοί που δεν ήταν εκεί για να γιορτάσουμε, είναι κάπου χαμένοι μακριά. Η μάλλον, εγώ είμαι κάπου χαμένη μακριά, κάπου που είναι πολύ σκοτεινά και κρύα. Κάπου που δεν υπάρχουν φίλοι. Σ ένα νεφέλωμμα.

Και αυτός είναι πάντα κάπου μακριά, ακόμα και για πάντα. Σε έναν κόσμο όπου εγω δεν έχω καμία σημασία. Το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ στην αγκαλιά του. Το μόνο που θέλω είναι να με πάρει για λίγο κοντά του, να πάρω λίγη ακόμα ζωή.

Νιώθω το σώμα μου σαν ένα βάρος που το κουβαλάω, νιώθω τα μέλη μου παρείσακτα,το στομάχι μου έτοιμο να τρυπήσει, η άίσθηση της βελόνας στο χέρι μου δεν λέει να φύγει, η εικόνα του νοσοκόμου, η αίσθηση όταν σηκώθηκα ότι δεν θα μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου, ότι θα πέσω κάτω, στο θλιβερό μαρμαρο του νοσοκομείου. Και το χειρότερο: ότι δεν θα υπάρχει λόγος να σηκωθώ.

Δεν θέλω, δεν πρέπει, ξέρω ότι δεν γίνεται, τον χρειάζομαι.Ξέρω ότι δεν θα γίνει ποτε.

Ένας χρόνος ακόμη.Μία αναπνοή ακόμη.

cherry blossom girl

I don't want to be shy
Can't stand it anymore
I just want to say 'Hi'
To the one I love

I feel sick all day long
From not being with you
I just want to go out
Ever night for a while
Cherry blossom girl

Tell me why can't it be true

I never talk to you
People say that I should
I can pray everyday
For the moment to come
Cherry blossom girl

I just want to be sure
When I will come to you
When the time will be gone
You will be by my side
Cherry Blossom Girl

Tell me why can't it be true

I'll never love again
Can I say that to you
Will you run away
If I try to be true
Cherry blossom girl

Cherry blossom girl
I'll always be there for you
That means no time to waste
Whenever there's a chance
Cherry blossom girl

Tell me why can't it be true

mer d' athenes

mer du japon

je suis perdu

it's all japanese to me

J'en perds la raison
Dans la mer du Japon

here comes the sun, little darling

Θέλω διακοπές. Θέλω να πάω σε ένα ξερονήσι και να αραδιάσω την πραμάτεια μου στην παραλία. Μετά θα απλώσω την πετσέτα μου στην άμμο και θα ξαπλώσω εκεί για ώρες, μέχρι να με τσουρουφλίσει ο ήλιος. Θα σηκώνομαι μόνο για να βουτήξω στη θάλασσα όταν η ζέστη θα είναι ανυπόφορη. Κάτω από το μεγάλο ψάθινο καπέλο μου θα βλέπω το νερό που θα λαμπυρίζει στον ήλιο. Θα ακούω μόνο τα κύματα που θα σκάνε στην ακρογυαλιά. Θα νιώθω κάτω από το σώμα μου τα βότσαλα και την άμμο. Θα απλώνω που και που το χέρι μου για να πιάσω ένα δροσερό κοκτέιλ και θα πίνω μέχρι να ξεδιψάσω. Θα μείνω ξαπλωμένη έτσι μέχρι το σώμα μου να αποροφήσει τόση θερμότητα, ώστε να ζωντανέψει και πάλι, να γίνει και πάλι ένα σώμα αληθινό, να το νιώσω ένα με την ψυχή μου.
Το βράδυ, όταν το φεγγάρι θα έχει πάρει την θέση του ήλιου στο ουρανό, θα σηκωθώ και θα πάω στη Χώρα. Θα χορέψω μέχρι να κουραστώ πολύ.

