tina goes alternative

Διαβάζω ότι η Τina Daskalantonaki πήγε αυτή τη βδομάδα στο αγαπημένο μου μαγαζί στην κολοκοτρώνη. Θα ξεράσω.
Και επειδή είναι άδικο να ξερνάω μόνη μου, περάστε μία από το site της Tina να ξεράσουμε μαζί ροζ καρδούλες ανακατεμένες με καλλιγραφικά γράμματα.
Είναι απίστευτο πως η Τina (το Tina γράφεται και προφέρεται ξενικά υποδηλώνοντας τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της γυναίκας πίσω από το όνομα) έχει άποψη για τα πάντα, αλλά χωρίς να έχει άποψη. Περιφέρεται από χώρο σε χώρο και της αρέσουν όλα, αλλά χωρίς να της αρέσουν. Η Τina έχει κατακτήσει την νιρβάνα. Αγαπά όλον τον κόσμο και βλέπει παντού ομορφιά, δημιουργικότητα και αγάπη. Τρώει σικ φαγητά, όπως στρείδια με σως βατόμουρου, αλλά θα φάει και σουβλάκι στην Μύκονο, αν και χωρίς τζατζίκι,γιατί ως γνωστόν το τζατζικι κάνει κακό φενγκ σούι, πίνει σικ ποτά, όπως strawberry champagne, αλλά το καλοκαίρι έπινε και ρακές γιατί ήταν in, συχνάζει σε σικ μέρη, όπως fashion hotels, αλλά κατηφορίζει και Γκάζι τώρα που είναι της μόδας. Η Tina είναι σαν την coca cola (diet, φυσικά): πάει με όλα. Είναι η συγχρονη γυναίκα: δεν δημιουργεί τις τάσεις, δεν τις προβλέπει καν.Απλά όταν περάσουν από μπροστά της τις ακολουθεί. Όλες. Οι τάσεις τρέχουν πανικόβλητες να ξεφύγουν, αλλά η Tina της γραπώνει με τα μακριά ακριδωτά της χέρια και τις βάζει κάτω και τους δίνει και καταλαβαίνουν. Φοράει κάτι μεγάλα μαύρα γυαλιά που μίάζουν με συμβατικά γυαλιά ηλίου, αλλά στην πραγματικότητα είναι ειδικά διαμορφωμένα γυαλιά που της επιτρέπουν να βλέπει τις τάσεις στο σκοτάδι, ώστε να τις στοχεύει καλύτερα. Και η Τina δεν αστοχεί.
Η Tina, που λες. πήγε προχθές στο μαγαζάκι, θαύμασε τις δίπλες, ήπιε το ποτάκι της, είδε και που συχνάζει η νεολαία και πολύ το ευχαριστήθηκε που είδε όλους αυτούς τους χαριτωμένους νεαρούς και τις νεαρές τύφλα στο μεθύσι να μην ξέρουν που πάνε τα τέσσερα και η εμπειρία αυτή γενικά έκανε πολυ καλό στο ζεν της και θα την βοηθήσει να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Το πρωί βέβαια στεναχωρήθηκε το κορίτσι γιατί η σατέν μαξιλαροθήκη της, λέει μύριζε τσιγαρίλα από τα μαλλάκια της. Μάλλον είχε κλάσει από τα ξύδια και δεν μπορούσε να λουστεί πριν κοιμηθεί. Μετά η Ρουμάνα έβαλε την μαξιλαροθήκη στο πλυντήριο, και το ζεν της Tina επανήλθηκε στα φυσιολογικά του επίπεδα.
Να σαι καλά Tina μας, και πάντα γλέντια και χαρές.

you know how hard it is for me

Σήμερα στη δουλειά έβαζα μουσική. 'Εκανα ένα μικρό αφιέρωμα στους depeche. Να εδώ το shake the disease. Εγώ έπαιξα την live in athens εκτέλεση, από το περσινο terra vibe εδώ είναι ένα άλλο live. Κάποιες από εμάς καταστρέψαμε τα ποδαράκια μας να κατεβαίνουμε τους λόφους με σαγιονάρες και να σκαρφαλώνουμε στα συρματοπλέγματα για να μπούμε, αλλά άξιζε τον κόπο. Το θυμάμαι αρκετά καλά αυτό το live, πως καταλήξαμε με μια άσχετη παρέα να βλέπουμε τος raveonettes σκαρφαλωμένοι σε στοιβαγμένα βαρέλια, και μετά, αφού είχαμε καταφέρει να μπούμε μέσα, αγκαλιά με την Ξ, θριαμβεύτριες, πιασμένες από το χέρι, να τραγουδάμε γδέρνοντας το λαιμό μας. Στο τέλος πήγαμε τρέχοντας σχεδόν μέχρι το σταθμό του τρένου, για να προλάβουμε το τελευταίο δρομολόγιο. Είχαμε μόλις γυρίσει από Ιω, τα χαράματα της ίδιας μέρας, είχα πάει κατυθείαν από το λιμάνι στην δουλειά και μετά στην μαλακάσα. Δεν μας ένοιαζε τίποτα.
Κάποιοι άλλοι έλειπαν. Αφιερωμένο σε αυτούς.



'Εχω σταματήσει και πάλι να τρωω.Εχω αδυνατίσει και στα χέρια μου εχω γραμμένα πράγματα, ένα παιδί στη δουλειά μου είπε σήμερα ότι μοιαζω με πρεζάκι, μια χαρά, ας μοιάζω. Θέλω να γίνω αόρατη. Πίνω πολύ λευκό κρασί. Με πιάνει αμέσως νηστική. Χθες κάποιος που πίναμε μαζί μου έλεγε ότι θα καταστρέψω το συκώτι μου. Αυτό είναι το λιγότερο που μπορώ να καταστρέψω. Θέλω να σε καταστρέψω και να σε σώσω και να σε αφήσω να μου κάνεις το ίδιο. Μου το κάνεις ήδη, κάθε φορά που με συναντάς, κάθε φορά που με αφήνεις να σε βλέπω, που μου λες τα πράγματα που μου λες, γιατί μου τα λες? Συνέχισε να μου τα λες. Συνέχισε να γράφεις πάνω μου.
Γιατί σε ακούω, γιατί σε βλέπω, γιατί θέλω και την ψυχή σου και το σώμα σου?
Κάθε φορα που σε συναντάω νιώθω ότι είμαι κάτι.

u must have known

Oh, come, come be my waitress and serve me tonight
serve me the sky with a big slice of lemon.

Η συνταγή για το cocktail ερχεται.Την ψάχνω στα συρταρια ακόμη.

drink and date

Μπαίνω στο blog και βλέπω το προηγούμενο post να με κοιτάζει κοροιδευτικά. Γαμώτο, mojito δεν εφτιαξα. Ηπια όμως μπύρες, (από το mojito στις μπύρες, τι ξεπεσμός)καινούριες, που φεραμε στη δουλειά και είπαμε να πιούμε για να έχουμε άποψη για το τι πουλαμε στους πελάτες, υποτίθεται, φθηνές δικαιολογίες το ξέρω, αλλά πάντως καλές δικαιολογίες για να αρχίσεις να πίνεις από τις 3μιση το μεσημέρι.Για μας πάντως δούλεψαν μια χαρά. Η μπύρα που έπινα ήταν χάλια, έχει ένα όνομα μακρυνάρι, δεν το θυμάμαι τώρα.Εγω συνέχισα να την πίνω γιατί δεν έχω κριτήριο, μερικές φορές αρκεί να περιέχει αλκοολ, εσείς παραγγείλτε καλύτερα κάτι άλλο. Τα καλά νέα είναι ότι φέραμε και Guiness, την αγαπημένη μου μπύρα. Τα άσχημα νέα είναι ότι φέραμε Guiness καλοκαιριάτικα και η Guiness το καλοκαίρι δεν κατεβαίνει με τίποτα έτσι πηχτή που είναι, όσο και να σ'αρέσει.Μαζί με την Guiness ήρθε και η προίκα της, δηλαδή τα ποτηράκια της, τα οποία έχω ήδη βάλει στο μάτι και επιβάλλεται ένα τουλάχιστον από αυτά να καταλήξει στο ντουλάπι της κουζίνας μου.
Τελοσπάντων, μετά από τις μπύρες ανέβηκα κέντρο και συνεχίσαμε να πίνουμε κρασιά με τον Γ. στο γνωστό μαγαζί. Συνολικά πρέπει να ήπια ένα μπουκάλι κρασί.
Μετά βγήκα πρωτο ραντεβου.
Βγήκα πρώτο ραντεβού με 3 ώρες ύπνο, μετά από ένα όμορφο 10ωρο και ένα 8ωρο δουλειάς συνεχόμενα, και έχοντας πιεί ένα μπουκάλι λευκό. Να σημειωθεί εδώ ότι όταν τελείωσα το 8ωρο, αντί να πάω σπίτι μου να αλλάξω ρούχα και να γίνω άνθρωπος, όπως θα έκανε κάθε φυσιολογική κοπέλα που σκόπευει να βγει ραντεβού με κάποιον που μπορεί και να της αρέσει, εγώ πήγα να τα πιω με τον Γ. Το χειρότερο είναι οτι αυτό μου φαινόταν απόλυτα φυσιολογικό εκείνη τη στιγμη. Και όχι μόνο φυσιολογικό, αλλά και καλή ιδέα κιόλας.Μπορεί και να ήταν τελικά.
Γιατί βγήκα με τον Γ. και δεν πήγα στο σπίτι μου:
*Γιατί αν πήγαινα σπίτι και μετά κέντρο θα έτρωγα ένα διωράκι στα λεωφορεία.
*Γιατί βαριόμουν.
*Γιατί αν πήγαινα σπίτι θα έπρεπε να ντυθώ κάπως και γενικά να κάνω πράγματα που θα μου θύμιζαν πρώτο ραντεβού και δεν ήθελα καθόλου να σκέφτομαι ότι βγαίνω ραντεβού.
*Γιατί έχω αποφασίσει να βάζω minimum effort σε ο,τιδηποτε αφορά την προσωπική μου ζωή, διαφορετικά αγχώνομαι υπερβολικά.
*Γιατί θεώρησα ότι ένα ποτό με τον Γ. Θα με χαλαρώσει.

Τελικά τα ποτά έγιναν 3. Μέσα σε διάστημα μιαμιση ώρας περίπου. Ο Γ. φυσικά και δεν με χαλάρωσε καθόλου. Χαίρομαι πάντως που τον διασκέδασα για μία ακόμη φορά με τις ερωτικές μου περιπέτειες.Κάμια μέρα περιμένω να μου ξεπληρώσει όλες αυτές τις ώρες κοιτάγματος από την κλειδαρότρυπα στην κρεββατοκάμαρά μου που του έχω προσφέρει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά, αντί να γράφω για το πως πήγε το πρώτο μου ραντεβού?
*Γιατί έχω κομηθεί και πάλι 3 ώρες και δεν νιώθω αρκετά focused ώστε να αρχίσω να γράφω για ραντεβού.
*Γιατί μου φαίνεται πολύ γυναικείο να γράφω για πρώτα ραντεβού στο blog.Είναι.
*Γιατί για μία ακόμη φορά αποφεύγω να μιλήσω ή να γράψω για αυτά που πραγματικά με ενδιαφέρουν και προτιμώ να γράφω μαλακίες για το την ποσότητα αλκοολ που κατανάλωσα χθες το απόγευμα.
Αυτό πχ ήταν μια γυναικεία σκέψη.Ακολουθούν κι άλλες.
Πάντως το ραντεβού δεν πήγε άσχημα. Κατα μία έννοια. Αν λάβουμε υπόψην ότι καταλήξαμε στο σπίτι του (ν.κόσμος, γειτονιά, μ'αρέσουν οι γειτονιές) και κοιμηθήκαμε μαζί θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν πήγε καθόλου άσχημα. Αν λάβουμε υπόψην ότι ξυπνήσαμε στις 5μιση γιατί έπρεπε να μπει στο στρατόπεδο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, ok, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα. Αν λάβουμε υπόωην ότι τη δευτέρα φεύγει και πάει στο διδυμότειχο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν πανωλεθρία.
Που στο διαόλο είναι το διδυμότειχο?Απάντηση:Σε άλλον πλανήτη.
Αυτή τη στιγμή περνάνε από το μυαλό μου οι εξής υπέροχες σκέψεις: (ναι, μπείτε για λίγο στον όμορφο, παρανοικο κόσμο το πρωί):
*Βρε ζωον, φυσικά και κοιμήθηκε μαζί σου, ο άνθρωπος είναι στρατιώτης και την δευτέρα πάει στην άκρη του χάρτη ( μετά από εκεί είναι το τέρμα του κόσμου, τα τέρατα της μυθολογίας, το κενό, όπως έδειχναν στους χάρτες του μεσαίωνα, πριν από την ανακάλυψη της Αμερικής), θα κάνει να δει γκόμενα κανένα χρόνο και αυτή τη στιγμή μάλλον θα κοιμόταν με οποιαδήποτε γκόμενα εμφανιζόταν μπροστά του.
*Γαμώτο, γνωρίζω έναν άνθρωπο με τον οποίο ίσως υπάρχει ελπίδα να μπορώ να συνεννοηθώ κάπως και αυτός πάει στο διδυμότειχο?
*Γαμώτο, συνεννοούμαστε όντως ή απλά με πέρασε για τρελή?
*Γαμώτο, γιατί με νοιάζει αν με περνάει για τρελή?
*Γαμώτο, γιατί σκέφτομαι ότι μπορεί κάποιος να με περνάει για τρελή?
*'Ετσι πρέπει να είναι τα πρώτα ραντεβού?Γιατί δεν ένιωθα καμία αμηχανία. Αλλά ούτε βαρεμάρα. Απλά άνεση.
*Το χέρι μου μυρίζει την μυρωδιά του σπιτιού του.
*Κάνει πολύ ζέστη το καλοκαίρι στο διδυμότειχο?(ναι)
*Τι να σκεφτεται τώρα?

Στο δρόμο για το σπίτι άκουγα suede. Θα ήθελα να ακουγα κάτι άλλο, αλλά μόνο αυτό είχα μαζι. Διάβαζα περιοδικά.Το όζον. Είχε αφιέρωμα στα προάστια. Βαρετό τεύχος. Σαν τα προάστια. Και ας υποστηρίζουν στο edito ότι τα προάστια δεν είναι βαρετά. Είναι. 'Οπως και το τέυχος σας.
Τελοσπαντων, δεν σκεφτόμουν. Απλά άκουγα και διάβαζα.

Λέω να πάω να φτιάξω κρέμα καραμελέ τωρα. Μετα θα βγω στην ταράτσα να λιαστώ. Και μετά έχω ραντεβού με τον Ψυχώ μου. Αυτό θα είναι διασκεδαστικό.
Α ναι, και πριν από όλα αυτά, χρειάζομαι και ένα καλό, ζεστό ντους.

it's cocktail time, honey

Τωρα που καλοκαιριάζει να και μια συνταγή για mojito, να δροσιστούμε λίγο,να μπαινουμε και σε κλίμα διακοπών σιγά σιγα.
Για τους απαιτητικούς, χρησιμοποιήστε 7αρι Havana.

Υλικά
2 μεζούρες άσπρο ρούμι
1 μεζούρα lime
σόδα
10 φύλλα μέντας
5 παγάκια
1 φετα λεμόνι
1 κουταλιά μαύρη ζάχαρη

-Βάλτε τη μέντα και τη ζάχαρη σε ποτήρι highball
-Στάξτε λίγο ρούμι και "ζουπήξτε" τα φύλα μέντας
ώστε να βγάλουν το χυμό τους στη ζάχαρη
-Βάλτε τα παγάκια
-Βάλτε το ρούμι και τη lime
-Συμπληρώστε με σόδα
-Γαρνίρετε με μια φέτα λεμόνι΄και με φύλλα μέντας.