and then we talk all night, and then we fuck alright

Παρασκευή βράδυ. Παρασκευή βράδυ και είμαι σπίτι μπροστά στο pc. Περνάω από sites και blogs και χαζεύω όλα τα live που γίνονται απόψε στην πόλη. Σαν το παιδί μπροστά στην βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου. Ούτε που μπορώ να θυμηθώ από πότε έχω να μείνω μέσα στο σπίτι παρασκευή βράδυ. 'Η και οποιοδήποτε βράδυ που να μη δουλεύω. Αλλα,γαμώτο, απόψε συνειδητοποίησα οτι οι αντοχές μου για δουλειά, διάβασμα και party μέχρι το πρωι δεν ειναι απεριόριστες τελικά. Δυστυχώς η ευτυχώς, η όρεξη μου είναι απεριόριστη. Αλλά απόψε το σώμα μου δεν με ακολουθεί στο party. Για να πω την αλήθεια, μετά βίας με ακολουθεί μέχρι την κουζίνα ή μέχρι το μπάνιο. Να μαι λοιπόν εδώ με φόρμα και ξεχειλωμένο t-shirt να πίνω χαμομήλι, αντί να είμαι έξω στην πόλη και να τα σπάω ρουφώντας τζιν τόνικ.

Ωστόσο, έχει και το cocooning τα καλά του (αν και μετά το 2002 περίπου νομίζω συνειδητοποιήσαμε ότι τα αρνητικά είναι περισσότερα από τα θετικά και κάπως έτσι το cocooning σταμάτησε να είναι μόδα). Απόψε λοιπόν, φορτίζω τις μπαταρίες μου ακούγωντας my wet calvin. Η μάλλον, όχι, δεν φορτίζω. Αποφορτίζω. Αδειάζω απόψε το εσωτερικό μου για να αρχίζω να με ξαναγεμίζω από αύριο. Οι My wet Calvin προσφέρουν το κατάλληλο soundtrack για αυτή την διαδικασία. Μελαγχολική λo-fi digital ποπ. Μελαγχολική,. αλλά όχι κλαψιάρικη. Οι MwC σοφά δεν εμπίπτουν στο θανάσιμο αμάρτημα της κλαψομουνίασης, ασθένεια η οποία ξεκίνησε από γυναίκες δημιουργούς και ερμηνεύτριες για να φτάσει σήμερα να αφορά εξίσου γυναικεία και ανδρικά σχήματα. Και την μελαγχολία λίγοι μίσησαν, την κλάψα πολλοί. Ο ήχος τους έχει μια ποιότητα σχεδόν ονειρική, είναι τρυφερός, αλλά έχει και μία δόση κυνισμού, είναι βασανιστικός , σαν μια φαγούρα σε ένα μέρος που δεν φτάνεις για να ξυστείς. Φαντάζομαι να ακούω τη μουσική τους σε ένα γραφείο με γκρι μπλε τοίχους και απο τις περσίδες να βλέπω τις ταράτσες της πόλης. O ήχος τους είναι ο ήχος των αγοριών της πόλης που είναι κάπου στο ενδιάμεσο από όλα, δεν ξέρουν που βρίσκονται και δεν ξέρουν και που θα πάνε μετά.

Για την ώρα πάντως φαίνεται πως οι MwC αύριο θα πάνε στις Ποές στο Γκάζι, όπου παρουσιάζει το βιβλίο του ο Γ. Παλαβός. Εγώ πάλι όχι, μια και εκείνη την ώρα έχω μάθημα ψυχοπαθολογίας και το ενδεχόμενο κοπάνας δεν πάιζει ούτε στο ελάχιστο. Ακόμα δεν ξεκίνησε το σ-κ και νιώθω ότι το έχω χάσει όλο.

Και μια και μιλάμε για φαγούρες, ήμουν προχθες με τον πρώην και τα πίναμε καθισμένοι έξω. Εγώ έπινα λευκό κρασί και κείνος Kir royal γιατι πάντα ήταν εκλεκτικό αυτό το αγόρι. Είναι μερικοί άνθρωποι που έχεις δεθεί τόσο μαζί τους, που σου είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσεις απο σένα, που τους νιώθεις μέρος από το σώμα σου και ένα τη σάρκα σου. Και που σε πονάει να τους έχεις εκει γύρω και να θέλεις να μείνουν δίπλα σου λίγο ακόμα και να σε κρατήσουν λίγο πιο σφιχτά και να σε φιλήσουν και μετα να κοιμηθείτε αγκαλιά, αλλά να ξέρεις ότι το μονο που σου έχει απομείνει είναι να τους κοιτάς καθώς φευγουν όλο και λίγο πιο μακριά.

χολιντευζ ιν εβια

Διαβάζω (εγώ μαζί το καινούριο εκθαμβωτικό καστανό μου μαλλί) το προηγούμενο post και -χαχαχαχαχαχα- τι μαλακίες μπορεί να γράψει κανείς όταν είναι αργά και έχει στην διάθεση του μόνο 10 λεπτά και έχει πιει και μπύρες και του σκάνε και οι αναθυμιάσεις της βαφής ενώ πληκτρολογεί. Το post είναι the worst ever, αλλά θα το ανεβάσω ως προιδοποίηση για τις βλαβερές συνέπειες της χρήσης οξυζενέ στην ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου. Οι αναθυμιάσεις ωστόσο δεν είναι και τόσο κακές. Οι μπύρες σίγουρα δεν είναι καθόλου κακές. Αλλά προστατέψτε τον εαυτό σας και τους συνανθρώπους σας και κρατηθείτε μακριά από το πληκτρολόγιο.

Εχω μόλις επιστρέψει από weekend παρέα με τις ομάδες από το group therapy στην εξωτική Ερέτρια, όπου πήγαμε με σκοπό να ψυχοθεραπευτούμε στην φύση και στον καθαρό αέρα, γιατί στην πρωτεύουσα με τόσο καυσαέριο που να πιάσει η ψυχοθεραπεία..Και ψυχοθεραπευτήκαμε, indeed: με κατανάλωση θεραπευτικών ελιξηρίων που συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του οργανισμού (ξεκινούσαμε με μπύρες από το μεσημέρι για να καταλήξουμε με σκέτο havana το βράδυ), διαμονή σε χαλαρωτικό, ευχάριστο περιβάλλον (σεβεντίλα ξενοδοχείο με διαδρόμους που θύμιζαν κτιριακά συγκροτήματα χωρών του πρωην ανατολικού μπλόκ και αισθητική ελληνικής ταινίας που σε έκανε να πιστεύεις ότι στην επόμενη γωνία θα πέσεις πάνω στον Λ. Κωνσταντάρα),μπάνια για σωματική ευεξία(λιώσιμο στην πισίνα), ψυχαγωγικές δραστηριότητες (διαγωνισμός στα βελάκια παρέα με γάλλους υπερήλικους τουρίστες και έπαθλο cocktails), παρακολούθηση πολιτιστικών εκδηλώσεων για την ανύψωση του πνεύματος ( τελειωμένα μπαράκια της Χαλκίδας, με πανάθλιο playlist και τραγικούς θαμώνες).

Με λίγα λόγια, μπορεί να μη γυρίσαμε πίσω έχοντας κατακτήσει την αυτογνωσία, αλλά περάσαμε ένα ωραιότατο σ/κ κραιπάλης. Άσε που απέκτησα και εκπληκτικό, μπρούτζινο αγαλματένιο σώμα γα να ταιριάξω με το εκθαμβωτικό καστανό, πλούσιο μαλλί μου.Υπέροχα, λοιπόν. Και τουχρόνου, στη Μύκονο, αδελφές μου.

P.S1. Την αεροφωτογραφία την τράβηξα μόνη μου, κατά τη διαρκεια εξωσωματικής εμπειρίας.