Μμμ, μου άνοιξε η όρεξη. Λέω να φτιάξω να πιω ένα στη δουλειά σήμερα!

too hot, too greedy

Ψάχνω να πετύχω online την κολλητή μου στην Ολλανδία και έχω στηθεί μπροστά στον υπολογιστή εδώ και καμια ώρα περίπου. Αυτό το post ανεβαίνει περισσότερο για να γεμίσω το χρόνο μου αναζητώντας την στο διαδίκτυο (ακους, μωρή παλιοπετούγια, σε ψάχνω σε όλο το ιντερνετ) παρά γιατί θέλω πραγματικά να γράψω κάτι.
Απόψε ακούμε σουηδική pop. Πολύ γλυκανάλατοι λοιπον, αυτοί οι σουηδοί, και απορώ πως με τόσο κρύο τους βγαίνουν αυτοί οι mellow ήχοι. Θα περίμενε κανείς ότι θα κάθονται όλη την ημέρα μέσα να μιζεριάζουν και να ακούν μίζερα τραγούδια και μετά να κάθονται μόνοι τους και να γράφουν άλλα μίζερα τραγούδια για το νόημα της ζωής και την απώλεια και το κενό, ξέρεις πως είναι τώρα, άμα αρχίζεις να μιζεριάζεις δεν έχει σταματημό. Πέρασα όλη μου την εφηβεία ακούγοντας αυτή τη μουσική και ξέρω καλά πως είναι.Αλλά όχι. Οι σουηδοί μάλλον κάθονται μέσα δίπλα στο τζάκι και κοκκινίζουν τα μάγουλα τους και πίνουν γλυκά ποτά και τρώνε σοκολάτες και μετά γρράφουν τραγούδια για ξανθά κορίτσια. Η παίρνουν τα σωστά ναρκωτικά. Μπορεί όμως και να φταίει απλά το συγκεκριμμένο label.
Αρκετά με τους σουηδούς. Πάμε να ακουσουμε λίγο http://www.katebush.com/ τώρα. Wuthering heights, έλα, κλασσικό και γυναικείο, αλλά σ'αρέσει. Ψάχνω για το επόμενο κόλλημα μετά από τους arcade fire και τους bloc party αλλά nothing yet. Ακούω πολύ παλιά πράγματα. Πρέπει να βρω κάτι καινούριο να ερωτευτώ. Θέλω ένα soundtrack για να ερωτευτώ.
Επίσης, βλέπω ότι κάνω σκέψεις που είναι τελείως ξένες σε μένα: μήπως πληγώσω τους άλλους, μήπως δεν είμαι έτοιμη να κάνω καινούρια πράγματα, μηπως μπαίνω σε διαδικασίες που θα με κουράσουν. Σκατά, σκέφτομαι σαν γυναίκα. Και γράφω σαν Αρλεκιν. Που είναι το εγωιστικό αδηφάγο τερατάκι που ενδιαφέρεται μόνο για την δική του καλοπέραση?? Ελα πίσω σε παρακαλώ..Επίσης, για πρώτη φορά σκέφτομαι ότι μπορεί να μη είμαι και τόσο γαμώ τα παιδιά όσο θέλω να πιστεύω. Τώρα, αυτό είναι πραγματικά τρομακτικό. Η σκέψη ότι μπορεί καποιος να με μάθει πιο πολλά από όσα έχω να του μάθω εγώ είναι φρικτή. What a self centered prick! Σ'αυτό το σημείο βάζω και το hounds of love. Γιατί είμαι ένα κατά βάθος sensitive self centered prick.
Εφαγα και μια σαλάτα με τόνο βραδιάτικα και νιώθω το άτιμο το ψάρι να κολυμπάει στην κοιλιά μου. Και η Ξ. is nowhere to be found. Και όλοι είναι away ή busy. Θα γράψω λίγο ακόμα μέχρι να ψοφήσει το ψάρι.
Θέλω να πάω στην έκθεση για το αμερικάνικο design. Είχαμε πει ότι θα πάμε με τον πρωην, αλλά τελικά ίσως είναι καλύτερο να πάω με κάποιον άλλον. 'Η μόνη μου. Το καλύτερο είναι να πηγαίνεις στις εκθέσεις μόνος σου. Και σε ταινίες αλλά όχι πάντα ( αυτό μου θυμίζει ότι δεν είδα ούτε μία ταινία από τη berlinale, ντροπή).
Είναι τυχαίο, ότι με το που βγάζω το βραχιολάκι που φοράω πάντα στο χέρι,το δώρο του, που το φοράω και με δένει σαν χειροπέδα σ'αυτόν τον ανυπαρκτο εραστή, σκέψου s/m φάση, ωραίο, ε; μου τυχαίνει αυτό, μου τυχαίνουν πράγματα απο τα οποία ίσως και να βγει και κατι καλό? Πέφτω και στην ψυχανάλυση τώρα (ασυνείδητο και παραδρομές), τα πράγματα είναι σοβαρά, τι μου συμβαίνει? Θα το ερευνήσω και θα σου πω. Χρειάζομαι κάτι πραγματικό τώρα. Αλλά (μου το λέει και η kate τωρα), είμαι πολύ δειλή για να προσπαθήσω για κάτι πραγματικό και βολευομαι με μια φαντασίωση. Σκατά και πάλι, τώρα σκηνοθετώ την Αμελί, και επειδή δεν είμαι ο jenet, καλύτερα να πάω σε κανένα άλλο blog να χωνέψω το ψάρι μου και να αφήσω τούτο εδω ήσυχο.
Something is definetely very wrong. Επιτέλους. Ωραία, πολύ ωραία.



Μα, δεν είναι θέα? (cheesy bits:γραμματοσειρά sto rage, η εμφάνιση της Kate ενώ ακούγεται το percussion)

whatever makes her happy on a saturday night

Εχω μόλις επιστρέψει από σαββατιάτικο πεντάωρο ψυχοθεραπευτικό σεμινάριο και χαλαρώνω. Γενικά αυτά τα σαββατιάτικα μαθήματα είναι πολύ αντι-παραγωγικά (και αντι-ψυχοθεραπευτικά): αντε να ξυπνήσεις μετά από το ξενύχτι της παρασκευής και να αρχίσεις να τρέχεις. Και σου λέω ότι, αντε και ξυπνάς, άντε και καταφέρνεις να σηκωθέις από το κρεββάτι, να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να γίνεις άνθρωπος ευπρεπής, να συγκεντρώσεις τα πράγματα σου (κλειδιά, παπουτσια, σουτιέν) που το προηγούμενο βράδυ πετούσες όπου να ναι και να βγεις από την πόρτα τελικά. Αντε και φτάνεις μέχρι το Ινστιτούτο. Αλλά με τι κουράγιο να παρακολουθήσεις μετα 5ωρο σεμινάριο για τα reformulation letters, στο οποίο μάλιστα θα πρέπει και να συμμετέχεις, να εχεις άποψη, να είσαι με κάποιον τρόπο εκεί τελοσπάντων με τον πονοκέφαλο από το hangover να σου τρυπάει το κεφάλι και το μόνο μέρος στο οποίο θα ήθελες να είσαι αυτή τη στιγμή να είναι ο καναπές του σπιτιού και να βλέπεις στην τηλεόραση κάτι που να απαιτεί minimum εγκεφαλικής δραστηριότητας? Rewind και πάμε στο προηγούμενο βράδυ. Είμαστε στο γνωστό μέρος και ψυχοθεραπευόμαστε ή μάλλον ψυχοαναλυόμαστε (γιατί στην θεραπεία δεν περναμε ποτέ, όλο στην ανάλυση μένουμε και μετά ξανά τις ίδιες αηδίες κάνουμε)με την συνδρομή άφθονου αλκοολ. Γαμωτο, αν δεν είχα μάθημα σάββατο πρωί, θα έβαζα εκεί ένα ραντεβου με τον ψυχοθεραπευτή μου, να πηγαίνω φτιαγμένη ήδη, να περνάμε καλά. Εκεί να δεις ψυχοθεραπεία. psychoanalyse till u drop. Και ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν η ψυχολογία θα με ξεμπερδέψει καθόλου ή θα με στείλει στο ασυλο μία ώρα αρχύτερα. Anyway, if thinking is bad for you and drinking is good for you, then drinking a lot and thinking in between might not be such a bad idea. Χμμ, ίσως έχω μία καλή ιδέα εδω, ένα καινούριο ψυχοθεραπευτικό ρεύμα που θα το ονομάσω Alcohol centered cognitive therapy. Θα μεθάω τους πελάτες και θα τα λένε όλα, άσε που δεν θα παίρνουν χαμπάρι τις μπουρδες που θα τους λέω εγώ. Και θα βγαίνουμε, θα κάνουμε τις συνεδρίες σε μπαρ (καλά, όχι με τους αγοραφοβικούς) και θα ξαλεγράρουν κι αυτοί λιγουλάκι, θα τα περνάω κι εγώ καλά, θα χτυπάμε γκόμενους και τέτοια. Τώρα θυμήθηκα ένα ταξιτζή που μου είχε πιασει κουβέντα σε μια κούρσα και όταν του είπα ότι είμαι ωυχολόγος, άρχισε να μου λέει, ο δαιμόνιος επιχειρηματίας,ο ελληνάρας (αν και δεν μάρέσει αυτή η λέξη) ότι σκεφτόταν να συνεργαστεί με ψυχολόγο και να κάνει συνεδριες σε ταξί. Psychotherapy to go. Να πάθει κρίση ο άλλος και να αρχίσει να αμολιέται από το ταξί στην Κατεχάκη.. Μήπως να γίνω ταξιτζής καλύτερα?
Ακούω xfm και έχει βάλει skunk anansie, just because you feel good. Ωραία και αφιερωμένο. volume up. Εξω έχει συνενεφιά και το δώμα όπου γράφω τώρα έχει παντού τριγύρω παράθυρα, μπαίνει αυτό το ψυχρό φως μέσα και βλέπω και λίγο τη θάλασσα. Αυτή είναι μια στιγμή. Τελευταία έχω μόνο στιγμές, στιγμές που νιώθω χαλαρή, νιώθω τους ώμους μου να χαλαρώνουν, να κατεβαίνουν,όλο τον υπόλοιπο καιρό είναι σφιγμένοι γύρω από τον λαιμό μου σαν θηλιά και με πνίγουν. Με πνίγει ο εαυτός μου
Αντε, πάμε τώρα να πάρουμε ποτά για το αποψινό πάρτυ πριν κλείσουν...και τελοσπάντων, I have to get into my party mood now, so i can't write anymore...
Πάρτυ, τι καλάααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Today she's been working, she's been talking, she's been smoking,
but it'll be alright,
Cos tonight we'll go dancing, we'll go laughing, we'll get car sick,
and it'll be okay like everyone says, it'll be alright and ever so nice,
We're going out tonight, out and about tonight.