P.S. 2: Ασχετο, αλλά μου ήρθε όρεξη να φάω μπιφτέκια με πουρέ.

Εκθαμβωτικό καστανό

Βάφω τα μαλλιά μου και εχω μόνο 10 λεπτά για να γράψω και να ανεβάσω αυτό το post. Διαφορετικά κάτι πολύ άσχημο θα συμβεί στο κεφάλι μου, κάτι του τύπου λανσάρω-το-μαλλί-της-Annie DiFranco, όταν είχε τα μαλλιά της πολύχρωμα (άραγε έχει ακόμα τα μαλλιά της πολύχρωμα?).Και όχι, δεν έχω σκοπό να καταλήξω με πολύχρωμα μαλλιά, αυτή την εποχη τουλάχιστον, γιατι μπορεί σε κανένα μήνα να φάω καμιά φρίκη και να καταλήξω με μπορδοροδοκόκκινη κόμη με μπέ και πράσινους κόκκους. Εχω περάσει από πολλές χρωματικές αποτυχίες πάντως και δεν πτοούμαι πια. Πως να ξεχάσω αλείστου μνήμης εποχές, όταν φοιτήτρια στην Αγγλία έβαφα τα μαλλιά μου μόνη μου (καταραμένη φτώχεια) με αποτέλεσμα να φύγω από την Ελλάδα ξανθιά μόνο και μόνο για να επιστρέψω με ένα απροσδιόριστο πορτοκαλοκαροτί κεφάλη με μια ιδέα κίτρινου?Την ίδια μέρα που γύρισα ο πατέρας μου έντρομος μου έκλεισε ραντεβού στο κομμωτήριο. Για να το κάνει αυτό ο πατέρας, υποθέτω ότι το θέαμα ήταν πραγματικά φρικιαστικό.Είδα και έπαθα να το ξεφορτωθώ. Για αυτό ποτέ ξανά ξανθιά. Καστανή για πάντα.
Απόψε με έχει πιάσει όρεξη για beaute. Νυχτιάτικα. Βάφω μαλλί, νύχια ποδιών και τέτοια. Για τα νύχια μάλλον ευθύνεται το σχόλιο μιας κυρίας στην δουλειά που μου είπε να μην ξαναεμφανιστώ με αυτά τα πόδια και σαγιονάρα. 'Οντως, τώρα που το σκέφτομαι, το έχω παρακάνει, επί δύο μήνες βάφω τα νυχια των ποδιων μου χωρίς να τα ξεβάψω, την καινούρια στρώση πάνω από την παλιά και τελευταία τα έχω εγκαταλείψει τελείως στη μοίρα τους, με αποτέλεσμα να έχουν μιά αξιοθρήνητη όψη, μισά άβαφα και μισά με ένα κόκκινο ξεθωριασμένο χρώμα. Και για όποιον αηδιάζει, i couldn't care less. Το βάψιμο νυχιών έρχεται μάλλον τελευταίο στη λίστα των προτεραιοτήτων μου αυτή τη στιγμή.
Τότε γιατί βάφω τα νύχια των ποδιών μου τέτοια ώρα? Αντί να κοιμάμοι? Ε?
Αντε να ξεβγαλουμε το μαλλί τωρα να δούμε τι θα βγει.