Oh, whatever makes her happy on a Saturday night,
Oh whatever makes her happy, whatever makes it alright.

Today she's been sat there, sat there in a black chair, office furniture,
but it'll be alright,
Cos tonight we'll go drinking we'll do silly things,
and never let the winter in,
And it'll be okay like everyone says, it'll be alright and ever so nice,
We're going out tonight, out and about tonight.

Oh, whatever makes her happy on a Saturday night,
Oh, whatever makes her happy, whatever makes it alright.

we'll go to peepshows and freak shows,
we'll go to discos, casinos,
we'll go where people go and let go

oh whatever makes her happy on a saturday night...

This mess we are in

Flashback και πίσω στα 90s. Σήμερα ξύπνησα με oasis. Η αδελφή μου στο μπάνιο, εχει βάλει να παίζει στο τέρμα το definetely maybe. Slide away. I dream of you, and we talk of growing old. Για 2-3 λεπτά, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, νομίζω ότι θα μπει η μάνα μου στο δωμάτιο να με ξυπνήσει για το σχολείο. Λίγο ακόμα , μαμά. Μετά θα φάω corn flakes και γάλα , θα βάλω τα αθλητικά μου και θα μπω στο σχολικό. Τι εφιάλτης. Κοιτάζω το ρολόι. Η ώρα είναι μιάμιση. Οk, έχασα το ανύπαρκτο σχολικό. Ανασηκώνομαι στο κρεβάτι και παλεύω να απαλλαγώ από τα σκεπάσματα. Πίσω στο 2007. Μια και σχολείο δεν έχω (ούτε σήμερα, ούτε και τα τελευταία εφτά χρόνια), λέω να πάω να κάνω ένα ντους. Μπαίνω στο μπάνιο υπό τους ήχους των oasis πάντα. Ντύνομαι και τρωω κατευθείαν μεσημεριανό. Ναι, είναι ωραία να είσαι 24 και χωρίς κανενα σκοπό στη ζωή σου. Σήμερα θέλω να περάσω τη μέρα μου με τον πιο ανούσιο τρόπο. Η ώρα είναι 4 και καθόμαστε με τον αδερφό μου και τρώμε παγωτά. Συζήτηση 15χρονων. Μου λέει για μια γκόμενα που γουστάρει και για αυτοκίνητα. Καλές είναι οι γκόμενες, έχω και την ευκαιρία να το παίξω λίγο μεγάλη αδελφή, δίνω καμιά συμβουλή και παριστάνω τη σοφή γκουρού, αλλά με τα αυτοκίνητα αρχίζω και χάνω το παιχνίδι. Βαριέμαι. 5 και μιλάω στο msn με την κολλητή μου στην Ολλανδία. Έχει βάλει για name ένα στίχο "don't get my sympathy hanging out the fifteenth floor". Radiohead, "the bends". Mid-90's again. "Που το θυμήθηκες αυτό?".Η σημερινή μέρα εξελίσσεται σε επιστροφή στην εφηβεία. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη να δω αν έχω βγάλει σπυράκια. Ευτυχώς, όχι γιατι έχω καιρό να πάρω clearasil. Οπότε πάμε για καμιά βόλτα. 7 και είμαι στο λεωφορείο. Δεν μπορώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, το κεφάλι μου είναι βαρύ, μετα βίας κρατιέται όρθιο στους ώμους μου. 7μιση στο πανεπιστήμιο. Βρίσκω τον Γ. και κατηφορίζουμε στην Κολοκοτρώνη. 7:45 καθόμαστε στα σκαμπό γύρω από το μακρόστενο ξύλινο τραπέζι. Εκείνος πίνει μπύρα και εγώ διπλό espresso lugo σκέτο, μπας και καταφέρω να ξυπνήσω. Ο espresso αρχίζει να δουλεύει στον οργανισμό μου και σιγά σιγά τα μάτια μου ανοίγουν. Έχw δύο βδομάδες να τον δω. Μιλάμε για το πως περάσαμε τις διακοπές μας, εγω στην Ολλανδία και εκείνος το οικογενειακό Πασχα στην Κερκυρα. Ολλανδία-οικογενειακό Πάσχα 1-0. Κάθομαι με την πλάτη στην πόρτα. 'Ετσι δεν τον βλέπω όταν στις 8:30 μπάινει από την γυάλινη πόρτα στο μαγαζί. Ακούω πρώτα την φωνή του να λέει το όνομά μου. Μετά τον βλλέπω από πάνω μου να μου χαμογελάει. Αυτός, ο πρώην. Είναι με έναν φίλο του. Με χαιρετάει και μου δείχνει το βραχιολάκι μου με τις χάντρες που έχει περασμένο στο χέρι του. Του το είχα δώσει το προηγούμενο βράδυ. Πάνε και κάθονται στο βάθος. 10 και στην παρέα προστίθενται η πρωην συγκάτοικός από Αγγλία και μια φίλη της. Καθόμαστε όλοι μαζι (πρωην-φίλος του-πρώην συγκάτοικος-φίλη της- φίλος μου- εγώ) σε ένα καναπέ. Ναι, το παρελθόν μου είναι εδώ και εγώ το αγκαλιάζω στοργικά και του τσιμπάω το τροφαντό του μαγουλάκι, αντί να του ρίξω μια κλωτσιά και να το στείλω απο εκεί που ήρθε. Τι είμαι εγώ για αυτούς τους ανθρώπους, τι εχω υπάρξει και πόσο ανάγκη τους έχω και με έχουν? Έδώ, ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους έχω μοιραστεί πράγματα σημαντικά, έχουμε ξενυχτήσει, έχουμε κλάψει και γελάσει μαζί, μου έχουν κρατήσει το κεφάλι όταν ξέρναγα από τη βότκα και τους έχω κρατήσει το χέρι όταν έμπαιναν στα πιο σκοτεινά δωμάτια, εδώ λοιπόν, νιώθω να χάνω τον εαυτό μου και τις επιθυμίες μου, τα θέλω μου και τα πρέπει μου, χάνω τον χρόνο και δεν ξέρω τι μου απομένει. Σύγχυση. Νιώθω το εντός μου να βράζει. Και όμως, δεν θέλω να φύγω. Θέλω να μείνω εκεί και να τους αφήσς να με φροντίσουν, να τους αφήσω να αναλάβουν την ευθύνη μου. 12 και ανηφορίζω προς το σπιτι. Τρώω μια σοκολάτα παυλίδης και στην τσάντα μου έχω μία 3bit. Δεν σκέφτομαι, απλά γεμίζω το κενό μου με τη σοκολάτα. Θέλω να γεμίσω τον εαυτό μου με κάτι και να νιώσω υπαρκτή. Τσιμπησέ με, πόνεσε με να νιώσω πως υπάρχω. 2 το πρωί και δεν μπορω να κοιμηθώ. Ακούω PJ Harvey. νιώθω πως χάνω τον εαυτό μου μέσα σε κάτι, κάτι που είναι πιο δυνατό από μένα. Θέλω κάποιον να μου δώσει ένα χέρι να με κρατήσει. Και μετά βλέπω μπροστά μου ένα λευκό,δυνατό χέρι. Φαντάζομαι πως το δαγκώνω δυνατα, μέχρι να ματώσει.

to want more than is given to u

'Αλλη μια λαμπρή μέρα δουλειάς έλαβε τέλος. Για μια ακόμη φορά ξεδίπλωνα για 8 συνεχόμενες ώρες το ταλέντο μου στην μεταφορα/τοποθέτηση σε τραπέζια/ απομάκρυνση από τραπέζια /ξανα-μανα-μεταφορά νεροποτηρων/σφηνοπότηρων/φρεντοπότηρων και άλλων πότηρων καθώς και ποτηριών κρασιού , ποτού (ψηλά/χαμηλά), φλιτζανιών και πιάτων μπροστά στους θαμώνες της θρυλικής πλέον καφετέριας που αποτελεί τον εργασιακό μου χώρο ή καλύτερα το εργαστήριο μου. Κάπου διάβασα ότι η επανάσταση βρίσκεται στην ακινησία. Λάθος, φίλε μου. Η επανάσταση βρίσκεται στην κίνηση. Στην κίνηση από και προς το τραπέζι όπου κάθεται ο γιάπης σαραντάρης που σε λέει μωρό μου, ο ξελιγωμένος έφηβος που όταν σου δίνει παραγγελία κοιτάει αλλού, ο εικοσάρης που σου το παίζει γκομενος, η τίγκα φτιαγμένη γκόμενα σε βραδινή έξοδο,τα trendoκόριτσα με τις φράντζες που πίνουν σοκολάτα καραμέλα με τριπλή σαντιγύ, τρούφα, τριμμένο μπισκότο και ένα κομμάτι μπακλαβά να επιπλεει μέσα και τέλος, το αιώνιο βλαχοκαπιταλόσκυλο αφεντικό που κερνάει τις γκόμενες αβέρτα και το βράδυ σε ρωτάει αν θέλεις να σε γυρίσει σπίτι σου.Κατά την διάρκεια της κίνηση αυτής ή καλύτερα της μέτα-κίνησης αυτής (αν θέλετε να μιλήσουμε με μέτα-μοντέρνους στρουκτουραλιστιοκούς όρους) μπορεί να συντελεστούν στο μυαλό της κάθε σερβιτόρας και του κάθε σερβιτόρου που το πρωί σπουδάζει και το βράδυ εξυπηρετεί με ταπεινοφροσύνη και συνάμα τσαχπινιά και χάρη την αξιότιμη πελατεία του φοβερές διεργασίες. Οι διεργασίες αυτές, σε συνδυασμό με τις υπερβολικές δόσεις diet coke (γιατί είναι τσάμπα) , espresso σκετο (γιατι είναι εθισμένος/η στην καφείνη), σφηνακίων (γιατί τον/την κερνανε), μπυρών (γιατί διψάει) οδήγουν στην πολτοποίηση του εγκεφάλου και κατά συνέπεια στην μετατροπή του/της συμπαθούς σερβιτόρου/ας αρχικά σε ζόμπι που κρατάει δίσκο και στην συνέχεια σε yu-gi-o τρίτης μορφής που δαγκώνει τα αυτιά των πελατών και φεύγει τρέχοντας. Η επανάσταση έρχεται όταν οι προαναφερθέντες θαμώνες εξαγριώνονται που δεν φτάνει σε αυτούς το φρέντο τους να το πιούνε αραχτοί ή το τζονιι κόλα τους για να το πιουν να γίνουν γαμώ τα παιδιά και να ρίξουν το γκομενάκι και αρχικά οργανώνουν πορεία διαμαρτυρίας μπροστά από τον μπουφετζή ή την μπαργούμαν, όταν δε αυτοί αρνούνται να κατέβουν σε διάλογο, οι θαμώνες απειλούν αρχικά με αποκλεισμό του διαδρόμου προς το wc και στην συνέχεια η ενταση κλιμακώνεται. Κουκουλοφόροι εισβάλλουν στον χώρο και τρώνε όλα τα φυστίκια, φτιάχνουν αχτύπητα φραπέ και τεκίλα sunrise χωρίς τεκίλα, βουλώνουν τους νεροχύτες, χύνουν τα βαρέλια με τη μπύρα μπροστά από τη βουλή, περιχύνουν με στολίτσαγια (το σ παχύ) τα πόστα των σερβιτόρων και βάζουν φωτιά. Κοινώς τα κάνουν λαμπογυαλο.Το κράτος παραλύει. Η επανάσταση είναι εδώ. Και δεν θα σ'αφήσει να ησυχάσεις μέχρι να της φέρεις ένα ποτάκι και λίγα πατατάκια.
Δωστε στο λαό φραπέ.

post thinking (in retrospect)

Τετάρτη
02:30 το πρωί περίπου. Καθόμαστε με την αδελφή μου στο δωμάτιό μου. Η Μαρι-Λίζα είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Εγώ κάθομαι στο πάτωμα οκλαδόν. Μιλάμε. Συζητάμε για τη μητέρα μας. Για το διαζύγιο των γονιών μας. Τόσα χρόνια και όμως ποτέ δεν εχουμε μιλήσει για το πως και γιατί χώρισαν οι γονείς μας, ούτε μεταξύ μας, ούτε και με την μητέρα μου ή τον πατέρα μου. Λες και υπάρχει κάποια μυστική συμφωνία σιωπής. Δεν μιλάς για αυτά τα πράγματα, απλά τα ζεις. 'Η τα παρακολουθείς. Και μετά προσπαθείς να επιβιώσεις από αυτά. Ο καθένας μόνος του. Ο καθένας για τον εαυτό του. Ο καθένας με τα μυστικά του. Ο καθένας γλύφει τις πληγές του μόνος του.
Η Μαρι-Λίζα λέει οτι δεν έχει νόημα όλο αυτό, δεν έχει νόημα να συζητάμε κάτι που έχει γίνει χρόνια πριν, οτι πρέπει να κοιτάμε μπροστά. Εν μέρει συμφωνώ. Αλλά από την άλλη μεριά, έχς την εντύπωση οτι αν δεν επεξεργαστώ το παρελθόν, θα προχωράω για πάντα κουβαλώντας ένα βάρος στην πλάτη μου και ότι έτσι σκυφτή όπως θα είμαι, λυγισμένη από το φορτίο μου, το κεφάλι μου θα είναι στραμμένο προς τα κάτω και το μόνο που θα βλέπω θα είναι το χώμα. Και έτσι θα προχωράω προς τα μπρος, όπως λέει η Μαρι-Λίζα ότι πρέπει να κάνουμε, αλλά θα προχωράω στα τυφλά. Ποτέ δεν θα δω μπροστά μου.
Δεν ξέρω, πως μου έχει έρθει όλο αυτό με το διαζύγιο των γονιών μου ξαφνικά. Είμαι αρκετά μεγάλη για να μην με απασχολεί πια. Ούτε καν μου αρέσουν οι οικογένειες. Νομίζω ότι φταίει μια συζήτηση που έκανα με τη μητέρα μου πριν αρκετό καιρό σχετικά με τη ζωή της με τον πατέρα μου. 'Ηταν η πρώτη φορά που άκουσα την δική της εκδοχή του χωρισμού. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, ούτε και με ενδιαφέρει. Δεν υπάρχει πραγματικότητα. Αυτό ειναι ένα μάθημα που το έχω μάθει καλά. Αυτό που με ενδιέφερ ήταν να καταλάβω εκείνη και τον τρόπο με τον οποίο έζησε εκείνα τα χρόνια, τη θέση της στην συντομη οικογενειακή μας εμπειρία, τον ρόλο της στο μικρό μας θίασο. Αυτό που συνειδητοποίησα είναι οτί ποτε μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο δυστυχισμένη ήταν τότε.Και πόσα λίγα πράγματα ξέρω για την ίδια μου τη μάνα. Πόσο λίγα πράγματα ξέρουμε ο ένας για τον άλλο, όλοι εμείς που κάποτε ζήσαμε όλοι μαζί ποσσα λίγα πράγματα ξέρουμε ο ένας για τον άλλο. Και πόσο μας νοιαζει τελικά.
Δεν ξέρω αν φταίει ότι ήμουν πολύ μικρή αλλά δεν έχω μνήμη για τη μητέρα μου πριν από το διαζύγιο. Εννοώ, έχω μια γενική εικόνα μιας μαμας νέας και πάντα χαρούμενης, αλλά δεν έχω συγκεκριμένες αναμνήσεις. Προσπαθούσα προχθές να βρω μία συγκεκριμμένη ανάμνηση και οιμόνες δύο που βρήκα ήταν τόσο θλιβερές, καμία σχέση με την εικόνα αυτής της χαρούμενης μαμάς. Αναρωτιέμαι αν αυτή η εικόνα που έχω στο μυαλό μου δεν είναι παρά μια βιτρίνα ή ένα κατασκεύασμα της φαντασίας μου. Μια ταμπέλα που φόρεσα στην μάνα μου " η χαρούμενη, η κοινωνική, η δυνατή" και ποτέ δεν είδα τον άνθρωπο πίσω από όλο αυτό. Αναρωτιέμαι και αν με άφησε ποτέ να την δω όπως πραγματικά είναι. Που σταματάνε και που αρχίζουν τα όρια μασς? Ποιο είναι το σημείο που το δέρμα μας αρχίζει να ματώνει από το τρίψιμο με τον διπλανό μας?