http://www.wella.gr/consumer/consumer_products/koleston_c/adv_con/apps/cing.jsp

all we want to be is lazy

Σημερα το πρωί με πήρε ο ύπνος. Αντι να ξυπνήσω στις 9, την ώρα δηλαδή στην οποία είχα ρυθμίσει και τα δύο ξυπνητήρια που διαθέτει το δωμάτιο και τα οποία πρέπει απαραιτήτως να τεθούν σε ταυτόχρονη λειτουργία προκειμένου να υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να τα ακούσω, ξύπνησα στις 12. 'Ετσι, από το plan A περασα γρήγορα στο Plan B.Οπου:
Plan A= σηκώνομαι πρωί και ανεβαίνω αθήνα μες στη ζεστη για να κάνω γραφειοκρατικές δουλίές τις οποίες αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να έχω ήδη τελειώσει.Μετά βρίσκω τον Γ. και πάμε για καφέ.
Plan B: κάθομαι στο σπίτι και αράζω άσκοπα κανοντας αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα απο κάθετι: τίποτα.
Ως ώριμη και δημιουργική ενήλικας κατέληξα φυσικά στο Plan B. Δηλαδή, σηκώθηκα, εφτιαξα λεμονάδα, (η λεμονάδα είναι το καινούριο μου αγαπημένο ποτό εδώ και 2 μέρες που μπήκα στην απεξάρτηση) εβαλα το μαγιώ μου και ανεβηκα με περιοδικά στην ταράτσα για ηλιοθεραπεία. Χαιρετήστε την ελληνική βλαχιά! Oh, those greek girls...
παρ'όλα αυτά, και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτω, ήταν ωραία στην ταράτσα. και γενικά με το σάπισμα στο σπίτι είχα την ευκαιρία να δω 2-3 ενδιαφέροντα πραγματάκια.Καταρχήν τσέκαρα το 4essera, το οποίο το είχα πάρει εδω και μια βδομάδα και δεν προλάβαινα να το δω. Λοιπόν, είναι μια χαρά περιοδικό για το είδος του, και νομίζω ότι θα πάει καλά, γιατί ειναι αυτό που ζητάει τώρα η αγορά, δηλαδή μόδα με λίγο παραπάνω άποψη για fashionistas, κορίτσια και αγόρια. Προβλέπω να κάνει θραύση στις ηλικίες 20-25. Κατά τα άλλα, ωραίο lay out, προσεγμένη αισθητική, καλά θεματάκια. Στο πνεύμα των καιρών. και καλό είναι να υπάρχει και μία ανανέωση στα περιοδικά μόδας στην Ελλάδα, να βλέπουμε και τίποτα διαφορετικό.
Μετά, ανακάλυψα τους These New Puritans. είναι καλοί αυτοί οι Βρεττανοί, από το Southend λοιπόν!Και πολύ λεπτοί επίσης.Οι These New Puritans είναι 4. Τρία αγόρια και ένα κορίτσι.Παίζουν edgy pop rock, όπως θα ταίριαζε άλλωστε σε πολύ λεπτούς βρεττανούς με παντελόνια σωλήνες, blazer και λεπτά πουλόβερ. Ο ήχος τους μου θυμίζει διασταύρωση bloc party με franz ferdinand, αλλά είναι λίγο πιο σκοτεινός και λίγο πιο στυλιζαρισμένος. Είναι και λίγο gothic, τοθς αρέσει μάλλον και το punk, χώνουν και κανενα artistic pop στοιχείο. Περίεργο μίγμα. Ωραίο μπάσο. Είχα καιρό να ενθουσιαστώ με συγκρότημα. Οι These New Puritans με ενθουσίασαν. Οποτε, nice one. Νάτοι εδώ με το elvis.

and you, you turn your eyes away

Δευτέρα 09:50.