If I could find out all this, what's inside me

12:05

Μία Τετάρτη

Πεζόδρομος Διονυσίου Αεροπαγίτου.
Σήμερα δεν γράφω στον υπολογιστή. Γράφω στο καινούριο μου σημειωματάριο, αυτό που σαν χαζοτουρίστρια ΄πό το μουσείο Βαν Γκογκ, στο Αμστερνταμ. 'Εχει απ'έξω έναν πίνακα με μια αμυγδαλιά.

Προηγουμένως είχα κάτι δουλειές στο ΙΚΥ από τις οποίες ξεμπέρδεψα ανέλπιστα γρήγορα. Έτσι μου έμεινε ένα κενό 2 ωρών, το οποίο αυτή τη στιγμή εκμεταλλεύομαι τεμπελιάζοντας άσκοπα και γράφοντας εξίσου τεμπέλικες και άσκοπες σκέψεις.

Κάθομαι σε ένα πεζούλι κατευθείαν κάτω από τον ήλιο. Δεν μ'αρέσει να κάθομαι στην σκιά όταν έχει ήλιο. Ακόμα και το καλοκαίρι μ'αρέσει να κάθομαι κατευθείαν κάτω από τον καυτό ήλιο και να τσουρουφλίζομαι μέχρι να ζαλιστώ, μέχρι να χορτάσω ζεστασιά και να μην αντέχω άλλο.
(Αυτή τη στιγμή νιώθω τόσο τυχερή που μπορώ απλά να κάθομαι εδώ και να βλέπω τον κόσμο να περνάει.)
Τριγύρω μοσχοβολάει από παντού άνοιξη.Μία αστική μυρωδιά άνοιξης. Η μυρωδιά της γης ανάκατη με την μυρωδιά των ανθρώπων και της πόλης. Η μυρωδιά έχει πάντα μεγάλη σημασία. 'Οταν σκέφτομαι το παρελθόν σκέφτομαι πάντα πρώτα με μυρωδιές και μετ'α βάζω εικόνες. Ειδικά για τα σημαντικά πράγματα. Κάθε περίοδος της ζωής μου έχει την δική της μυρωδιά.
Φοράω ένα γαλαζοπράσινο ζακετάκι της γιαγιάς μου. Μου είναι τεράστιο και έχω τυλίξει τα μανίκια γύρω από τους αγκώνες. Κάθε λίγο πέφτει από τους ώμους μου και πρέπει να το μαζεύω. Είναι όμως απαλό και ωραίο χρώμα και μ'αρέσει.
Σήμερα κουβαλάω μια τεράστια μαύρη δερμάτινη τσάντα. Κι αυτή της γιαγιάς. Στο χερούλι έχω δέσει ένα ροζ φιόγκο. Είναι πολύ βαριά και με κουράζει, δεν ταιριάζει να κουβαλάς μια τόσο βαριά τσάντα μια τόσο ανάλαφρη μέρα, σκέφτομαι. Από το πρωι συχτιρίζω που πήρα τόσα πράγματα μαζί. Μα δεν μπορούσα να αφήσω τίποτα πίσω.
Να το περιεχόμενο της τσάντας:
Τετράδιο
Στυλό (3)
Το άρωμά μου
Discman
Βιντεοκάμερα
Νεσεσερ (2)
Τσίχλες
Πορτοφόλια (2, ένα για τα χαρτονομίσματα και ένα για τα κέρματα)
Ενας τεράστιος κίτρινος φάκελος με σημειώσεις από το Ινστιτούτο και έγγραφα.

Αναπνοή.

Από μπροστά μου περνάνε τουρίστες. Δύο Αμερικανοί με το παιδάκι τους. 'Ενα γκρουπ γάλλων φοιτητών που σουσουρίζει. Βόρειες τουρίστριες που περπατάνε 2-2 φορώντας αμάνικα μπλουζάκια. Συνήθως οι Γάλλοι είναι γκρουπ. Γενικά πολύ Γάλλοι. Οι Αμερικανοί οικογένειες. Η αγία αμερικανική οικογένεια.

Πίσω μου, μπροστά από την Αγία Σοφία, 2-3 μαμάδες με τα μωρά τους. Τα μωρά είναι καθισμένα πάνω στο χαλίκι και παίζουν με πολύχρωμα κουβαδάκια που έχουν αραδιάσει μπροστά τους. Φοράνε καπέλα. Η μία μαμά φωνάζει το ένα από αυτά να φάει γιατί "το φαγητό σου θα κρυώσει".Φαίνονται τόσο μαλακά και τρυφερά, τόσο αβοήθητα και ανήμπορα.
Οι τουρίστες βγάζουν φωτογραφίες την ακρόπολη. Εγω βγάζω φωτογραφίες τα υπέροχα κτίρια απέναντι. Θα πούλαγα την ψυχή μου για να μείνω σε ένα τέτοιο σπίτι. Αλλά ξέρω ότι δεν είναι το σπίτι που θα με κάνει ευτυχισμένη.
Σήμερα γύρισε ο μπαμπάς μου από το νησί. Γύρισε και γέμισε το ψυγείο γλυκά (μιλφέιγ, εκμέκ και κορμό από τον Κρητικό). Μεγάλες κούτες, πιάνουν ολόκληρα ράφια.Σηκώθηκα το πρωί και άνοιξα το ψυγείο και σχεδόν οπισθοχώρησα μπροστά στην ποσότητα ζαχαρης και κρέμας ζαχαροπλαστικής που είναι συσωρευμένη εκεί μέσα. 'Εφαγα τελικά ένα πορτοκάλι και κατέβηκα βιαστικά τα σκαλιά.

Αναπνοή #2.

Θυμάμαι κάποτε, που όποτε πήγαινα στην Κέρκυρα έφερνα πίσω κορμό για έναν πρώην. Ήταν ο ίδιος με τον οποίο κάναμε βόλτες σαυτόν τον πεζόδρομο ώρες πολλές. The eternal sunshine.
Σήμερα δεν βλέπω πολλά ζευγάρια εδώ. Μόνο μαμάδες με καροτσάκια και τουρίστες με κάμερες. Που και που τίποτα φίλες. Φταίει η ώρα?

Δίψασα. Παω να πιω νερό.

scare your daughter

Πίνω χλιαρό τσάι μελισσάνθη. Το αγόρασα από ένα μαγαζάκι ημιυπόγειο σε μια βόλτα στην πόλη παρέα με την κολητή μου. Μου πήρε αιώνες μέχρι να το διαλέξω. Όπως και με τα περισσότερα πράγματα στην ζωή μου. Πολλές επιλογές, πολλά πράγματα, πολλές γεύσεις και πολλές μυρωδιές, τι να προλάβεις να γευτείς και τι να αφήσεις πίσω. Τι να αφήσεις για αύριο και τι για καθόλου. (Απόψε με έχει πιάσει ένας λυρισμός που μπορεί εύκολα να κατηγορηθεί για μελοδραματισμός και αυτό εμένα, την κυνική,την δήθεν εστετ, με εκνευρίζει αφόρητα. Ας είναι. Θα αφήσω αυτή την εκνευριστική πλευρά του εαυτού μου να εκτονωθεί).
Την θυμάμαι πολύ καλά εκείνη τη μέρα. Η φίλη μου είχε πάρει ένα τσάι από άνθη πορτοκαλιού. Το δικό μου τσάι έχει μια επίγευση μελιού. Μια γεύση που για κάποιο λόγο μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία.
Απόψε σκεφτομαι την μαμά μου. Την σκέφτομαι πολύ έντονα. Μαλακιά και χαμογελαστή. Την σκέφτομαι σαν την μαμά των παιδικών μου χρόνων. Μια μαμά-παιδί. Λυγερή και όμορφη, με πολύχρωμα δροσερα φουστάνια και λαμπερά μαλλιά, να παίζει και να γελάει σαν μωρό με μένα και την αδελφή μου. Να προσπαθεί να ζήσει τη δική της τη ζωή έτσι μικρούλα και εκείνη,να προσπαθεί να μπάσει λίγο φως σε ένα σπίτι μεγάλο και άνετο, αλλά γκρίζο και κρύο. Με ανθρώπους που απέρριπταν ο,τιδήποτε γεμάτο από την αυθάδεια και την ζωηράδα της νεότητας ο'τιδήποτε διαφορετικό, ο,τιδήποτε δεν συμβαδιζε με την δηθεν τάξη τους και την δήθεν ζωή τους. Μια μαμά με χαμόγελο-ήλιο και με θλίψη σαν θάλασσα. Μόνο τώρα, μετά από τόσα χρόνια νιώθω να την καταλαβαίνω λίγο. Θα θελα να γράψω ένα βιβλίο για τη ζωή της μάνας μου και να της το αφιερώσω.
'Εχω να την δω μήνες.Μου λείπει. Ούτε στο νησί πήγα το Πάσχα. Τόσος λίγος χρόνος και όλο και λιγοστεύει. Ακούω το ρολόι...
Και ακούω και Arcade fire. Πάλι. my latest obsession. Είναι στοιχειωτικοί.
Θέλω να φάω γλυκό του κουταλιού. Γλυκό τριαντ΄΄αφυλλο.
Αύριο δεν δουλεύω...Λέω να πάρω τα βιβλία μου και να ξαπλώσω κάπου στον ήλιο. Θέλω να γράψω τόσο πράγματα, να αδειάσω όλο αυτό το απόθεμα που υπάρχει μέσα μου.Τόσος λίγος χρόνος.