Φεύγω από το σπίτι και το πρώτο πράγμα που βλέπω μπροστά μου είναι ένα φορτηγό ψυγείο(Δεν είναι βέβαια πραγματικά το πρώτο πράγμα που βλέπω. Στην πραγματικότητα, το πρώτο πράγμα που βλέπω όταν φεύγω από το σπίτι είναι η απέναντι οικοδομή. Είναι όμως το πρώτο πράγμα που βλέπω και δεν είναι εκεί κάθε μέρα. Τα υπόλοιπα πράγματα που βλέπω μέχρι να εντοπίσω το συγκεκριμένο και που είναι εκεί καθημερινά, μου είναι ορατά ασφαλώς, αλλά είμαι τόσο συνηθισμένη στην υπαρξή τους που δεν τα βλέπω. Αλλά ξέρω ότι είναι εκεί. Να πως το πλαίσιο επηρεάζει τη σειρά και τη σημασία των πραγμάτων και συμβάλλει στην διαμόρφωση της όποιας πραγματικότητάς μας.). Το πρώτο πράγμα που βλέπω λοιπόν, είναι ένα φορτηγό ψυγείο. Είναι παρκαρισμένο έξω από το κρεοπωλείο της γειτονιάς. Εχει τις πόρτες ορθάνοιχτες. Μέσα κρέμονται τεράστια γδαρμένα τομάρια ζώων από τη μία πλευρά και τεμαχισμένα μέλη από την άλλη. 'Ενας γεροδεμένος άντρας γύρω στα 40 με άσπρη ιατρική ρόμπα και άσπρες γαλότσες έχει φορτωθεί ένα μεγάλο κομμάτι κρέας στον ώμο και το κουβαλάει στο κρεοπωλείο.Τα ρούχα του είναι γεμάτα αίματα. Θέλω να βγάλω φωτογραφία, αλλά μέχρι να βγάλω από την τσάντα την φωτογραφική, ένας δεύτερος άντρας, ντυμένος με τα ίδια ρούχα, ίδιου σωματότυπου και ηλικίας κλείνει την πόρτα. Περνάω από δίπλα έτοιμη να αντιμετωπίσω τη βαριά μυρωδιά των νεκρών ζώων, με κάποια αηδία. Τελικά δεν μυρίζω τίποτα. Σχεδον απογοητεύομαι. Μερικές φορές λοιπόν, ακόμα και ο ίδιος ο θάνατος είναι άοσμος.

10:00

Φτάνω στην στάση. Στο παγκάκι κάθεται ήδη μία ηλικιωμένη γυναίκα. Κάθομαι δίπλα της. Εκείνη παίρνει την τσάντα της, που μέχρι τη στιγμή εκείνη την είχε αφημένη στο παγκάκι δίπλα της, στην αγκαλιά της. Ανάμεσά μας έχει πολύ χώρο. Κοιτάζει γύρω της καχύποπτα. Η εγώ νομίζω ότι κοιτάει καχύποπτα. Λίγο αργότερα σκέφτομαι ότι η γυναίκα μπορεί να πήρε την τσάντα αγκαλιά για να χωράει να καθίσει και κάποιος άλλος ανάμεσά μας. Ημουν εγώ που επέλεξα να πιστέψω ότι έπιασε την τσάντα από φόβο μήπως την κλέψω. Μπορεί να την έπιασε όντως για αυτό. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η ερμηνεία που επέλεξα. Το πλαίσιο είναι πάντα το ίδιο, αλλά η ερμηνεία διαφορετική ανάλογα με τον παρατηρητή. Και αυτή εδώ η παρατηρήτρια έχει την κακή συνήθεια να επιστρατεύει παρανοικά σχήματα όταν αποπειράται να ερμηνεύσει.
Δεν θέλω να γεράσω ποτέ.

10:15

Περνάει το λεωφορείο. Ο οδηγός έχει κρεμάσει με ένα σπάγκο μαργαρίτες κίτρινες από τον καθρέφτη. Ποιος έπιασε τον Μάη? Ο ίδιος, η γυναίκα του, ή το παιδί του? Η ο οδηγός πριν από εκείνον ή η γυναίκα του ή το παιδί του? Είμαστε μια αλυσίδα, συναντιόμαστε, πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο, προσπερνάμε, μπλεκόμαστε ο ένας στα πόδια του άλλου, ζούμε τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, τόσο διαφορετικές ζωές. Δεν κοιτάμε ποτέ δίπλα μας. Προχωράμε και κοιτάμε μπροστά, νομίζουμε ότι έτσι βλέπουμε τον κόσμο κατάματα, αλλα ο κόσμος είναι δίπλα μας. Εμείς κοιτάμε σαν βλάκες το κενό.
Δε μιλάμε ποτέ.

αγόρια και κορίτσια

Απόψε ακούω marsheaux (http://www.myspace.com/marsheaux), το promise. Ωραία δουλειά έχουν κάνει τα κορίτσια. Mind you, δεν ειναι τυχαίο που απόψε ακούω κοριτσίστικη electropop και τρωω τσίχλα με γεύση κανέλα.Δεν ειμαι τέτοιο κορίτσι. Τώρα, μην με παρεξηγείτε. Δεν έχω κάτι εναντια στην γυναικεία electropop. Απλά, συνήθως, είναι πολύ γλυκιά για τα γούστα μου. Φυσικά, σε αυτήν την περίπτωση, είναι και οι marsheaux που είναι καλές. Ακούω συνέχεια το promise. Play, rewind, play, rewind και πάλι play. 'Οσο είστε εκεί, ακούστε και το hanging on, είναι λίγο πιο σκοτεινό και απίστευτα sexy. Ωστόσο, πιστεύω ότι αν οι marsheaux είχαν ένα αγορι στο συγκρότημα, ο ήχος θα ήταν πιο σκοτεινός, πιο βίαιος και κοφτός.Το μωβ θα ήταν ένα τόνο πιο σκούρο, λίγο περισσότερο γκρι από εδώ και από εκεί ίσως. Και οι marsheaux , όμως, είναι edgy disco girls. Ετσι, όπως τις βλέπω στο myspace, μου μοιάζουν με κορίτσια που πάνε στο γραφείο όλη τη βδομάδα φορώντας αυστηρες pencil skitrs και πουκάμισα και γόβες στιλέτο και την παρασκευή το βράδυ τα σπανε πίνοντας φρουτένια κοκτέιλ. Στο κρεββάτι θα είναι s/m, όχι πολύ όμως και περισσότερο s παρά m.
Ευτυχώς που υπάρχουν τα κορίτσια. Τα βλέπω όταν βγαίνω, τα παρατηρώ. Είναι όλα τόσο όμορφα, ένας ώμος ακάλυπτος, μία τούφα που πέφτει στο σβέρκο, ένα κόκκινο κραγιόν. Το απαλό δέρμα. Είναι απόλυτα κατανοητό γιατί μας ερωτεύονται τα αγόρια. Και γιατί ερωτευόμαστε και οι ίδιες τον εαυτό μας. Και γιατί μισούμε η μία την άλλη. Και γιατί ερωτευόμαστε η μία την άλλη. Τα κορίτσια είναι o,ti πιο sexy υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο. Μετά την μουσική.Tώρα που το σκέφτομαι, αν έφτιαχνα μία λίστα με τα πράγματα που θεωρώ sexy, τα αγόρια θα ήταν σε πολύ χαμηλή θέση. Τα αγόρια υπάρχουν για να θαυμάζουν τα κορίτσια και να τους προσδίδουν την sexy ιδιότητά τους. Αρα εξ ορισμού δεν μπορούν να είναι sexy. Ας πάρουμε όμως τους gay ή τους bi. Αυτά τα αγόρια είναι sexy. Γιατί σαν τα κορίτσια είναι ωραιοπαθή. Κάποια στιγμή, αυτό το μυρίστηκαν και τα υπόλοιπα αγοράκια, και έτσι δημιουργήθηκαν οι metrosexual. Εκεί όμως το sexy στοιχείο, αν και υπάρχει, είναι ελεγχόμενο, γιατί ακόμα το προσπαθούν, η ωραιοπάθεια τους βγαίνει απο αυτούς για αυτούς. Τα κορίτσια, οι gay, θέλουν να σαγηνεύσουν τους γύρω τους. ΄Βλέπουν ωραιότερη γκόμενα και αρχικά νιώθουν την παρόρμηση να της βγάλουν το μαλλί. Μετά κοπιάρουν. Οι metrosexual απλά κοπιάρουν.