we are family

Family lunch

Μόλις σηκώθηκα από το μετα-πασχαλινό τραπέζι. Μαζευτήκαμε, όλοι ( και με το όλοι εννοώ τον παπού μου την γιαγιά μου, την αδελφή μου το τρούλι και εμένα) για να φάμε μέχρι να μη μπορούμε να κουνηθούμε. Στην τηλεόραση έπαιζε alter και το "Σισσυ, η θλιμμένη αυτοκράτειρα". Φυσικά, η γιαγιά είχε συγκινηθεί πολύ που παρακολουθούσε για τριακοστή φορά τη ζωη "της καημένης της αυτοκράτειρας που τόσο ταλαιπωρήθηκε". Ο παππούς, πιο εστέτ, έμεινε στο αισθητικό κομμάτι και σχολίασε πως "δεν γυρίζουν τέτοιες ταινίες πια". Βέβαια, αν δεν έχει φουρό, χρυσό και πολυέλαιο η ταινία δεν αξίζει. Μετά η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από θέματα μαγειρικής ( όπου η γιαγιά μου έδωσε ρεσιτάλ δίνοντας στο τρούλι συμβουλές για το πως θα γίνει καλή νοικοκυρά, δούλα και κυρά, σαν την ίδια, να φτιάχνει φαγάκια και γλυκάκια να ταίζει τον γιόκα της, όταν θα κάνει έναν με το καλό) και πολιτικής, για το πως ο κομμουνισμός κατέστρεψε την Ρωσία και απειλεί να καταστρέψει και όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Στο σημείο αυτό, η αδελφή μου επιδόθηκε σε μία από τις αγαπημένες της συνήθειες που είναι να προσποιείταιι την κουμουνιστρια και να λέει συνθήματα υπέρ της Αλεκας για να φρικάρει τον παππού και την γιαγια. Αναρωτιέμαι αν ο παππούς και η γιαγιά θα μάθουν ποτέ ότι η αδελφή μου δεν είναι στα αλήθεια κουμουνίστρια. I hope not.
Αυτά τα οικογενειακά γεύματα είναι σαν την κακό τηλεοπτικό σίριαλ σε επανάληψη. Από την στιγμή που θα βάλουμε την πιατέλα με το ψητό στο τραπέζι και θα σκύψουμε από πάνω με ευλάβεια να γευτούμε το έδεσμα που με αγάπη και προδερμ μας ετοιμασε η γιαιγα, μέχρι την στιγμή που θα ακουμπήσουμε τα πηρούνια στα πιατα και θα ανοίξουμε τις σόδες, ξέρω τι θα ειπωθεί, απο ποιον, ποια στιγμή. Τα τελευταία χρόνια απέχω από την διαδικασία. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που βιώνουν την οικογένεια ως το τελευταίο καταφύγιο (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια να με πείσει πως το μόνο που έχουμε είναι η οικογένεια μας). Δεν ξέρω αν φταίει η λίγο πέρίεργη παιδική μου ηλικία, δεν ξέρω αν φταίει η γενικότερη διάθεση αμφισβήτησης οποιουδήποτε θεσμού πρέπει να μας επιβάλλεται χωρίς καμία λογική. Δεν ξέρω αν φταίει που εγώ, οι φίλοι μου μεγαλώνουμε σε οικογένειες που διαλύονται, ή δεν υπάρχουν παρα μόνο ως βιτρίνα ή ως πρόσχημα για να μη μένουμε μόνοι τα βράδια και να μαζεύομαστε να βλέπουμε τηλεόραση, λες και αυτό είναι ή πεμπτουσία της συντροφικότητας. Την οικογένεια τύπου "μπαμπας-μαμά-παιδιά" δεν την έζησα ποτέ, δεν την θυμάμαι. Δεν ξέρω επίσης αν θα είχα διαφορετική άποψη αν την είχα ζήσει αλλά υποψιάζομαι πως όχι. Αυτός ο συμβιωτικός καταναγκασμός δεν μου ταιριάζει. Προτιμώ μια άλλου είδους συντροφικότητα, πιο ουσιώδη, που θα μας αφήνει λίγο περισσότερο χώρο. Που θα μας αφήνει να διαλέξουμε ο καθένας το δικό του μεσημεριανό φαγητό.

easter chicken

You and me all we want to be is lazy

I just thought i'd pop in and write a few words before going to work.
Ξύπνησα πριν από λίγο. Νιώθω λίγο μουδιασμένη.Με πονάει λίγο το κεφάλι μου...Αλλά τουλάχιστον είμαι χορτάτη...Χιχιχιχι!
Ωραίος καιρός.Θέλω να ξαπλώσω στον ζεστό ήλιο όοοοοοοοολη μέρα.Να πίνω βυσινάδα. Και να γράφω. Να ακούσω cardigans. Αλλά πρέπει να πάω για δουλειά. It's ok, θα είμαστε με τα υπολοιπα παιδιά και θα έχει πλάκα. Θα βάλω μουσική που μου αρέσει. Λέω να τους πάρω και κόκκινα αυγά να τσουγκρίσουμε.
Ευχαριστώ για το domain.
Αυτό το blog χρειαζεται λίγη μουσική...Any suggestions?

I've got to run now. Περισσότερα αργότερα.

Βουλιμία

Purify the colors, purify my mind

Eξι παρά τέταρτο.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Πάλι.
Σε λίγο θα ξημερώσει. Το ξέρω. Κοιτάζω το ρολόι με αγωνία. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και περιμένω να δω το πρώτο φως της ημέρας.Αλλά και πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Χαζεύω στο internet.
Φοράω ακόμη τα allstar μου. Πίνω κρύο απογευματινό καφέ και τρωω ολλανδικές βάφλες.Τις έφερα για τη μαμά μου και να μαι τώρα να τις καταβροχθίζω. Σημερα έχω χάσει τη μάχη με τη ζυγαρια. Δεν μπορω να κοιμηθώ και δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω. Ζω τον εφιάλτη κάθε κοπέλας.
Νιώθω υπερένταση και μουδιασμα μαζί. Το έχεις νιώσει ποτέ αυτό? Ειναι ένας συνδυασμός που σε αφήνει παράλυτο. Νιώθω ότι αν δεν κάνω κάτι θα εκραγώ, αλλά δεν μπορώ να κάνω τιποτα, σαν να είμαι κολλημένη στην καρέκλα.Και έτσι τρώω.Σημερα έχω καταναλώσει ατελείωτη ποσότητα φαγητού και σοκολάτας. Βλέπω στην τηλεόραση telemarketing με προιόντα αδυνατίσματος και με πιάνει αηδία.Νιώθω σαν παχύσαρκη αμερικανίδα που καταβροχθίζει λιπαρά burgers και milkshake σοκολάτα με σιρόπι και μετά μπαίνει στο αυτοκίνητό της αγκομαχώντας και ακούει celine dion. 'Η country μουσική.
Τρωω σαν να προσπαθώ να γεμίσω το κενό που νιώθω μέσα μου. Σαν να προσπαθώ να αποκτήσω υπόσταση μέσα από το φαγητό. Σαν να προσπαθώ να νιώσω κάτι, μόνο που αυτό το κάτι καταλήγει να είναι αηδία για μένα την ίδια, που δεν μπορώ να συγκρατηθώ και τρώω σαν το γουρούνι. Και μετά τρώω κι άλλο.
Και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Κοπανάω τα πληκτρα με μανία. Κοιτάζω πάλι έξω από το παράθυρο. Ακούω το tunnels. Χαζεύω φωτογραφίες. Μπαίνω στα spaces παλιών φίλων. Στο space του Κινέζου συγκατοίκου μου από την Αγγλία βρήκα φωτογραφίες από το σπίτι μου στο Bangor. Μοιάζει σαν να ήταν αιώνες πριν. Η μηπως σαν να ήταν χθες. 'Εχω χάσει την αισθηση του χρόνου και του εαυτού μου.
Νιώθω ένα κορίτσι χαμένο. Θέλω μια αγκαλιά και κάποιον να μου χαιδέυει τα μαλλιά και να μου μιλάει ώσπου να με πάρει ο ύπνος.