Όταν βγαίνω έξω δεν κοιτάζω σχεδόν καθόλου αγόρια παρά σχεδόν αποκλειστικά κορίτσια. Δεν είναι θέμα σεξουαλικού προσανατολισμού.Απλά είναι τόσο όμορφα που το αξίζουν να τα κοιτάς. Αλλά το κόίταγμα αρκεί.'Οταν αρχίζουμε να μιλάμε δεν μας αντέχω. Όλο παραπονιόμαστε που άντρες θέλουν απλά να μας πηδήξουν. Ε, δεν είναι και να απορεί κανείς. Όταν ανοίγουμε το στόμα μας, το πρώτο πράγμα που θέλει να κάνει ο άλλος είναι να μας το κλείσιε. Και υπάρχουν ένας δυο ιδιαίτερα ευχάριστοι τρόποι για να το κάνει. Αλλά και πάλι είμαστε τόσο όμορφες, πως να μη μας φαντάζεται ο άλλος από την πρώτη στιγμή γυμνές στο κρεβάτι του μετα από ένα καλό πήδημα. Και έπειτα, τα κορίτσια είναι sexy και άρα καταδικασμένα να μην τα ακούνε ακόμα και όταν έχουν πραγματικά κάτι ενδιαφέρον να πουν. Η αφή και η όραση είναι σαφώς πιο δυνατές στα αγόρια από ότι η ικανότητα του για γνωστική επεξεργασία. Για αυτό όταν ένα αγόρι έχει απέναντί του μία γκόμενα, αυτό που σκέφτεται είναι πως θα την πηδήξει. 'Η πότε. Ο,τι και να λέει το κορίτσι, το πήδημα θα σκέφτεται. O gay θα την ακούσει γιατί δεν θέλει να την βλέπει. Και φυσικά δεν ενδιαφέρεται για το πήδημα. O metrosexual θα θέλει λίγο να την πηδήξει αλλ'α δεν καίγεται και τόσο, για αυτό την ακούει και λίγο. Θαυμάζει και τα ρούχα της . Προσέχει και την καινούρια της τσάντα. Για αυτό τα κορίτσια τους ερωτεύονται.
Από την άλλη, τα κορίτσια ακούνε τα αγόρια, γιατί τα αγόρια σε πρώτο επίπεδο δεν είναι sexy. Πρεπει να κερδίσουν το κορίτσι, να βρουν κάτι έξυπνο να πουν.Καμιά φορά προσπαθούν υπερβολικά, με ολέθρια αποτελέσματα.
Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι αγόρια. Μ'αρέσει να κάνω παρέα μαζί τους γιατί εχουν κάτι να μου πουν. Και μ'αρέσει και το sex με τα αγόρια, δεν λέω όχι. Αλλά όταν βγαίνω έξω, πάντα κοιτάω τα κορίτσια.

i'd rather done it with you

Θέλω να γράψω πολλά για το τριήμερο που πέρασε. Για την προηγούμενη εβδομάδα γενικά. Αλλά δεν εχω μεταβολίσει πλήρως ακόμα όλη την ποσότητα αλκοολ που κατανάλωσα τις τελευταίες μέρες και για αυτό φοβάμαι πως αν τα γράψω τώρα δεν θα γραφτούν σωστά. Θα περιγράψω το μανιακό μου επεισόδιο μόλις καταλαγιάσει πλήρως. Τώρα χρειάζομαι ύπνο.
Για την ώρα ακούω PJ Harvey, ένα αλμπουμ που μου πάει πολύ τώρα, το stories from the city, stories from the sea.

Lipton can do that for you

Γαμώτο, και εγώ που εχω ξεσκιστεί να πίνω Ice tea γιατι δεν εχω γίνει ακόμα έτσι??