Neighborhood

Come on Alex, you can do it!

'Εχω βάλει το Neighborhood#2/laika των Arrcade fire να παίζει στο repeat. Θυμάμαι το απόγευμα που τους είχα δει live, σε μια άλλη πόλη, σε μια άλλη χώρα, με κάποιον άλλο. Στην βόρεια πόλη που θα ήθελα να ζήσω. Θυμάμαι οτι τους παρακολουθούσα σαν υπνωτισμένη να δένονται με καλώδια και να καταστρέφουν μουσικά όργανα πάνω στη σκηνή. Ψιλοέβρεχε. Ηταν μια πένθιμη γιορτή. 'Ηταν σαν να σου ψιθυρίζει κάποιος στο αυτί , "θα πεθάνεις, αλλά για την ώρα είσαι εδω. Ζήσε" . Και μετά να σου χαμογελάει και να σε πιάνει από το χέρι.
Εδώ, σήμερα, σε αυτή την πόλη, σε αυτήν την χώρα, με κάποιους άλλους. Δεν βρέχει. Οι Arcade fire φτάνουν στα αυτιά μου μέσα από τα ακουστικά. Κανονικά θα έπρεπε να δουλεύω την εργασία μου, αλλα βαριέμαι απίστευτα και έτσι πίνω ζεστό καφέ και περνάω τον καιρό μου χαζεύοντας απο δω και απο κει. Φοράω την αγαπημένη μου μαλακιά γκρι φόρμα. Νιώθω σαν μωρό που φοράει ζιπουνάκι, ακόμα ζεστό από τον ύπνο, ήρεμα και καλά. Ας κρατήσει λίγο αυτή η στιγμή.
Χθες το βράδυ ήμασταν έξω. Θέλαμε να πάμε στο Booze, αλλά ήταν κλειστό, περάσαμε από το pop, αλλά δεν μας άρεσε (είναι η ιδέα μου, ή το pop δεν είναι πια τόσο ωραίο όσο παλιά?νομίζω οτι γερνάω ακι γκρινιάζω). Ετσι καταλήξαμε στην Αβραμιώτου, μαζί με όλα τα cute κορίτσια και arty/nerdy αγόρια της πόλης που δεν είχαν αλλού να πάνε. 'Ηταν ωραία έτσι που τα περισσότερα γύρω μαγαζιά ήταν κλειστά και είχαμε μαζευτεί όλοι στα δύο άνοικτα bar της Αβραμιώτου (ναι, και το kinky ήταν κλειστό). Η Αθήνα το βράδυ είναι πολύ ωραία την άνοιξη. Δεν είναι όμορφη, είναι και πάλι μια άσχημη πόλη, το ίδιο άσχημη όσο είναι και το χειμώνα και το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Αλλά είναι ωραία. Είναι ζωντανή, ένα συνεχες street party. Στο κέντρο της πόλης, στις γειτονιές, νιώθω ότι ανήκω κάπου.Κι όμως, δεν έχω μείνει ποτέ σε γειτονιά. Χθες το βράδυ ήταν μια αστική γιορτή. 'Ηταν σαν κάποιος να σου κλείνει το μάτι και να μη χρειάζεται να μιλήσει γιατί ξέρεις οτι εννοεί " η αθανασία είναι μόνο μια ανάσα μακρια". ΄
Πίναμε δροσερό, λευκό κρασί σε άσχετα ποτήρια γιατί τα ποτήρια του κρασιού είχαν τελειώσει. Εγώ έπινα το δικό μου σε ποτήρι της σαμπάνιας και χάζευα το πλήθος με μισο-μεθυσμένη απάθεια. 'Οταν φύγαμε, πήρα το ποτήρι μαζί μου και έπινα στο δρόμο για το αυτοκίνητο. 'Οταν ξύπνησα το πρωί,κάπου στα προάστια, μακριά από το γκρίζο αλλά ζωντανό, ζεστό και απαλό κέντρο της πόλης, το ποτήρι ήταν δίπλα μου.

we are scientists

I am human and I need to be loved just like everybody else does

Τον τελευταιο καιρό ασχολούμαι με τις διαγνώσεις ψυχικών διαταραχών. Μετά από μία μικρή περίοδο αποχής (κατα την οποία ετοίμαζα PhD proposal με τίτλο "το αλκοόλ ως κοινή συνισταμένη σε μεθόδους χαλάρωσης και τεχνικές κοινωνικοποίησης"), εχω επανέλθει δριμύτερη στην επιστήμη που σε μια στιγμή σπάνιας αποφασιστικότητας επέλεξα όταν έκανα την απονενοημένη πράξη να συμπληρώσω το μηχανογραφικό μου (ή μήπως απλά είχα ρίξει κλήρο και μου βγήκε αυτό? Δεν θυμαμαι, αλλά λέω να επιλέξς την εκδοχή της αποφασιστικότητας because it makes me look better). Τελοσπάντων, το θέμα είναι ότι έχω αρχίσει να κάνω διαγνώσεις για όλους: τους γονείς μου, την αδελφή μου, πρώην γκόμενους, τις κολλητές μου, τους φίλους μου. Φυσικά για τον εαυτό μου...(φυσικά; γιατι γραφω φυσικά, να θυμηθώ να προσθέσω στην διάγνωση και ναρκισσιστική προσωπικότητα...να κάτι που δεν περίμενα οτι θα μου βγει).

Εχει πολύ ενδιαφέρον λοιπόν όλη αυτή η διαδικασία και το συμπέρασμα στο οποίο φοβαμαι ότι θα καταλήξω είναι ότι όλοι ζούμε μέσα σε μία επίφαση φυσιολογικότητας που μας επιτρέπει να είμαστε λειτουργικοί:να πηγαίνουμε το πρωί στη δουλειά, να τρωμε, να κανουμε φίλους, να βγαίνουμε τα βράδια, να χτυπάμε και κανενα γκομενο. Αλλά κάπως σαν να νιώθουμε πόσο εύθραυστες είναι οι μικρές ζωούλες μας και για να το ξεχάσουμε δουλεύουμε περισσότερο, ψωνίζουμε περισσότερο, πίνουμε περισσότερο (εκτός από τους ηλίθιους που δεν ξέρουν την τύφλα τους και απλά ζουν ευτυχισμένοι στην άγνοια τους.Γι'αυτο ποτέ δεν συμπαθησα τους ηλίθιους ανθρώπους, παθαίνω overdose ευτυχίας). Το sex και τις τέχνες τα βγάζω απ'εξω : Η pop/rock μουσική μάλιστα, έχει καταφέρει το ακατόρθωτο, σου προσφέρει καταφύγιο από την πραγματικότητα και όταν έχεις μπει βαθιά μέσα αρχίζει σου ξύνει την πληγή, σε σημείο που φτάνεις να μην θυμάσαι αν ακούς αυτή την μουσική γιατί νιώθεις κάπως, ή αν νιώθεις κάπως γιατι ακούς αυτή τη μουσική.

Εχω μία φαντασίωση, λοιπόν: Κάποια μέρα θα ήθελα να φτιάξω μια τάρτα ή μια lemon pie και να τους μαζέψω όλους, μαμάδες, μπαμπάδες, αδέλφια, φίλους, πρώην, σε ένα εξοχικό κάπου στην βρεττανική εξοχή, (είπαμε, είναι η φαντασίωση μου, άρα κάνω ότι θέλω) με μεγάλα παράθυρα και βαριά έπιπλα, πολύ καθως πρέπει και καθώς θα βουτάνε τα μπισκοτάκια τους στο τσάι να αρχίσω να τους διαβάζω τις διαγνώσεις τους. Μετά θα κόψω και εγώ ένα τεράστιο κομμάτι lemon pie, θα βάλω τσάι στο φλιτζάνι μου και θα βυθιστώ αναπαυτικά σε μία τεράστια πολυθρόνα να απολαύσω το χάος που θα έχω δημιουργήσει. That sounds like fun to me!